จะหยุดเสือเหยื่อต้องเด็ด

จะหยุดเสือเหยื่อต้องเด็ด

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-20
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 Peringkat. 3 Ulasan-ulasan
200Bab
34.8KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"อือ" เสียงครางดังออกมาเล็กน้อย "น้ำเยอะเลยนะเรา" ริมฝีปากหนากระซิบพูดใกล้ก่อนที่จะฝังจูบลงซอกคอระหง ที่เขาบอกว่าน้ำเยอะเพราะตอนนี้นิ้วเปรอะไปด้วยน้ำในร่องเล็กนั่น ใบหน้าคมไซร้ต่ำลงมาจนถึงร่องหน้าอกแล้วก็ดูด วันจันทร์ยังคงปล่อยให้เขาเชยชมเรือนร่างของเธอถึงแม้จะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในโชควาสนา เธอก็คงไม่ต่างจากผู้หญิงที่เขาเรียกมาใช้บริการ ไม่สิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขายังเรียกมาแต่กับเธอเป็นคนมาหาเขาถึงที่เอง หญิงสาวที่กำลังคิดอะไรอยู่ถึงกับสะดุ้งเมื่อถูกเขาจับมือไปกำส่วนนั้นที่มันกำลังแข็ง วันจันทร์แอบวัดขนาดของมันดู..ไม่อยากคิดเลยถ้ามันเข้ามาอยู่ในร่างกายแล้วเธอจะรับไหวไหม "นั่งทับมันลงมาสิ" "ที่นี่เหรอคะ" ถ้ามันสว่างหน่อยคงเห็นหน้าตาที่ตื่นกลัวของเธอ เธอจะเสียสิ่งที่หวงแหนมา 20 กว่าปีให้เขาที่แบบนี้จริงๆ เหรอ "ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก" "คือ..ฉัน.." "อย่าบอกนะว่าเธอยังไม่พร้อม แต่ที่เห็นนี่คือพร้อมมากแล้วนะ" ถึงแม้เขาจะดูเถื่อน แต่ไม่เคยขืนใจผู้หญิงที่ไหน ผู้หญิงส่วนมากจะเต็มใจเป็นของเขาเองทั้งนั้น

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

"Tuan Guru! Tuan Guru! Tuan Guru! dimana engkau berada tuan Guru," teriak Bajulgeni sembari menyingkirkan reruntuhan padepokan utama.

"uhuuuk! uhuuuk! aku disini bajulgeni," jawab Guru Mada sembari melambaikan tangan diantara reruntuhan padepokan.

"Syukurlah Tuan Guru selamat. Aku sangat senang sekali," ucap Bajulgeni sambil meneteskan air mata kepiluan.

Tuan Guru Mada merupakan guru besar dari Perguruan Bela Diri Raja Malam, sedangkan Bajulgeni merupakan Asisten sekaligus murid terbaik di padepokan. Awalnya keadaan Padepokan masih baik-baik saja, sampai kemarin malam padepokan diserang oleh segerombolan orang yang tidak dikenal. Diperkirakan mereka adalah pasukan musuh yang hendak mengambil alih kekuasaan di Kerajaan Nusa.

"Apa sebenarnya yang telah terjadi Bajulgeni?" tanya Guru Mada.

"Kemarin malam ketika latihan rutin dilaksanakan tiba-tiba terdengar suara tembakan di tempat latihan. Saya yang pada waktu itu bersama Tuan Guru yang di padepokan seketika panik, dan langsung pergi ke tempat latihan sendiri, karena pada waktu itu Tuan Guru juga sedang beristirahat, saya merasa tidak enak, kalau membangunkan Tuan Guru. Ketika saya melihat tempat latihan dari gubuk pemantau alangkah terkejutnya saya ketika mendapati para murid dan guru-guru telah tergeletak di atas tanah," jawab Bajulgeni.

