เข้าสู่ระบบ"อือ" เสียงครางดังออกมาเล็กน้อย "น้ำเยอะเลยนะเรา" ริมฝีปากหนากระซิบพูดใกล้ก่อนที่จะฝังจูบลงซอกคอระหง ที่เขาบอกว่าน้ำเยอะเพราะตอนนี้นิ้วเปรอะไปด้วยน้ำในร่องเล็กนั่น ใบหน้าคมไซร้ต่ำลงมาจนถึงร่องหน้าอกแล้วก็ดูด วันจันทร์ยังคงปล่อยให้เขาเชยชมเรือนร่างของเธอถึงแม้จะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในโชควาสนา เธอก็คงไม่ต่างจากผู้หญิงที่เขาเรียกมาใช้บริการ ไม่สิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขายังเรียกมาแต่กับเธอเป็นคนมาหาเขาถึงที่เอง หญิงสาวที่กำลังคิดอะไรอยู่ถึงกับสะดุ้งเมื่อถูกเขาจับมือไปกำส่วนนั้นที่มันกำลังแข็ง วันจันทร์แอบวัดขนาดของมันดู..ไม่อยากคิดเลยถ้ามันเข้ามาอยู่ในร่างกายแล้วเธอจะรับไหวไหม "นั่งทับมันลงมาสิ" "ที่นี่เหรอคะ" ถ้ามันสว่างหน่อยคงเห็นหน้าตาที่ตื่นกลัวของเธอ เธอจะเสียสิ่งที่หวงแหนมา 20 กว่าปีให้เขาที่แบบนี้จริงๆ เหรอ "ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก" "คือ..ฉัน.." "อย่าบอกนะว่าเธอยังไม่พร้อม แต่ที่เห็นนี่คือพร้อมมากแล้วนะ" ถึงแม้เขาจะดูเถื่อน แต่ไม่เคยขืนใจผู้หญิงที่ไหน ผู้หญิงส่วนมากจะเต็มใจเป็นของเขาเองทั้งนั้น
ดูเพิ่มเติม月明かりが静まり返った寝室を青白く照らす深夜二時、寝室のドアが開く音が聞こえた。寝たふりをしていた私の背中に、硬く熱い胸板が押し付けられる。
「……起きてるんだろ」
住吉グループの次期後継者であり、夫でもある住吉奏多は、私の耳元で小さく囁いて返事も待たず、大きな手で私の腰を引き寄せた。口元から漂うウイスキーの香りとガウン越しに伝わる体温の熱さに心臓が跳ねる。
奏多の手は迷いなくガウンの隙間に滑り込み、指先は繊細な動きで私の身体の曲線をなぞっていく。後ろから首筋に落とされる熱くて深い吸い付くようなキス。その感触に身体が震えた。
「あ、んっ……奏多……」
その声に、奏多は私の髪を乱暴にかき分け、剥き出しになった胸に何度も指ではじいて弄ぶ。熱に浮かされたような声が漏れると、奏多は私の耳たぶを甘く噛み、吐息を吹きかけた。
「もう感じたのか?いやらしい女だな」
意地悪な言葉で罵られているというのに、奏多に触れられているという事実だけで、私の内側は愛おしさで疼いてしまう。奏多の指が私の身体の奥深くに侵入し、容赦なく快楽の渦へと引きずり込んでいく。奏多は、自分のガウンを床に脱ぎ捨てると私の中へと入ってきた。
激しく求められるたび、私は奏多を拒絶することができず、むしろその腕の中にしがみついてしまう。汗ばんだ肌が密着し、吐息が重なり合う。
この瞬間だけは、彼が私を見ているのだと感じることが出来た。
(もっと、もっと私を見て――――――)
愛を乞うように奏多の首に腕を回すと、奏多は鼻で笑い、動きをはやめて私の身体を支配していった。
――――翌朝、着替えを終えて家を出ようとする奏多はリビングに立ち寄ると分厚い封筒を手渡してきた。
「……これは、何ですか?」
私が尋ねると、奏多は視線すら合わせずに冷たく言い放った。
「昨日の『奉仕』への報酬だ。お前のような女には、言葉よりも金の方が分かりやすいだろ。岡田家への仕送りもしておいた」
心臓をナイフで抉られたような衝撃が走る。彼にとって私は身体を売る女と同じ、あるいはそれ以下の存在なのだ。
「報酬だなんて……私はあなたの妻として……」
「妻? 笑わせるな」
奏多が立ち上がって私に歩み寄る。彼の鋭い瞳が私を射抜いた。
「二年前、あのホテルでお前が仕組んだスキャンダル。俺はそのせいで、麗華との未来を奪われた。お前がその薄汚い身体で俺の隣を勝ち取った代償は、一生かけて払わせてやる」
「私は、何も仕組んでなんていない! あの夜のことは、私も……」
「黙れ。お前の言葉など一切信じるものか」
奏多は、お金が入った封筒をわざと逆さにして私の足元にぶちまけた。百万円を束ねる帯が取れ、床に散らばる一万円札に屈辱で視界が滲む。膝をつき、足元に散らばった札束を震える手で一枚ずつ拾い集めるが、 惨めで、苦しくて、息ができない。
