ดีเกรย์แมน

การอ่าน 'D.Gray-man' ทำให้ฉันติดใจกับความสามารถของ Allen Walker ตั้งแต่แรกเห็น

ฉันมองว่าเอกลักษณ์สำคัญของเขาคือการมี 'Innocence' อยู่ในร่างกาย ทำให้แขนซ้ายของเขากลายเป็นอาวุธต่อต้านอาคุมะได้หลากหลายรูปแบบ — จากกรงเล็บดุ ๆ ไปจนถึงหุ่นป้องกันที่มีชื่อเรียกในภายหลัง พลังนี้ไม่ใช่แค่การฟาดฟันธรรมดา มันแสดงถึงการปะทะระหว่างจิตวิญญาณที่ถูกกักขังในอาคุมะกับความตั้งใจของ Allen ที่อยากช่วยเหลือวิญญาณเหล่านั้นกลับคืน

อีกส่วนที่น่าสนใจคือดวงตาต้องคำสาปของเขา ซึ่งทำให้เห็น 'สิ่งที่ซ่อนอยู่' ในอาคุมะ เด็กหนุ่มคนนี้จึงทำหน้าที่เหมือนตัวกลางระหว่างโลกของผู้คนและความเจ็บปวดที่ถูกแปลงเป็นอาวุธ ฉันเห็นพัฒนาการของพลังเขาผ่านการต่อสู้หลายครั้ง เช่นฉากที่แขนเปลี่ยนรูปแบบอย่างฉับพลันเพื่อตอบสนองต่อความรุนแรงของศัตรู นั่นทำให้เขาเป็นตัวละครที่มีทั้งพลังและความเสี่ยงในตัวเอง — พลังที่ต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่าง ซึ่งเป็นสิ่งที่ดึงดูดใจฉันจนไม่อยากวางเรื่องนี้ลง

ฉันชอบเริ่มต้นแบบเนิบๆ เพราะมันให้ความรู้สึกเหมือนค้นพบโลกของเรื่องด้วยตัวเอง — แนะนำให้เริ่มจากอนิเมะชุดต้นฉบับของปี 2006 ก่อน

การเปิดด้วย 'D.Gray-man' เวอร์ชันเก่าจะช่วยให้เข้าใจตัวละครหลักกับระบบของโลก เช่น Innocence, Exorcists และความสัมพันธ์ที่เป็นหัวใจของเรื่อง การปูสี ปล่อยจังหวะเล่าเรื่อง และการขยายความของตัวละครรองมีพื้นที่มากกว่า ทำให้เมื่อไปดูต่อใน 'D.Gray-man Hallow' ที่มีโทนมืดขึ้นและการเดินเรื่องกระชับ จะเห็นความต่อเนื่องและพัฒนาการของตัวละครชัดเจนขึ้น การดูจากต้นฉบับยังช่วยให้เรื่องราวบางจุดที่ถูกย่อหรือปรับใน Hallow มีน้ำหนักทางอารมณ์มากกว่า

ยังมีความสุขแบบต่างกันของแฟนๆ ที่ชอบแบบจังหวะเร็วหรือชอบภาพสวยทันที หากใครชอบงานเล่าเรื่องที่ฉลาดและมีโลกภายในลึกๆ เหมือนที่เคยชอบใน 'Fullmetal Alchemist' วิธีดูแบบนี้ให้ความอิ่มเอมใจเต็มที่ แต่ถ้าต้องการแค่ความเข้มข้นทันที อาจเลือกดู Hallow ก่อนแล้วค่อยย้อนกลับมาเติมช่องว่างก็ได้ — ในทางกลับกันการเริ่มต้นจากต้นฉบับจะให้ความเชื่อมโยงและอารมณ์ที่แน่นกว่าเมื่อจบเรื่อง

เคยสงสัยไหมว่าอนิเมะเรื่องหนึ่งที่เราตามมานานสุดท้ายแล้วมีตอนกี่ตอน — สำหรับฉันคำตอบมันมีหลายชั้น แต่ถ้ามองแบบแยกชัด ๆ จะพูดได้ตรงไปตรงมาว่า 'D.Gray-man' เวอร์ชันทีวีหลักที่ฉายช่วงปี 2006–2008 มีทั้งหมด 103 ตอน