"Apa kau melihat pelakunya?" sambung Guru Mada. "Dari menara pemantau aku hanya melihat orang-orang berbadan besar yang mengenakan pakaian dari wol dan sepatu dari kulit, anehnya lagi aku tidak mendapati orang-orang itu membawa senjata, mereka hanya berbekal tangan kosong saja," ujar Bajulgeni.

"Setelah itu, apa yang terjadi?" tanya Guru Mada kembali.

"Saya sontak terkejut, karena tiba-tiba gubuk pemantau roboh karena diserang, saya yang pada waktu itu tidak mempunyai persiapan apa-apa langsung tersungkur ke tanah dan wajah, tangan, punggung, serta kaki saya dipukul habis-habisan oleh orang-orang berbadan besar tersebut," jawab Bajulgeni.

"Jadi mereka bermaksud meninggalkanmu dan membiarkan kamu mati secara perlahan-lahan, begitu?" Tanya Guru Mada.

"Tidak Tuan Guru, mereka juga melempar saya ke sungai sebelah tempat latihan. Kemudian mereka melemparkan sebuah bongkahan kayu yang lancip tepat ke arah dada saya, namun seperti biasa, saya selalu menaruh buku catatan di dalam baju, alhasil buku itu menyelamatkan nyawa saya," Jawab Bajulgeni sambil mengeluarkan sebuah buku kecil yang rusak dan sobek tidak karuan akibat terkena dorongan dari lemparan bongkahan kayu lancip.

"Lantas, mereka tidak curiga kalau kau masih hidup?" tanya Guru Mada keheranan. "Mungkin tidak guru dikarenakan sebelumnya tubuh saya sudah memar dan mengeluarkan banyak darah, jadi meski bongkahan kayu yang dilempar tidak mengenai saya tepat. Aliran darah yang terus keluar dari tubuh saya yang terus menggenang di sungai membuat mereka berpikir kalau saya sudah tewas," terang Bajulgeni.

Setelah menceritakan hal yang dialaminya, Bajulgeni membantu Guru Mada untuk mencoba berdiri. Ia sangat berhati-hati membantu sang guru, karena ia melihat kaki sang guru memar penuh luka.

"Apakah Tuan Guru masih bisa berjalan?" tanya Bajulgeni dengan napasnya yang masih terengah-engah.

"Ya, kakiku hanya luka sedikit, tetapi tidak apa-apa, aku masih bisa berjalan," jawab Tuan Guru Mada sembari berusaha untuk menggerakkan kakinya yang terluka berat akibat tertimpa reruntuhan.

"Kau sudah melihat keadaan semua murid dan para guru?" tanya Guru Mada.

"Sudah tuan Guru, namun tidak ada yang selamat diantara mereka semua, aku sangat bersyukur karena Tuan Guru selamat, aku sudah mengumpulkan jenazah mereka di tempat latihan," Jawab Bajulgeni sambil menunjukkan dimana letak jenazah para murid dan para guru.

"Baiklah, kita akan mengubur mayat mereka, tapi sebelum itu kita berganti pakaian terlebih dahulu dengan pakaian bersih yang masih tersisa," Tutur Guru Mada.

"Siap, laksanakan!" jawab Bajulgeni.