奏多がいなくなってから寝室で着替えをしていると、姿見に自分の身体が映り込んでいた。胸元には赤紫色の痕が点々と残っている。これは、奏多からの愛の証ではなくただの「所有物」として扱った刻印だ。
(身体を重ねている時だけじゃなくて、普段から奏多に愛されたい……)
奏多に抱かれるたびに『この人は愛はないけれど欲のために私を抱いている』と虚しさがこみ上げてきたが、いつか私を見てくれる日が来るかもしれないと淡い期待を抱きながら奏多のために、食事や身支度などをこなしているのであった。
(もし、子どもが出来たら……奏多は変わってくれるのかな?私たちをいい方向に導いてくれたりするのかしら)
もう一か月半も生理が来ていない。もしかしたらという微かな期待を胸に、私は病院へと向かった。
「おめでとうございます。妊娠していますね。」
主治医である森本医師が、私のお腹に機械を当てながらにこやかに話しかける。モニターを覗くと小さくて丸いものが僅かに動いている。
「これが赤ちゃん。まだ小さくて人のカタチはしていないけれど、これからどんどん大きくなって手や足が作られていくんですよ。ほら、今もこうして動いているでしょう。これは、赤ちゃんの心臓の動きだよ」
まだ私のお腹に命が芽生えているなんて信じられなかったけれど、画面に映る小さな丸は確かに呼吸をしている。その事実に、言葉で言い表せないほどの喜びがこみ上げる。しかし、森本医師は表情を少し険しくしてから付け加えるように言った。
「ただし、遥さんは通常より子宮の壁が非常に薄いため他の人より流産の可能性が高いです。決して無理をしないようにしてください」
(流産の可能性……?)
せっかく宿ったこの命が産まれる前になくなってしまうことに恐怖で背筋が凍る思いだった。あのエコー画面だけでも喜びに満ちているのに、この子が外の世界を知る前に命が途絶えるなんて悲しみで心がおかしくなりそうだ。
(森本医師の言うことを守るためにも、奏多に言って無理をしない生活を心掛けなくちゃ……)
妊娠したことへの喜びを噛みしめながら病院を後にした。しかし、家に入る直前まで胸にあったわずかな安堵や高揚感は、玄関に置かれたハイヒールを目にした瞬間、静かに消え失せたのだった。
ยั่วรักคุณหมอกฤษณะ บทที่ 91 ตอนจบ"ไอ้หมอคนไหนคะ""ก็ไอ้หมอคนที่คุณคุยด้วยหน้าลิฟต์ไง""คุณหมอโอโซนน่ะเหรอคะ" ทีแรกไม่คิดว่าคนที่เขาพูดถึงเป็นหมอด้วยซ้ำถึงแม้ว่าจะมีคำว่าหมอ"ใช่ผมไม่ชอบให้คุณคุยกับมันเลย""เดี๋ยวนะคุณหมอเรียกคุณหมอโอโซนว่าอะไรนะคะ?""ถ้าไม่จำเป็นไม่ต้องไปพูดกับไอ้หมอคนนั้น""คุณหมออย่าบอกนะว่า..""ผมหึง และก็ไม่ต้องไปคุยกับมันได้ยิ่งดี" เขาไม่คิดจะอ้อมค้อมกับเธออยู่แล้วไม่ชอบก็บอกไม่ชอบแต่กฤษณะก็แปลกใจในตัวเอง แต่ก่อนก็เคยมีเรื่องกันเขายังควบคุมอารมณ์ได้ แต่ทำไมตอนนี้แค่เห็นหน้าก็รู้สึกหงุดหงิดแล้ว"คุณหมอ.." เราจะช็อกก่อนไหมเนี่ยทำไมมันเต้นแรงขนาดนี้ ได้ยินชายอันเป็นที่รักบอกว่าหึงทำไมหัวใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ"คุณเป็นอะไร" เขากำลังจับชีพจรเธออยู่พอดี"ไม่ได้เป็นอะไรค่ะปกติดี""เอาเครื่องวัดคลื่นหัวใจเข้ามา" ชายหนุ่มรีบเปิดประตูบอกผู้ช่วยที่อยู่ด้านนอก"ไม่ต้องหรอกค่ะ วดีแค่ตื่นเต้นมากเกินไป""ตื่นเต้นเรื่องอะไร""ก็เรื่องที่คุณหมอหึงไงคะ""ผมหึงแล้วมันน่าตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ" เล่นเอาสะเขาตกใจเลย"ก็.."กฤษณะแอบยิ้มและส่ายหน้าเล็กน้อย ทีแรกยังกลัวเธอโกรธให้อยู่เ