ความทรงจำของการนั่งดูทีวีในคืนนั้นยังชัดเจนในหัว เพราะฉากปะทะระหว่าง Allen Walker กับ Millennium Earl กับการเปิดเผยของเหล่า Noah ถูกถ่ายทอดข้ามหลายสิบตอนจนเป็นภาพจำ แต่จุดสำคัญคือตัวซีรีส์หลักหยุดที่ตอนที่ 103 แล้วก็ทิ้งชาวแฟนให้รอ ซึ่งต่อมามีการกลับมาของแฟรนไชส์ในรูปแบบซีซันใหม่ชื่อ 'D.Gray-man Hallow' ที่ออกในปี 2016 โดยเพิ่มอีก 13 ตอน ดังนั้นถ้าถามแบบคนที่นับทั้งสองซีรีส์รวมกัน ผลรวมจะเป็น 116 ตอน แต่ก็ต้องชี้ว่าแฟนหลายคนแยกกันนับระหว่างซีซันดั้งเดิมกับ 'Hallow' อยู่ดี — ทั้งสองเวอร์ชันให้ความรู้สึกและโทนอารมณ์ต่างกัน เลยเข้าใจได้ถ้าจะนับแยกหรือจะเอารวมกันตามใจชอบ

บอกตรงๆ ฉันยังคงตื่นเต้นทุกครั้งที่นึกถึงโลกของ 'D.Gray-man' — แต่ถ้าถามว่าเรื่องนี้จบหรือยัง คำตอบสั้น ๆ คือยังไม่จบ และยังไม่มีการประกาศตอนจบแบบเป็นทางการ

เราเป็นแฟนนานพอที่จะเห็นช่วงเวลากระท่อนกระแท่นของการตีพิมพ์: นักวาดมีช่วงพักยาวบ้าง กลับมาออกตอนใหม่เป็นช่วง ๆ บ้าง ทำให้ความคาดหวังในการจบเรื่องยืดออกไปมาก แฟน ๆ หลายคนยังรอว่าเส้นเรื่องหลัก—ชะตากรรมของอัลเลนและความจริงเบื้องหลังอาคาเมล—จะถูกสรุปลงในเล่มรวมหรือไม่

ในส่วนของจำนวนเล่มที่ออกมา ณ ปัจจุบัน รวมเล่มที่วางจำหน่ายแล้วอยู่ที่เล่มที่ 27 เท่านั้น ซึ่งเป็นสาเหตุให้คนเก็บสะสมรู้สึกว่าชุดนี้ยังไม่สมบูรณ์ เพราะเนื้อเรื่องหลักยังมีช่องว่างที่ยังไม่ได้รวมเล่ม หากมองจากมุมคนสะสม ฉันแนะนำติดตามประกาศจากสำนักพิมพ์อย่างเป็นทางการและชะลอการซื้อชุดพิมพ์เก่าสุดหากหวังจะได้ชุดจบครบเรื่องในกล่องเดียว — แต่ถ้าอยากอ่านต่อแบบทันที ตอนใหม่ที่ออกแบบเล็ก ๆ น้อย ๆ จะถูกตีพิมพ์เป็นตอนในนิตยสารก่อนแล้วค่อยรวมเล่มทีหลัง

สุดท้ายนี้ ส่วนตัวแล้วฉันยังคงหวังว่าเฮียโชโกะจะมีพลังและเวลาพอที่จะสรุปเรื่องราวให้จบอย่างมีศักดิ์ศรี เพราะโลกและตัวละครของ 'D.Gray-man' ยังมีเรื่องให้เล่าอีกเยอะ

เคยสงสัยไหมว่าของสะสมจาก 'D.Gray-man' ชิ้นไหนที่คนยอมจ่ายแพงสุด? ในมุมของคนที่ติดตามมาตั้งแต่ยุคแรกๆ ของซีรีส์ ฉันมักเห็นว่าสิ่งที่หายากจริงๆ มักเป็นสเกลฟิกเกอร์ขนาด 1/8 หรือ 1/6 ของตัวเอกอย่าง Allen Walker ที่ออกมาตั้งแต่ต้นยุค 2000s รุ่นผลิตจํากัด ซึ่งบางครั้งผลิตจำนวนไม่มากและตอนนั้นตลาดยังไม่ใหญ่เท่าตอนนี้

รุ่นพิเศษที่ขายเฉพาะงานอีเวนต์ เช่น งานคอมิเก็ตหรืองาน Jump Festa มักจะมีสีพิเศษหรือฐานที่ต่างจากเวอร์ชันทั่วไป ฉันเห็นตัวอย่างที่บ็อกซ์ยังปิดสนิทและสภาพสมบูรณ์ ราคาพุ่งจนไปแตะหลักหมื่นบาทได้ง่าย เพราะของพวกนี้ไม่มีผลิตเพิ่ม หากเป็นรุ่นต้นฉบับที่มาพร้อมการเซ็นของผู้ทำงานศิลป์หรือการพิมพ์เลขลำดับจะยิ่งเป็นที่ต้องการของคอลเลกเตอร์

