นิทานเรื่องกระต่ายกับเต่า เนื้อเรื่อง

ซีรีส์ชุด ดวงใจรักอ๋องร้าย มี 2 เรื่องในชุดค่ะ 1. กระต่ายน้อยดวงใจอ๋องพยัคฆ์ (อ๋องสี่หลี่หลานหมิง+จินซินซิง) ตั้งแต่เกิดกระทั่งจำความได้ จินซิงซิน รับรู้แค่ว่านางเป็นเพียงบุตรสาวกำพร้าของพ่อค้าตระกูลใหญ่ ชั่วชีวิตน้อยๆ มีเพียงท่านยาย พี่สาวต่างมารดาเท่านั้นที่คอยห่วงใย จนกระทั่งได้เจอกับ หลี่หลานหมิง ผู้มีสมญานามว่าอ๋องพยัคฆ์ที่ผู้คนโจษขานกันว่าโหดร้ายยิ่งนัก สังหารผู้คนเป็นผักปลา แสนเย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งจนมิอาจมีผู้ใดใต้หล้าหาญกล้าต่อกร ทั้งสองต้องแต่งงานกันตามบัญชาของโอรสสวรรค์ท่ามกลางอุปสรรคมากมาย หลี่หลานหมิงจะทำเช่นใดในเมื่อสตรีที่ร่วมหัวจมท้ายด้วยอย่างชายากระต่ายน้อยกลับเติบโตเพียงแค่ร่างกาย ส่วนสภาพจิตใจนั้นอ่อนด้อยราวกับเด็กน้อยก็ไม่ปาน... 2. ดวงใจรักอ๋องเหยี่ยวทะเลทราย (อ๋องสามหลี่ชงเหอ+ฟางถิงถิง) ‘หลี่ชงเหอ’ ฉายาอ๋องเหยี่ยวทะเลทรายผู้แสนเย็นชากับ ‘ฟางถิงถิง’ คุณหนูกำมะลอในบ้านเศรษฐีที่จับพลัดจับผลูให้หนีตามกันทั้งที่ยังเข้าใจผิด เขาอาศัยที่นางความจำเสื่อมบีบคั้น แม้ใจอยากรักแต่ก็ไม่อยากรัก แม้อยากเกลียดก็ทำใจมิได้ เขาจะทำเช่นไรให้หลุดพ้นจากสถานการณ์เลวร้ายที่ไม่คาดคิด และห้ามใจไม่ให้ตกหลุมลูกกวางน้อยตัวนิ่ม

เสี่ยวจู้ หมูเทพที่ยังไม่ฟักออกจากไข่ ถูกสร้างขึ้นจากพลังเทพขององค์หญิงแห่งวังมังกรเพื่อช่วยนางหาสมุนไพรและปรุงยาเทพ วันหนึ่งขณะที่องค์หญิงออกไปหาสมุนไพรในป่าสวรรค์ชั้นใน หลานชายจอมซนเห็นไข่กลม ๆ ก็นึกว่าเป็นของเล่นอาหญิงที่น่าจะสร้างมาให้เขา เขาจึงนำไข่ไปเล่นที่ลานกลางวังมังกร เล่นไปเล่นมาสักพัก องค์ชายน้อยก็เบื่อเลยเขวี้ยงไข่ทิ้งไปโดยไม่สนทิศทาง ทำให้ไข่บินออกไปจากวังแล้วชนเข้ากับบ่อน้ำซึ่งเป็นทางลงไปสู่โลกมนุษย์จนเปลือกไข่แตกออก เสี่ยวจู้ที่อยู่ในไข่ตกใจที่ตนเองฟักออกมาก่อนเวลาแถมยังกำลังลอยละลิ่วลงมาจากฟากฟ้าพร้อมเปลือกไข่อีกส่วนหนึ่ง หมูน้อยตกใจมากที่ตนเองกำลังลงไปที่โลกมนุษย์และหวาดกลัวว่าตนเองจะกลับสวรรค์ไม่ได้ กระทั่งเสี่ยวจู้ตกลงไปยังป่าสัตว์อสูรแห่งหนึ่งในโลกมนุษย์ เสี่ยวจู้จึงคิดได้ว่าจะต้องหาคนมาทำพันธะสัญญาจนกว่าคนผู้นั้นจะเป็นเทพเซียน ตนเองจึงจะกลับไปยังสวรรค์ได้ ภารกิจตามหาและช่วยเหลือนายคนใหม่จึงเริ่มต้นขึ้น