Setelah membersihkan diri, Guru Mada dan Bajulgeni menyisiri hutan menuju tempat latihan, mereka terkejut bukan main melihat banyak pohon tumbang dan hewan-hewan juga mati akibat serangan kemarin malam. Sesampainya di tempat latihan tak henti-hentinya Guru Mada menangis, melihat teman-teman seperjuangannya mati mengenaskan. Selain itu Tempat latihan yang awalnya asri sekarang menjadi lautan darah. Segera Bajulgeni membuat sebuah liang lahat yang cukup besar di tempat latihan tersebut.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Nuone Phoutthavong
Nuone Phoutthavong
ปลดล็อคไม่ได้
2025-10-23 19:45:12
0
0
Usawadee Yamrut
Usawadee Yamrut
อ่านเพลิน ชอบๆๆ
2025-09-14 12:33:19
1
0
Thaenkhun Phetko
Thaenkhun Phetko
สนุกมากครับ
2025-09-03 16:04:51
1
0
200 Bab
บทที่ 1
ในงานแต่งของข้าราชการทหารเรือ.."สวัสดีครับ" คนที่เอ่ยทักทายก็คือนายอิทธิพลหรือเรียกอีกอย่างว่าพ่อเลี้ยงอิทธิพลบิดาของเจ้าบ่าวในคืนนี้"สวัสดี" บุญนำคือพ่อของเจ้าสาว"ผมเป็นพ่อเจ้าบ่าว" พ่อเลี้ยงอิทธิพลเห็นท่าทางอีกฝ่ายไม่อยากคุยด้วยก็เลยแนะนำตัว เพราะทั้งสองเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก"อ้าวเหรอครับสวัสดีครับท่าน" ดวงตาที่แข็งกร้าวเมื่อสักครู่เปลี่ยนไป สองมือของบุญนำพนมขึ้นมากราบไหว้อย่างสวยงาม "กระผมไม่รู้ว่าท่านเป็นบิดาของลูกเขยกระผม""เราพูดกันปกติเถอะครับ""มิได้หรอกครับท่านกระผมเป็นแค่ผู้น้อย""พ่อคะ!" วันจันทร์พยายามปรามพ่อไม่ให้ทำพฤติกรรมแบบนี้ วันจันทร์ก็คือน้องสาวของเจ้าสาว พี่สาวของเธอคือนาวาโทคะน้า"เงียบ!!" ศรีไพรตะคอกบุตรสาว"คนนี้ก็ลูกสาวของพวกคุณหรือครับ" พ่อเลี้ยงอิทธิพลมองดูสาวสวยที่นั่งเคียงข้างอยู่กับแม่เจ้าสาว"ใช่แล้วเจ้าค่ะ"วันจันทร์รู้สึกอายเวลาพ่อกับแม่เจอคนรวยมีฐานะก็ชอบเป็นแบบนี้ ไปเอาคำศัพท์พวกนี้มาจากไหนก็ไม่รู้ตอนที่กำลังคิดเรื่องพ่อกับแม่อยู่ วันจันทร์แอบมองดูพ่อสามีของพี่สาว สายตาท่านมองเธอแปลกๆรูปร่างหน้าตาของวันจันทร์ก็ไม่ได้ด้อยไปจากคะน้าคนเป็นพี่สาว แล
Baca selengkapnya
บทที่ 2