สิ่งที่ฉันให้ความสำคัญเมื่อมองหาของหายากคือสภาพบ็อกซ์ ความสมบูรณ์ของสี และหลักฐานความเป็นของแท้ (เช่น สติกเกอร์ของผู้ผลิตหรือแถบการ์ด) เพราะสองสิ่งนี้มักกำหนดราคาตลาด ระหว่างสะสมกับขายต่อ ฉันมักเลือกเก็บชิ้นที่มีความหมายส่วนตัวมากกว่าความเป็นการลงทุน แต่ยอมรับว่าบางชิ้นของ 'D.Gray-man' ที่หายากจริงๆ สามารถเป็นมรดกให้คนในวงการสะสมได้เลย

ชื่อนี้ในวงการบันเทิงทำให้ผมยิ้มได้เสมอเพราะมันชวนให้สงสัยว่าคนถามหมายถึงใครกันแน่

ความจริงคือคำว่า 'ดีเจแมน' ถูกใช้เป็นชื่อเล่นหรือฉายาหลายคนในเมืองไทย — บางคนเป็นดีเจวิทยุที่รู้จักในชุมชนท้องถิ่น บางคนเป็นดีเจคลับที่โด่งดังในฉากเพลงอิเล็กทรอนิกส์ และยังมีคนในวงการบันเทิงที่ใช้คำนี้เป็นชื่อเรียกแบบไม่เป็นทางการ ทำให้การตอบตรงๆ ว่า "ชื่อจริงคือ... และเกิดปี..." โดยไม่รู้บริบท อาจให้ข้อมูลผิดได้

ในฐานะแฟนเพลงที่ติดตามทั้งวิทยุ คลับ และรายการบันเทิง ผมเลยมักมองสัญลักษณ์ประกอบ—เช่นที่ปรากฏบนโปสเตอร์ รายการที่พวกเขารับเชิญ หรือโปรไฟล์บนโซเชียลมีเดีย—เพื่อระบุตัวตนจริงๆ ของดีเจคนนั้น ๆ การรู้ปีเกิดมักจะอยู่ในชีวประวัติสาธารณะหรือโปรไฟล์นักแสดง ดังนั้นเมื่อเจอชื่อเดียวกันหลายคน การจับคอนเท็กซ์จะช่วยให้ได้คำตอบที่แม่นยำมากขึ้น ผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าจะชัดเจนและเป็นประโยชน์กว่าสิ่งที่เดาโดยไม่มีหลักฐาน

นี่คือภาพแรกที่คนส่วนใหญ่เห็นเมื่อนึกถึงชื่อดีเจแมน: คนที่ยืนอยู่ข้างเวที ไฟสปอตไลท์กับรอยยิ้มที่เป็นเครื่องหมายการค้า แต่ในมุมมองที่ผมติดตามมาแบบแฟนคลับ ใต้แสงไฟนั้นมีชีวิตส่วนตัวที่ซับซ้อนพอสมควร

เส้นทางของเขาเริ่มจากการเป็นดีเจในคลับ ก่อนจะขยับมาเป็นพาร์ตของวงการบันเทิงในวงกว้าง ผมเห็นว่าเขาเก่งเรื่องการสร้างแบรนด์ตัวเองและเชื่อมสัมพันธ์กับคนในวง ทั้งการร่วมงานอีเวนต์ใหญ่วิทยุและการเป็นพิธีกรแบบสบาย ๆ ความสัมพันธ์ที่ทำให้คนพูดถึงเขามากที่สุดคือการแต่งงานกับนักร้องสาวคนดัง ทั้งสองแสดงความรักผ่านสื่อสังคมออนไลน์และงานอีเวนต์ร่วมกันบ่อยครั้ง ทำให้ภาพลักษณ์ของครอบครัวในสายตาสาธารณะดูอบอุ่น

เมื่อความเป็นส่วนตัวกลายเป็นเรื่องสาธารณะ สิ่งที่ผมสังเกตเห็นคือความเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมของเขา ทั้งการลดการโพสต์และการเลือกคอนเทนต์ที่ดูเป็นส่วนตัวน้อยลง การเป็นคนของสาธารณะทำให้ความสัมพันธ์ต้องรับแรงกดดันจากข่าวลือและความคาดหวังจากแฟน ๆ แต่สิ่งหนึ่งที่ยังชัดเจนคือเขาไม่เคยทิ้งหน้าที่ในฐานะผู้ใหญ่ที่ต้องรับผิดชอบต่อครอบครัว ซึ่งจุดนี้ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาดูมีมิติและเป็นมนุษย์มากขึ้นกว่าที่เห็นบนเวที

