กระถางบำเพ็ญเพียรของโม่เหนียง (และรวมเรื่องสั้น)

กระถางบำเพ็ญเพียรของโม่เหนียง (และรวมเรื่องสั้น)

last updateLast Updated : 2025-04-13
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
42Chapters
1.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

โม่เหนียงถูกสามีหย่าเพราะวันเข้าหอ นางไม่มีเลือดพรหมจรรย์ติดเตียง พ่อแม่จึงจับโม่เหนียงถ่วงน้ำล้างอาย แต่นางกลับไม่ตาย แม้จะถูกทิ้งในแม่น้ำเกือบหนึ่งชั่วยาม เทพหรือปีศาจตนใดเล่นตลกกับชีวิตของนางกันแน่ **** “เจ้า!! เจ้าจะทำอะไร” โม่เหนียงตกใจรีบผลักไหล่ของเขา “ข้ายอมให้เจ้าจูบก็ได้ มันช่วยบรรเทาความอยากได้เล็กน้อย จากนั้นเจ้าต้องสัญญาว่าจะยอมกินอาหารของมนุษย์บำรุงร่างกาย” เขาเกลี้ยกล่อม “เจ้า..เจ้า..” โม่เหนียงได้แต่อ้าปากเอ่ยคำใดไม่ได้ หญิงสาวยังไม่ทันทำอะไร ชายหนุ่มก็ก้มลงมาจูบปากเบาๆ จากนั้นก็นั่งลงที่ข้างโต๊ะ และเริ่มแกะเนื้อปลายื่นมาที่ปากของโม่เหนียงพร้อมป้อนให้นางกิน “อ้าปาก เจ้าต้องกินบำรุง อย่าดื้อ” เขากล่อมราวกับนางเป็นเด็กน้อย หลินโม่เหนียงมองเขาแล้วพูดไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ ****

View More

Chapter 1

บทที่ 1 จุมพิตมังกร

"Twenty million, kulang pa ba yon para sa iyo?"

Isang lalaki ang nakikipag-negosasyon sa isang katulong na nagtatrabaho sa kanilang bahay.

Si Thaleon Angeles, isang lalaking nasa tatlumpu't limang taong gulang. Ngayon ay tila nag-iisip ng malalim bago magpasya sa inaalok ng kayang amo. Siya ay isa lamang katulong sa bahay nina Oscar Echaves at asawa nitong si Agatha Echaves.

Mag-asawa sila at naghahanap ng paraan upang magkaroon ng anak sa lalong madaling panahon.

"Isa lang ang trabaho mo, you need to make my wife pregnant!" dagdag pa ng amo niyang si Oscar, asawa ni Agatha.

Habang ang asawa ni Oscar na si Agatha ay nakatayo lang sa tabi nito na may hindi komportable na ekspresyon.

Paano niya magagawang makipagtalik sa isang lalaking katulong lamang sa kanilang bahay?

Ngunit, muling iginiit ni Oscar ang kanyang layunin na makipag tulungan kay Thaleon para magkaanak sila. Dahil alam niyang kailangan na kailangan ni Thaleon ng pera para sa kanyang tatlong anak sa probinsya.

"Ito ay para sa down payment, pagkatapos na mabuntis si Agatha, gagawin kong isang daang milyon ang offer ko sayo. Sa tingin ko, sapat na ito para sa mga gastusin ng iyong mga anak sa probinsya, higit pa nga ito sa sapat. How about it, interesado ka ba? Huwag kang mag-alala, hindi kita idedemanda, pagkatapos na mabuntis si Agatha ay maaari kang mamuhay nang normal ngunit sa isang kondisyon—kailangan mong itago ang ating kasunduan. Huwag mong ipaalam sa sinuman ang deal natin!" sabi ni Oscar nang walang kahirap-hirap.

Si Thaleon, isang lalaking may matikas na mukha at medyo simpleng dating, may matatalim na mata, kulot na itim na buhok at halos perpektong pangangatawan. Isang atletikong katawan na para itong bodybuilder sa kadahilanang ang lalaki ay dating tagapagbantay ng gym sa kanilang probinsya. Hindi nakakagulat ang pisikal nitong katawan, mayroon siyang proporsyonal na tikas at malakas na katawan.

"Pero Sir... Hindi ba ito masamang plano? Si Ma'am Agatha ang asawa mo. Papayag ka ba kung ang asawa mo ay hahawakan ng isang lalaking tulad ko? Sa tingin ko kasi sir, hindi ito makatwiran!" sagot ni Thaleon, sinusubukang panatilihin ang dignidad ng kanyang amo.

"Hays, bahala na sa mga bagay na yon. Gusto lang namin ng anak. Kung hindi kami magkakaanak eh ang kasal namin ang sakripisyo at mawawala sa akin ang lahat, pati na rin ang lahat ng itinayo ko ay mawawalan ng saysay. Ayaw kong mangyari iyon!" sabi ni Oscar nang may matigas na tono.