"อะไรของพ่ออีก ให้มาร่วมงานแต่งลูกชายพ่อ ผมก็มาแล้วนี่ไง" "นั่นน้องชายของแกอย่าพูดแบบนี้อีก" "หึ!" "พรุ่งนี้ค่อยกลับพร้อมกัน คืนนี้ไปพักห้องที่เตรียมไว้" "แล้วลูกน้องผมล่ะ" "เรื่องลูกน้องนี่ก็เหมือนกัน แกจะขนมาทำไม ไม่ได้ไปออกรบที่ไหนสักหน่อย" "ไม่เอามาด้วยได้เหรอ" ชายหนุ่มพูดแค่เบาๆ เพราะศัตรูของเขาพร้อมจะประจันหน้ากันตลอดเวลา "แกจะทำยังไงกับพวกมันก็ได้..แต่คืนนี้แกต้องพักที่โรงแรมนี้" พูดจบพ่อเลี้ยงอิทธิพลก็เดินนำหน้าเข้าไปในโรงแรมก่อน "เอาไงดีครับพ่อเลี้ยง" เชี่ยวชาญคือลูกน้องคนสนิทของพันฤทธิ์หรือรู้จักกันในนามพ่อเลี้ยงใหญ่ "จะเอายังไงล่ะ พวกมึงก็เปิดโรงแรมที่นี่แหละนอนไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่" พันฤทธิ์ไม่เคยเกรงกลัวใครแม้แต่พ่อ แต่ตอนนี้ที่เชื่อฟังเพราะมีเรื่องให้พ่อช่วย [ที่จอดรถของโรงแรม] "ทำไมเราไม่กลับเลยล่ะแม่" เพราะถึงยังไงพี่เขยก็ให้รถตู้ไปส่งถึงที่บ้าน "จะรีบกลับไปไหน มีที่พักสวยหรูขนาดนี้ก็พักไปก่อนสิ" "มัวคุยอะไรกันอยู่ลงรถได้แล้ว" บุญนำที่นั่งอยู่ด้านหลังรอให้แม่กับลูกลงจากรถ วันจันทร์จำเป็นต้องเดินตามพ่อกับแม่เข้าไปในโรงแรม "นี่ห้องของลูกรับกุญแจไป
Baca selengkapnya
บทที่ 3
แกร็ก! ถ้าห้องนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียวคนที่รอเข้าห้องน้ำคงต้องบ่นแน่ เพราะเข้าเป็นชั่วโมงเลย ออกมาหญิงสาวก็ใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวกับที่ถือเข้าไปในห้องน้ำเช็ดผมออกมาด้วย แถมเธอยังฮัมเพลงแบบมีความสุข ห้องสวยขนาดนี้ใครจะไม่มีความสุขล่ะ "ใคร?" วันจันทร์เหมือนว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องนี้คนเดียว แต่จะมีใครเข้ามาได้ เพราะห้องนี้พี่เขยเปิดไว้ให้เอง "เราคงคิดมากไป"หญิงสาวหันกลับมามองตัวเองในกระจก ด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า เธอขยับซ้ายทีขวาที เพื่อสำรวจรูปร่างของตัวเอง "เชอะ! ไม่ได้กินฉันหรอกไอ้เสี่ยบ้ากาม""??" คนที่ยื่นหน้าออกมาแอบมอง รีบขยับตัวเข้าไปในซอกมุมของห้องนั้นอย่างไวเพราะคิดว่าเธอเห็นแล้ววันจันทร์เดินมาเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าที่เธอนำติดตัวมาด้วยเพื่อจะเอาชุดออกมาใส่"หือ?" ห้องนี้มีผีหรือเปล่า ทำไมเหมือนมีสายตามองเรา เธอเคยได้ยินเรื่องเล่าของแขกที่มาพักโรงแรมหรู ก็นึกกลัวขึ้นมา "คงไม่ใช่หรอกมั้ง ป่านนี้คงไปผุดไปเกิดหมดแล้ว"หญิงสาวนำชุดนอนตัวบางออกมาสวมใส่โดยไม่ใส่ชุดชั้นใน เธอคิดว่านอนคนเดียวจะใส่ไปเพื่ออะไรอึดอัดเปล่าๆ"เอือก" เสียงกลืนน้ำลายของคนที่ซ่อนอยู่ในห้องนั้นก่อนที่จะนอนวันจันท
