ผมชอบพูดถึง 'In the Mood for Love' เสมอ เพราะการโคจรของเธอกับผู้กำกับสร้างบรรยากาศทางอารมณ์ที่ละเอียดอ่อนสุดๆ แม้จะเป็นบทที่ไม่ฉีกกฎการแสดง แต่การอยู่ในช่องว่างของความอยากและการเก็บงำทำให้ฉันเห็นการควบคุมเสียงกายและแววตาที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ
ก่อนหน้านั้น 'Days of Being Wild' ก็เป็นช่วงที่แสดงให้เห็นพลังดิบของเธอ ขณะที่ 'Centre Stage' กลับเป็นบทที่ให้เธอได้ฉายแสงในมิติประวัติศาสตร์การแสดง ฉันชอบการที่เธอไม่ยึดติดกับแนวใดแนวหนึ่ง แต่เลือกบทที่ท้าทายทั้งด้านการแสดงและการเล่าเรื่อง ทั้งหมดนี้ทำให้การชมผลงานของเธอเหมือนการเดินทางที่มีเซอร์ไพรส์อยู่เสมอ