Ibinaba ni Agatha ang kanyang mukha, sa totoo lang, hindi sumasang-ayon ang babae sa planong iminungkahi ng kanyang asawa. Dahil, kailangan nilang dumaan ni Thaleon sa napaka-intimate na gawain at alam niyang hindi nila dapat gawin ang bagay na iyon.

"Honey, sigurado ka bang gusto mong gawin ko ito? Nag-aalangan ako!" nag aalangan sabi ni Agatha kay Oscar.

Si Agatha ay isang magandang babae na anak ng isang pinakamayamang businessmen sa Maynila.

"Wala tayong ibang pagpipilian, Honey. Alam mo namang gusto na ng Papa mo na magkaroon tayo ng anak sa lalong madaling panahon. However, alam mo naman ang nangyari sakin diba? pagkatapos ng aksidente na iyon, sinabi ng doktor na baog na ako kaya imposible na mabigyan kita ng anak. Mahal na mahal kita at ayaw kong mawala ka, Agatha! Napipilitan rin naman ako pero kailangan nating gawin ang paraang ito para matuwa ang daddy mo!" sabi ni Oscar habang kinukumbinsi ang kanyang asawa na pumayag sa plano.

Sinubukan ni Agatha na intindihin ang punto ng kanyang asawa at ang problema nito sa kanyang reproductive system.

Pagkatapos ng aksidente dalawang taon na ang nakalipas, si Oscar ay na-diagnose na hindi maaaring magkaroon ng anak dahil ang kanyang testicles ay may problema marahil ay sa pagkakalantad sa mga kemikal noon.

Bukod pa rito, ang mga demand ng kanyang magulang at ang pagnanais ng mga ito na magkaroon na sila ng anak ni Oscar sa lalong madaling panahon.

Dahil siguro ay halos limang taon na silang kasal ni Oscar. Sa katunayan, hanggang ngayon ay hindi pa rin nabubuntis si Agatha.

Mahal na mahal ni Agatha ang kanyang asawa at ayaw niyang makita ang karera ni Oscar na masira dahil ang asawa niya ay nagtatrabaho sa kumpanya ng kanyang magulang.

Kahit napipilitan, sinunod ni Agatha ang kahilingan ng kanyang asawa. Sa labis na pagpipilit sa sarili, kailangan niyang tanggapin na si Thaleon ang magpupuno sa kanyang sinapupunan ng mga binhing magbibigay sa kanila ni Oscar ng anak. Bagaman nag-aalangan pa rin ang babae na gawin ito dahil si Thaleon ay isang katulong lamang sa bahay.

"Okay, papayag akong gawin ito, pero honey, hindi ako sigurado kung si Thaleon ay makapagbibigay ng magandang genes para sa baby natin. Alam mo naman na isa lang siyang lalaki mula sa probinsya. Mukha pa lang niya, mukhang probinsyano na!" sabi ni Agatha habang tinitingnan ang napaka simpleng itsura ni Thaleon.

Nakaramdan naman si Thaleon na pinag-uusapan siya ng kanyang amo. Tiningnan ng lalaki ang kanyang sarili. Sandali niyang naamoy ang sarili niyang katawan na sa tingin niya ay hindi maganda, amoy asim at pawis.

Dagdag pa ang suot niyang lumang pantalon habang naglilinis ng bahay. Kitang-kita na ang itsura ng lalaki ay hindi kaakit-akit sa mata ng mga babae, lalo na sa kanyang amo.

"Naisip ko tuloy kung si Ma’am Agatha ay nanaising lumapit sa isang lalaking tulad ko? Maganda si Ma’am Agatha, pero ako... Eto amoy kambing pa ata ang katawan ko, paano ko siya lalapitan o di kaya’y mabubuntis?" bulong ni Thaleon na may naguguluhan na ekspresyon.

Hindi nakapagtataka na nairita si Agatha kay Thaleon. Ang babae ay isang socialite na sanay makisalamuha sa mga mayayamang mga tao, ano kaya ang mangyayari kung siya ay mabuntis ng isang lalaki na isang katulong lamang sa kanyang bahay?

Muling hinikayat ni Oscar ang kanyang asawa na sundin ang kanyang plano, "Huwag ka nang mag-alala, Honey. Hindi ito kasing sama ng iniisip mo, okay? Si Thaleon ay isang katulong mula sa probinsya, I know pero hindi ko pinagdududahan ang kanyang kakayahan. Alam mo naman kung hindi dahil sa kanya, paano ako makakaligtas mula sa mga magnanakaw at tambay na iyon noon? Sigurado ako na matutulungan tayo ni Thaleon sa bagay na ito. Bukod pa rito, napatunayan na ang fertility niya, mayroon siyang tatlong anak. Malamang isa o dalawang gabi lang ay makakabuo na kayo!" sabi ni Oscar nang hindi iniisip ang iba pang kahihinatnan ng plano niya. Ang nasa isip niya lamang ay ang kanyang karera, kailangan niyang iligtas ang kanyang karera lalo pa’t nasa tuktok na siya sa kumpanya.