Baca selengkapnya
บทที่ 4
ณ.อำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย"ทำไมเราถึงมาไกลกันขนาดนี้คะ" ถามทีไรก็ถูกแม่ว่าทุกที แต่ก็อดถามไม่ได้เพราะนั่งรถมาเกือบจะ 24 ชั่วโมงแล้ว"ไม่ต้องถามมากหรอกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว" เพราะศรีไพรเห็นป้ายทางเข้าตอนที่เลี้ยวเข้ามา"แค่อยากเที่ยวภูเขาแวะที่เชียงใหม่ก็ได้นี่แม่" ทางที่วิ่งเข้ามาตั้งแต่ถนนใหญ่มีแต่ภูเขาและต้นไม้ใหญ่ปกคลุมยังไม่นานรถก็มาจอดหน้าบ้านไม้สักหลังใหญ่ ไม่ใหญ่ธรรมดาสิใหญ่และกว้างขวางมากด้วย"โรงแรมเหรอแม่""ลงรถได้แล้ว""เราจะอยู่กันกี่วันคะ" วันจันทร์ถามแม่ขณะที่ลงมายืนยืดเส้นยืดสายอยู่"เอากระเป๋าตัวเอง" ศรีไพรถูกสามีสั่งไม่ให้พูดเรื่องนั้นแล้วก็เลยไม่ตอบคำถามลูกวันจันทร์เดินอ้อมไปเอากระเป๋าตัวเองที่อยู่หลังรถ"โรงแรมอะไรทำไมเหมือนบ้านคนจัง""ถามอะไรมากมายตามมาเถอะน่า"หญิงสาวถือกระเป๋าเดินตามพ่อกับแม่เข้ามา พอพวกเธอถือของไปแล้วรถตู้คันนั้นก็ขับออกไป"แล้วรถเขาจะไปไหนคะแม่""จะถามอะไรนักหนา""ที่นี่ไกลบ้านคนจะตาย แล้วเราจะกลับออกไปกันยังไง" เพราะบ้านหลังนี้อยู่บนเนินเขา และอาณาเขตแถวนี้ก็ไม่เห็นมีบ้านคนเลย "ว่าแต่ที่นี่ก็สวยมากเลยนะ""มากันแล้วเหรอ" เสียงทุ้มของชายวัยกลาง
Baca selengkapnya
บทที่ 5
"คุณพ่อกับคุณแม่ล่ะคะ" วันจันทร์เดินตามพ่อเลี้ยงอิทธิพลกลับมาก็ไม่เห็นพ่อกับแม่แล้ว"นั่งก่อนสิหนู""ฉันถามว่าพ่อกับแม่ฉันไปไหน" นอกจากจะไม่นั่งแล้วเธอยังเดินออกมาหน้าบ้าน เพื่อมองหาพ่อกับแม่"หนูไม่ต้องหาแล้ว""คุณหมายความว่ายังไง?""ฉันว่าหนูขึ้นไปพักห้องที่เตรียมไว้ให้ดีกว่า""ฉันถามว่าพ่อกับแม่ไปไหน!"แปะ แปะ แปะ เสียงปรบมือดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง จนทั้งสองหันมองไปพร้อมกัน"ตีบทแตกดีนี่""ลงมาทำไม""หึ!" ผู้หญิงคนที่ปรบมืออยู่เมื่อสักครู่ มองด้วยหางตาแล้วก็เดินผ่านหน้าไปวันจันทร์ไม่ถามอะไรอีกแล้ว เธอรีบออกมาจุดที่รถตู้มาส่ง"พ่อคะ แม่คะ" หญิงสาวตะโกนเสียงดังเรียกพ่อกับแม่ แต่เสียงที่สะท้อนกลับมาก็มีแค่เสียงสัตว์ป่า"นั่นหนูจะไปไหน" พ่อเลี้ยงอิทธิพลเห็นว่าวันจันทร์เดินออกไปทางถนน "ไปตามกลับมา" พอเธอไม่ตอบพ่อเลี้ยงก็เลยสั่งลูกน้องให้ตามไปพาตัวเธอกลับมา"ถอยไปนะ" หญิงสาวถูกดักหน้าดักหลังไว้"เชิญคุณกลับเข้าบ้านดีกว่าครับ""ฉันบอกให้พวกแกถอยไปไง ไอ้พ่อเลี้ยงหื่นกามนั่นซื้อตัวฉันใช่ไหม!""