เมื่อพูดถึง 'เกรย์' ในโลกมังงะ ตัวที่ผมนึกถึงทันทีคือ 'Gray Fullbuster' จาก 'Fairy Tail' — และแฟน ๆ ที่อยากลงลึกมีแหล่งให้ตามเยอะพอสมควร ผมมักเริ่มจากมังงะต้นฉบับทั้งเล่มที่มีฉากสำคัญเกี่ยวกับอดีตของเขา เช่นเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับบ้านเกิดและการฝึกฝนเรื่องน้ำแข็ง นอกจากเล่มจริงแล้ว อาร์ตบุ๊กและไดเร็กทอรีตัวละครก็ให้ภาพสเก็ตช์และคอมเมนต์จากผู้สร้างที่ช่วยเติมมุมมองใหม่ ๆ

อีกแหล่งที่ผมชอบคือคอมมิวนิตี้ออนไลน์: บน Pixiv มีแฟนอาร์ตที่ตีความท่าทางของเขาแบบต่าง ๆ ส่วน Archive of Our Own กับ Wattpad จะมีแฟนฟิคที่ขยายความสัมพันธ์หรือข้ามโลกตามจินตนาการของแฟน ๆ ชาวไทยเองก็มีเพจและกลุ่มใน Facebook ที่แชร์โคฟเวอร์เพลงตัวละคร การคอสเพลย์ และมุมมองละเอียดของฉากสำคัญ ถ้าต้องการวิดีโอวิเคราะห์ ลองหารีแคปที่เจาะตัวละครในยูทูบ จะได้เห็นคนวิเคราะห์พัฒนาการของเกรย์ตั้งแต่วัยเด็กจนถึงตอนใหญ่ ๆ — สำหรับผมแล้ว การผสมกันระหว่างงานต้นฉบับกับงานแฟนเมดนี่แหละที่ทำให้การตามหาเนื้อหาของตัวละครนี้สนุกและมีมิติมากขึ้น

คำเตือนสั้นๆ ก่อนจะกดดู 'เดวิลแมน ครายเบบี้' — นี่ไม่ใช่การ์ตูนสำหรับคนที่ต้องการความสบายใจแบบผิวเผิน เพราะเนื้อหากระแทกหนักทั้งด้านภาพและอารมณ์

ผมพูดแบบตรงไปตรงมาเลยว่าเรื่องนี้มีทั้งฉากความรุนแรงทางร่างกายและเพศที่ชัดเจน รวมถึงการฆ่าตัวตายและการกลั่นแกล้งในระดับรุนแรง หลายซีนออกแบบมาเพื่อทำให้คนดูรู้สึกไม่สบายตัว และมีการตีความด้านศาสนา สังคม และจิตวิทยาที่ลึกจนอาจทำให้เกิดความเครียด ผู้ที่มีประวัติด้านบาดแผลทางเพศ ภาวะซึมเศร้า หรืออาการ PTSD ควรหลีกเลี่ยงหรือเตรียมตัวก่อนดูอย่างจริงจัง

ข้อแนะนำที่ผมมักให้เพื่อน ๆ เวลาจะแนะนำคือ: บอกชัดว่ามีเนื้อหาเกี่ยวกับการข่มขืน การทำร้ายร่างกายหมู่ และฉากเลือดสาด จะมีบางตอนที่ความสัมพันธ์ถูกบิดเบี้ยวจนแทบช็อก ให้คำแนะนำเกี่ยวกับอายุที่เหมาะสม (ไม่ควรเป็นผู้เยาว์) และบอกวิธีรับมือ เช่น หยุดดูเมื่อเริ่มรู้สึกไม่ไหว ดูกับคนที่ไว้ใจได้ หรือมีแผนว่าจะทำกิจกรรมเบา ๆ หลังดูเพื่อผ่อนคลาย นอกจากนี้อย่าลืมบอกว่าซาวด์แทร็กและภาพตัดต่อจงใจใช้กระตุ้นอารมณ์ — ถ้าคนดูไวต่อการกระตุ้นเหล่านี้ ควรตรวจสอบความพร้อมก่อนกดเล่น สรุปแล้วผมมองว่า 'เดวิลแมน ครายเบบี้' เป็นงานศิลป์ที่ทรงพลัง แต่ต้องเตือนคนดูอย่างตรงไปตรงมาและเคารพขอบเขตของแต่ละคนเมื่อจะแนะนำผลงานนี้