"หมอโอห์มคุณได้ยินไหม เมื่อกี้คุณแหม่มโทรมาบอกผลตรวจเลือดออกมาว่า...""ผมได้ยินแล้ว และทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ก็ได้ยินเหมือนกัน.." สายตาของคุณหมอโอห์มกรอกมองไปที่พ่อเลี้ยง เพื่อส่งสัญญาณให้รู้ว่าหาวิธีเอาตัวรอดให้ได้ด่วนเลย"......" กฤษณะเพิ่งรู้ตัวว่างานกำลังเข้า..ตายห่าแล้ว"เมื่อกี้คุณหมอว่าอะไรนะคะ" แต่เปรมวดีไม่ได้สนใจพ่อเลย ท่านจะรู้ความจริงหรือไม่รู้เธอก็ไม่ได้กลัว สิ่งที่เธอสนใจคือผลตรวจเลือดที่พยาบาลโทรมาแจ้ง"เลือดที่ผมนำไปตรวจผลออกมา ตอนนี้คุณตั้งท้อง" คิดแล้วทำไมเขาต้องกลัวด้วย มันเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับครอบครัว"พ่อคะ..วดีท้องจริงด้วยค่ะ" เธออยากบอกเรื่องยินดีแบบนี้กับพ่อ ถ้าแม่อยู่ตรงนี้ด้วยเธอก็จะกอดแล้วก็บอกท่าน"พ่อรู้แล้ว""ผมต้องขอโทษท่านมากนะครับ" กฤษณะพนมมือไหว้ขอโทษ คิดว่าท่านคงรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"ขอโทษทำไมล่ะ แค่รักลูกสาวพ่อให้มากๆ ก็พอแล้ว"โอห์มลอบถอนหายใจโล่งอกมาก "..อุ๊ย" แต่ทำไมสายตาท่านที่มองเขา มันไม่เหมือนมองสองคนนั่นเลย"อย่าว่าอะไรให้คุณหมอโอห์มเลยนะคะพ่อ คุณหมอแค่..""แค่อะไรเหรอ"หลังทานข้าวเสร็จ..โอห์มรีบขอตัวออกมาก่อนใครเพื่อนเลย หวังว่าท่านคงไ
"นี่มันอะไรกัน" เปรมวดีจำได้ว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างรถก็คือลูกน้องของพ่อ"ท่านให้พวกผมเอารถมาให้คุณหนูไว้ใช้ครับ""พวกฉันมีรถใช้อยู่เอากลับไป" กลัวว่าคุณหมอจะคิดว่าทางครอบครัวของเธออวดร่ำอวดรวย"คุณหนูคงต้องคุยกับท่านเองแล้วล่ะครับ หมดหน้าที่ของพวกผมแล้ว กุญแจรถอยู่ในรถนะครับ""เดี๋ยวก่อนสิ" พอเรียกคนของพ่อไม่หันกลับมา เธอก็เลยหันไปหาเขา "คุณหมอคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ""ผมจะว่าอะไรให้ท่านได้ล่ะครับ นั่นพ่อคุณนะท่านคงอยากให้ลูกสาว""คุณหมอไม่โกรธจริงนะคะ""ไม่โกรธหรอก แต่วันนี้ผมคงต้องขอติดรถคุณไปโรงพยาบาลด้วย" เขาก็คิดอยู่ว่าจะโทรให้เพื่อนมารับดีไหม เพราะไม่อยากพาเธอไปโหนรถเมล์"ถ้างั้นเราเก็บรถไว้ใช้แค่คันเดียวก็พอนะคะ""แล้วแต่คุณเถอะ ก็ท่านมอบให้คุณนี่""ขอบคุณคุณหมอมากนะคะที่เข้าใจ เอาเป็นว่าวันนี้วดีจะขับรถเอง..โอ๊ย" ขณะที่ก้าวเท้าเธอก็รู้สึกเจ็บหน่วงที่ท้องอีก แปลกจังเธอไม่เจ็บท้องแบบนี้มานานแล้ว เพราะตั้งแต่เรียนหมอมาเธอก็มีวิธีรักษาตัวเองเรื่องเจ็บท้องประจำเดือน"เดี๋ยวผมขับเอง" กฤษณะเดินอ้อมไปเปิดประตูให้เธอได้ขึ้นนั่ง แล้วเขาก็กลับมาประจำที่คนขับ[โรงพยาบาล]"ว้าวรถใคร" รถคันหรู