เรื่องนั้นพวกผมคิดว่าคุณกลับไปถามพ่อเลี้ยงเองดีกว่านะครับ" ลูกน้องคนที่พูดขยับชายเสื้อออก เพื่อให
Baca selengkapnya
บทที่ 6
ก๊อก ก๊อกวันจันทร์ค่อยๆ ก้าวเข้ามา ใกล้ประตูอยากรู้ว่าเป็นใครที่มาเคาะ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอกลัวว่าจะเป็นไอ้พ่อเลี้ยงหื่นกามนั่นก๊อก ก๊อก "เอาข้าวมาให้ค่ะ" คนที่มาเรียกเห็นว่าข้างในเงียบก็เลยพูดก่อนแกร็ก.."ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวรับถาดอาหารมาแล้วก็รีบปิดประตู เพราะตอนนี้ก็ค่ำมืดมากแล้วกลัวว่าตาแก่นั่นจะบุกเข้ามาในห้องชั้นสองอีกโซนหนึ่ง..บ้านหลังนี้ถูกแบ่งเป็นโซนให้แต่ละคนได้ใช้ชีวิตโดยไม่ต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกัน ภรรยาของอิทธิพลอยู่ในบ้านหลังนี้มีทั้งหมดสามคนรวมทั้งภรรยาหลวง ที่กนกจันทร์ยอมให้สามีพาเมียน้อยเข้าบ้านได้เพราะสามีสัญญาว่าจะหยุดอยู่แค่นี้"แต่พ่อก็ไม่ทำตามสัญญาที่พูดไว้" หลังทานข้าวเสร็จพันฤทธิ์ก็ตามแม่ขึ้นมาบนห้องนอนของแม่"เรื่องของเขาปล่อยเขาไปเถอะลูก" นางต้องกล้ำกลืนฝืนทนพูดแบบนี้ออกมา เพราะไม่อยากให้ลูกเกลียดพ่อ แต่ในใจนั้นทุกข์หนักมาก ยิ่งผู้หญิงคนนั้นเป็นสาวแถมสวยสะพรั่งขนาดนี้ มีหวังพินัยกรรมที่เขียนไว้คงได้เขียนขึ้นมาใหม่แน่"แม่เห็นหน้ามันหรือยัง" เขายังไม่รู้หรอกว่าพ่อพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านกนกจันทร์พยักหน้าตอบลูกไป "มันพูดอะไรไหมตอนเห็นแม่" ยอมตามผู้ชายแ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
"ทำไมฉันต้องเลือกด้วย..คุณให้เหตุผลมาก่อน" อยากจะโวยวาย แต่ที่นี่มันถิ่นของเขา แค่กระดิกตัวเธอก็คงเหลือแต่วิญญาณ"ถ้าหนูไม่เลือกงั้นแสดงว่าหนู.." "ฉันเลือกลูกชายของคุณ" ใช้น้ำเสียงและแววตาแบบนี้คงคิดว่าเธอจะเลือกคนแก่คราวพ่อแบบตัวเองล่ะสิ เอาวะหวังว่าลูกไม้คงหล่นไม่ไกลต้นนะ"โอเค.. งั้นเรามาคุยกันต่อ" ทีแรกก็แอบลุ้นเผื่อเด็กอยากกินของมีอายุหน่อย "เจ้าใหญ่ลูกชายคนโตของฉัน เป็นคนดื้อรั้น หัวแข็ง