นางจิ้งจอกสาวบำเพ็ญตบะมาห้าร้อยปีจนกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ เพื่อให้คงความอมตะ จึงต้องดูดพลังชีวิตของบุรุษ นางจึงใช้ร่างกายงดงามของนางยั่วยวนเหยื่อ ให้หลงเสน่ห์ จนกลายเป็นทาสสวาท! (เป็นเรื่องราวของนางจิ้งจอกสาวสี่นาง กับบรรดาหนุ่มๆ ที่กลายเป็นทั้งเจ้านาย คนรัก จ้าวหัวใจ)

[ลูกอสูรตะกละเทาเที่ย ลูกรักของทุกคน สลับตัว ดาวนำโชคตัวน้อย ตัวเอกมีสกิลโกงในตัวเอง ไม่มีคู่] เหมี่ยวเหมี่ยวเป็นอสูรเทาเที่ยน้อย เนื่องจากกินปลาหลีฮื้อกู้โลกที่สวรรค์เลี้ยงไว้ จึงถูกบีบให้ลงมายังโลกมนุษย์เพื่อกอบกู้โลก กลายมาเป็นคุณหนูหกแห่งจวนมหาเสนาบดี หลวงจีนผู้ทรงศีลเคยบอกว่าคุณหนูหกผู้นี้เป็นดาวอัปมงคล นางจึงใช้ชีวิตในจวนมหาเสนาบดีอย่างแสนรันทด กินไม่อิ่มนอนไม่อุ่น เอะอะก็ถูกทุบตีด่าทอ ในขณะที่พี่สาวร่วมท้องกลับมีดวงชะตาสูงส่งเกินบรรยาย เป็นดวงหงส์แต่กำเนิด เหมี่ยวเหมี่ยวถูกทำโทษให้ยืนตากหิมะทั้งคืนจนสลบอยู่หน้าจวนมหาเสนาบดี ฮูหยินจากจวนโหวยามเดินทางผ่านมา จึงเก็บนางกลับไป และรับไว้เป็นบุตรสาว เหล่าขุนนางและชนชั้นสูงในเมืองหลวงหลังจากรู้ข่าวนี้ ต่างก็ตั้งตารอดูเรื่องอลเวงของจวนโหว เพราะคิดว่าพวกเขาน่าจะถูกดาวอัปมงคลดวงนี้พิฆาตจนตาย แต่พวกเขาก็รอแล้วรอเล่า รอแล้วรออีก รอจนกระทั่งซื่อจื่อผู้สูงส่งสง่างามแห่งจวนโหว อดีตคุณชายอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงฟื้นคืนสติจากการป่วยหนัก กลับมาวางอุบายแยบยลในราชสำนักอีกครั้ง รอจนกระทั่งคุณชายรองแห่งจวนโหว ผู้มีพละกำลังมหาศาลแต่ทรมานเพราะถูกพิษกู่ได้ขับพิษกู่จนหมด จนกลายเป็นเทพสงครามหนุ่มโด่งดังเกรียงไกรแห่งสนามรบ รอจนกระทั่งคุณชายสามแห่งจวนโหว ผู้เคยติดอ่างและหัวช้า กลับมาเฉลียวฉลาด สอบได้ที่หนึ่งสามสนามรวด กลายเป็นจอหงวนที่อายุน้อยที่สุดแห่งอาณาจักรต้าเยี่ยน รุ่งโรจน์ไร้ขอบเขต ตรงกันข้าม จวนมหาเสนาบดีนับวันยิ่งตกต่ำอับโชค ชนชั้นสูงทั่วทั้งเมืองหลวงเต็มไปด้วยคำถาม เดี๋ยวนะ ไหนว่าเป็นดาวอัปมงคลอย่างไรเล่า? มารดาเจ้าเถอะ นี่ดาวนำโชคชัด ๆ!