หลังทานข้าวเสร็จปุรเชษฐ์ก็ให้คนมาส่งทั้งสองที่บ้านของหมอกฤษณะ ทีแรกเขาก็ขอให้ท่านบอกคนรถไปส่งที่โรงพยาบาลเพราะว่ารถของทั้งสองอยู่ที่นั่น แต่พ่อของเธอบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงกลับมาพักผ่อนกันให้สบายใจเพราะมันดึกแล้ว กฤษณะก็เลยยอมทำตามเพราะไม่กล้าขัดใจท่าน"พรุ่งนี้เราค่อยนั่งรถโดยสารออกไปก็ได้ค่ะ" แค่มองหน้าก็รู้แล้วว่าเขาคงเป็นกังวลเรื่องนี้"เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอก เรามาพูดอีกเรื่องกันดีกว่า""เรื่องอะไรคะ""ทำไมถึงไม่บอกผมแต่ทีแรก" เขาไม่มีโอกาสถามเพราะอยู่ต่อหน้าพ่อของเธอ"จะให้เปรมเข้ามาแล้วก็บอกว่าเป็นใครเลยหรือคะ แล้วคุณหมอจะคิดยังไงล่ะ""ไม่คิดว่าคุณยังจะจำผมได้อีก" เรื่องนี้มันผ่านมาเป็น 10 ปีได้แล้วมั้ง ขนาดเขายังจำเธอไม่ได้เลย แต่ก็ไม่แปลกหรอกตอนนั้นยังไม่แตกเนื้อสาวเลยด้วยซ้ำ แต่มาตอนนี้ดูสิสวยสะพรั่งเลย"จำได้สิคะ เปรมจำคุณหมอได้ไม่มีวันลืม""อย่าบอกนะว่า.."หญิงสาวพยักหน้า แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขาจะถามอะไร"คุณเรียนหมอเพราะจะมาหาผมจริงเหรอ..""ค่ะ""เด็กโง่เอ้ย" มือหนาเอื้อมไปโอบร่างของเธอเข้ามาแนบไว้กับแผ่นอก "ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย""เปรมอยากให้คุณหมอเห็นความสำเร็จของคนที่คุณหม
ทั้งสองจำเป็นต้องแยกห้องนอนกันตามที่พ่อต้องการ ส่วนตอนนี้ภูตะวันลงดอยไปแล้วเพราะต้องลงไปทำตามคำสั่งของพ่อเลี้ยง"ขอคุยอะไรด้วยหน่อยค่ะพ่อ" พอคนของพ่อพากฤษณะขึ้นห้องไปแล้ว เปรมวดีก็เลยขอคุยกับท่านต่อ"ดึกแล้วไม่ง่วงหรือไง มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้""จะคุยวันนี้ค่ะ""ถ้างั้นมีอะไรก็พูดมา" ปุรเชษฐ์ที่ล
"ผมแค่อยากจะคุยเรื่องที่คุยกันค้างไว้คราวก่อน""อะไรนะครับ""ดูคุณหมอจะตกใจนะครับเนี่ย เป็นอะไรกับคุณหมอคนสวยหรือเปล่าครับ"กฤษณะไม่ได้ตอบว่าเป็นอะไรกันไหม เพราะเขายังไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงจะคุยอะไรกับเปรมวดีใครๆ ก็รู้กิตติศัพท์ของพ่อเลี้ยงคนนี้ แต่คงไม่ใช่ทุกคนเพราะเปรมวดีไม่ใช่คนในพื้นที่ ยังไงก็ต้อ
เพื่อนๆ ที่อยู่ในห้องเรียนต่างก็มองตามแก้วใส ที่เดินตามผู้บริหารออกไปแต่พอออกมาจากห้องเรียน ก็เห็นว่าด้านนอกมีตำรวจยืนรออยู่"นี่มันอะไรกันคะ""เราจะมาเชิญคุณแก้วใสไปโรงพัก""ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องไปโรงพักกับพวกคุณด้วย""ผิดหรือไม่ผิดก็ต้องไปคุยกันที่โรงพักก่อน""ขอโทษนะคะฉันมีเรียน ไม่ว่างไปก
"เปรมว่าให้นานาออกมาอยู่ในห้องดีกว่าไหมคะ" เปรมวดีไปเอาอาหารกลับมาก็ยังเห็นว่านานานอนห่มผ้าอยู่"คุณก็ลองคุยกับเธอเองสิ" โอโซนนั่งจับเข่าอยู่หน้าเต็นท์ เพราะเมื่อสักครู่พยายามจะเช็ดตัวให้เธอแต่ถูกถีบเข้าให้ ตั้งแต่เกิดมาครั้งนี้ครั้งแรกมั้งที่ถูกถีบ ถ้าไม่เห็นว่ากำลังป่วยอยู่นะจะเอาให้ร้องขอชีวิตเล






ความคิดเห็น