หนูสามารถจะเอามันอยู่ไหมล่ะ"วันจันทร์ไม่ได้ตอบทันที เพราะนึกขำอยู่ในใจ โตจะเป็นควายอยู่แล้วยังทำนิสัยเหมือนเด็กเหรอจนพ่อต้องหาพี่เลี้ยง "เอาอยู่""หนูรับปากแล้วนะ""ค่ะ" ตอนนี้ให้เป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่ตาแก่คนนี้"หนูอยากถามอะไรเกี่ยวกับลูกชายของฉันไหม" พ่อเลี้ยงอิทธิพลเห็นว่าเธอรับปากโดยไม่ถามเลย"ไม่ค่ะ""นิสัยหลักๆ ที่ฉันอยากให้หนูช่วยขัดเกลามันก็คือนิสัยเจ้าชู้""ห๊า?" วันจันทร์ถึงกับเสียงสูง ทีแรกคิดว่าลูกไม้จะหล่นไม่ไกลต้น แต่ที่ไหนได้.."ถ้าหนูช่วยหยุดมันเรื่องนี้ได้ หนูอยากได้อะไรฉันก็จะให้" พ่อเลี้ยงอิทธิพลคิดว่าถ้าเธอคนนี้เอาลูกชายอยู่เรื่องผู้หญิง เรื่องอื่นคงจะไม่ยากสำหรับเธอ เพราะถ้
Baca selengkapnya
บทที่ 8
หญิงสาวที่ยืนหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ค่อยๆ มองส่องออกมาดู ว่าผู้ชายคนนั้นจะหน้าตาเป็นยังไง แต่มองไปยังไม่พ้นต้นไม้เลยก็เห็นร่างของใครบางคนมายืนขวางอยู่ด้านหน้าขาเรียวค่อยๆ ก้าวถอยไปด้านหลัง "โอ๊ย" ทีแรกคิดว่าจะมีแค่ข้างหน้าแต่พอถอยหลังมา ร่างของเธอก็ชนเข้ากับใครอีกคนวันจันทร์กำลังจะขยับไปทางที่ไม่มีคนอยู่ แต่ก็ไม่ทัน "พวกนายเป็นใครปล่อยฉันนะ!" คนตัวเล็กพยายามดิ้นให้หลุดจากผู้ชายที่ล็อคตัวเธออยู่"ถ้าไม่อยากตายหุบปาก" คนที่พูดส่งสัญญาณบอกอีกคน ให้ตามลงมาจากเนินเขา เพราะพวกเขาไม่ได้พาเธอไปจุดจอดรถ ถ้าไปตรงนั้นมีหวังคนของพ่อเลี้ยงอิทธิพลได้เห็นแน่"โอ๊ย" วันจันทร์พยายามหยุด แต่ทางที่ลงมันชันมาก อีกฝ่ายใช้แรงนิดเดียวก็ทำให้ร่างของเธอลื่นไถลตามลงไปได้ พอลงมาถึงก็เห็นมีถนนเล็กๆ เส้นหนึ่งตัดผ่านทางนี้ ยืนอยู่ครู่หนึ่งก็มีรถวิ่งเข้ามาจอด"พวกนายปิดตาฉันทำไม" หญิงสาวที่ถูกมัดมือไว้พยายาม ที่จะมองดูว่าคนพวกนี้จะพาเธอไปไหน"ให้ผมขับเองดีกว่าครับพ่อเลี้ยง" ลูกน้องอีกคนเดินอ้อมไป แล้วคนที่มันเรียกว่าพ่อเลี้ยงก็ลงจากรถ เดินมาขึ้นนั่งด้านหลังข้างๆ เธอที่ถูกจับมัดตัวอยู่"พวกแกเป็นใคร ใช่พ่อเลี้ยง
Baca selengkapnya
บทที่ 9