โม่เหนียงถูกสามีหย่าเพราะวันเข้าหอ นางไม่มีเลือดพรหมจรรย์ติดเตียง พ่อแม่จึงจับโม่เหนียงถ่วงน้ำล้างอาย แต่นางกลับไม่ตาย แม้จะถูกทิ้งในแม่น้ำเกือบหนึ่งชั่วยาม เทพหรือปีศาจตนใดเล่นตลกกับชีวิตของนางกันแน่ **** “เจ้า!! เจ้าจะทำอะไร” โม่เหนียงตกใจรีบผลักไหล่ของเขา “ข้ายอมให้เจ้าจูบก็ได้ มันช่วยบรรเทาความอยากได้เล็กน้อย จากนั้นเจ้าต้องสัญญาว่าจะยอมกินอาหารของมนุษย์บำรุงร่างกาย” เขาเกลี้ยกล่อม “เจ้า..เจ้า..” โม่เหนียงได้แต่อ้าปากเอ่ยคำใดไม่ได้ หญิงสาวยังไม่ทันทำอะไร ชายหนุ่มก็ก้มลงมาจูบปากเบาๆ จากนั้นก็นั่งลงที่ข้างโต๊ะ และเริ่มแกะเนื้อปลายื่นมาที่ปากของโม่เหนียงพร้อมป้อนให้นางกิน “อ้าปาก เจ้าต้องกินบำรุง อย่าดื้อ” เขากล่อมราวกับนางเป็นเด็กน้อย หลินโม่เหนียงมองเขาแล้วพูดไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ ****

“ป้ากวา ป้ากวาคะ” ฉันจอดจักยานของตัวเองพร้อมคว้าปิ่นโตหน้ารถมาไว้ในมือจากนั้นก็เดินขึ้นเรือนทรงไทยมาถึงระเบียงที่ถูกออกแบบในยื่นเยื้องออกไปเพื่อรับกับวิวพื้นไร่ชากว่าหลายร้อยไร่ก็ไม่ได้รับเสียงตอบรับเลย “ป้ากวาคะอยู่มั้ยแม่ให้น้อยเอาแกงฟักมาให้ค่ะ” ฉันจึงเดินเข้าไปอีกฟากหนึ่งซึ่งเป็นครัวที่ถูกแบ่งออกจากกันอย่างชัดเจนตรงที่ฉันยืนเป็นครัวแบบฝรั่งว่าในขณะที่วางปิ่นโตเสียงอะไรไม่รู้ดังมาจากห้องอีกฝั่งดังตึ่ง “ปะ ป้ากวาคะ น้อย...” คนที่ยืนปะจันหน้าไม่ใช่ป้ากวาแต่เป็นผู้ชายตัวสูงโปร่งมีรอยสักเด่นออกมาจากเสื้อเชิ้ตดำท่าทางดูง่วงมากถึงมากสูด “พี่เป็นใคร เข้ามาบ้านคนอื่นได้ยังไงกัน ขโมยเหรอ!” “…” เขาไม่ตอบแต่กับกอดอกยืนยิ้มเหมือนคนบ้าวินาทีนั้นฉันคว้าไม้กวาดมากะเป็นอาวุธ “นี่บ้านป้ากวานะ ขโมยอะไรป้ากวาเอาตายเลย” “…” เขาเปลี่ยนนัยน์ตาเป็นเรียบเฉยแต่จ้องฉันไม่วางสายตา “ตกลงเป็นใคร พี่เป็นใคร” “โตขึ้นเยอะเลย” “ต้องเป็นคนบ้าแน่ๆ” “เป็นลูกกวางของเธอไงยัยเด๋อ”