"พวกมึงนี่ไม่ดูอะไรเลย" พันฤทธิ์นึกขำที่เปิดหน้าต่างเธอคงร้อน เพราะห้องนี้ไม่มีเครื่องปรับอากาศให้"เหรอครับ" เชี่ยวชาญถามเบาๆ เพราะเจ้านายนั่นแหละเป็นคนบอกให้พวกเขาแยกกันตามหา"เดี๋ยวมึงก็ถูกตีนกูหรอก ใครตั้งชื่อให้มึงเชี่ยวชาญวะ มึงเชี่ยวชาญตรงไหนวะเนี่ย""พ่อเลี้ยงจะไปไหนครับ""ก็กลับน่ะสิ ที่นี่ไม่มีแอร์สักตัวมึงว่ากูจะนอนได้เหรอ""แล้วพวกผมล่ะครับ" "มึงก็เฝ้าอยู่นี่แหละ" พูดจบพันฤทธิ์ก็เดินออกมาที่รถทีแรกเขาจะให้ช่างมาติดแอร์ที่นี่แล้ว เผื่อพาสาวๆ มาเปลี่ยนบรรยากาศ แต่พอคิดว่าจะเอาเธอมาซ่อนพ่อไว้ที่นี่ก่อน ก็เลยจะยังไม่ติดแอร์ดีกว่า ปล่อยให้อยู่ร้อนๆ แบบนี้ไปเลยถึงแม้ที่นี่จะเป็นป่ารกทึบ แต่ช่วงกลางวันถึงหัวค่ำอากาศอบอ้าว ส่วนตอนดึกๆ ถึงจะอากาศเย็นหน่อยชายหนุ่มขับรถออกมาก็เลยลองโทรกลับไปหาน้องสาวดู อยากจะรู้ว่าพ่อตามหาผู้หญิงคนนี้หรือยัง แต่พันฤทธิ์ก็ไม่ได้ถามตรงๆ เพราะพะเพื่อนยังไม่รู้ว่าตัวเองพาตัวผู้หญิงของพ่อออกมาจากบ้านหายออกมาสองชั่วโมง พ่อน่าจะรู้ได้แล้ว แต่ทำไมถึงไม่ตามหา พันฤทธิ์ก็รู้สึกแปลกใจ เพราะน้องสาวบอกว่าพ่อไม่เห็นพูดอะไรเลยครอบครัวของเขาทำธุรกิจปางไม้ มีที่
Baca selengkapnya
บทที่ 10
"มึงว่าพ่อเลี้ยงจะเจออะไรวะ" เชี่ยวชาญและไอ้ขวดพอรู้นิสัยผู้หญิงคนที่อยู่ในห้องนี้ ดูท่าแล้วเธอไม่ใช่คนที่ยอมใครง่ายๆ เลย"ต้องคอยดูกันไปก่อน ว่าพ่อเลี้ยงจะปราบพยศได้ไหม" ทั้งสองขยับเข้ามาตรงประตูแล้วเอาหูแนบฟัง ว่าพ่อเลี้ยงเข้าไปแล้วจะมีเสียงอะไรไหม แต่ก็เงียบมาก"หรือเราคิดมากไปเองวะ ผู้หญิงที่ไหนจะไม่ชอบคนแบบพ่อเลี้ยงพันฤทธิ์บ้าง" เพราะทุกคนรู้ดีว่าสมบัติของพ่อเลี้ยงอิทธิพลต้องอยู่ในกำมือของลูกชายคนโตแน่"ก็แค่ของเล่น มึงว่าคนนี้พ่อเลี้ยงจะเก็บไว้กี่วัน""กูให้เต็มที่หนึ่งอาทิตย์""มึงให้นานขนาดนั้นเลยเหรอวะ" เพราะผู้หญิงบางคนแค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วในห้องนอนที่กำลังเป็นที่พูดคุยของลูกน้องอยู่.."ผู้หญิงอะไรจะนอนขี้เซาขนาดนี้" พันฤทธิ์คิดว่าถ้าเธอกระดุกกระดิก หรือโวยวายเขาก็จะจัดการรวบรัด แต่นี่ทำไมเธอถึงนอนอยู่นิ่งๆ ไม่รู้หรือไงว่าข้างๆ ตอนนี้มีผู้ชายที่หล่อเหลานอนอยู่ด้วยนอนรอดูสถานการณ์ครู่หนึ่งด้วยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ และตอนนี้ก็ดึกมากแล้วก็เลยทำให้พันฤทธิ์นอนหลับไปเช้าวันต่อมา.."กรี๊ดดด!!" วันจันทร์ตื่นขึ้นเพราะนอนเต็มอิ่มแล้ว แต่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างทับร่างเธออยู่ "แกเป
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status