Dahil sa pagpupumilit ng asawa, sumuko si Agatha, dahil sa labis na pagmamahal niya sa kanyang asawa, hindi rin niya ito matanggihan.

"Bahala ka, pero huwag mo akong sisihin kung ang baby na ipapanganak ko ay hindi mo kamukha, kundi kamukha ni Thaleon!" sagot ni Agatha na may malungkot na mukha. Ngumiti naman si Oscar habang hinahalikan ang noo ng kanyang asawa.

"Huwag kang mag-alala tungkol doon. Ang mahalaga ay mabuntis ka at magkaanak na tayo. Ito ang pinaka goals natin, hindi ba?" sabi ni Oscar.

Pagkatapos amuhin ang asawa, muling nilapitan ni Oscar si Thaleon na nakatayo at nakayuko sa mga oras na ito. Mukhang nagpapanic ang lalaki dahil sa pagkakataong ito, ang kanyang trabaho ay hindi ordinaryong trabaho lamang, kundi isang trabaho na kahit madali tingan ngunit may kaakibat itong panganib.

Pero kasi… nangako na siya sa kanyang pangalawang anak na bibilhan niya ito ng bagong bisikleta.

"Thaleon, what do you think of my offer kanina? Pumayag na ang asawa ko na gawin ito. Ngayon eh, hinihintay ko na lang ang desisyon mo. Tandaan mo, kailangan mo ng maraming pera para makapag aral ang iyong mga anak, hindi ba’t gusto mong pasayahin ang iyong mga magulang? Sa perang inaalok ko, maaari mong ayusin ang bahay niyo upang may komportableng tahanan ang pamilya mo, hindi na tumutulo kapag umuulan at pinapasok ng baha. Pag-isipan mong mabuti ang offer na ito, Thaleon. Nagbibigay ako ng espesyal na offer para sayo dahil alam kong matutulungan mo ako sa bagay na ito" sabi ni Oscar nang may diin.

Siyempre, bilang isang katulong lamang, paano niya mahahawakan ang asawa ng kanyang amo? ito ay isang bagay na napaka imoral at ipinagbabawal, alam niya iyon. Ngunit, kung iisipin ang kalagayan ng kasal nina Agatha at Oscar, sa huli ay pumayag si Thaleon sa plano ng amo niya.

Bukod pa rito, madalas marinig ni Thaleon na mag-aaway sina Agatha at ang kanyang asawa dahil lamang sa anak, kaya naman naawa ang lalaki kay Agatha na umiiyak pagkatapos ng away nilang mag asawa.

Pagkatapos mag-isip ng libo libong beses, sa wakas ay pumayag si Thaleon sa plano upang tulungan ang mag-asawa.

"Sige po, Sir. Handa po akong tulungan kayo. Sabihin niyo lang po kung paano po ang gagawin natin sa plano na to?" sabi ng lalaki nang walang kaalam-alam sa haharapin. Tumawa si Oscar nang marinig ang napakapuro na sinabi ni Thaleon.

"Nako naman Thaleon, paano mo naitanong ang bagay na iyan? Tatlo na ang anak mo’t lahat lahat tapos tatanungin mo pa rin kung paano gumawa ng bata?" sabi ni Oscar na hindi sinasadya ay bahagyang tumawa rin si Agatha.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Aran K.
Aran K.
ติดตามนักเขียนคนนี้มานาน อ่านทุกเรื่อง ประทับใจและสนุกทุกเรื่อง ขอแนะนำและจะติดตามตลอดไปเลยค่ะ
2026-02-10 17:05:28
1
0
42 Chapters
บทที่ 1 จุมพิตมังกร
หลินโม่เหนียง ลืมตาเปียกชื้นมองฝูงชนที่กำลังโหวกเหวกโวยวายผ่านกรงไม้ไผ่ด้วยความฉงน นางยังไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่เพียงในจมูก ลำคอและในอกของตนคล้ายถูกไฟเผาไหม้จนปวดแสบ “นางเป็นปิศาจ” “ต้องฆ่านางเดี๋ยวนี้” “แต่นางไม่ได้ตาย นางพิสูจน์ความผิดตัวเองแล้ว” “ใช่แล้ว นางบริสุทธิ์ นางถูกใส่ร้าย” ผู้คนต่างกำลังถกเถียงถึงสิ่งที่เกิดขึ้น หลินโม่เหนียงที่แสบคอแสบจมูกไปหมดทำเพียงตะแคงตัว สำลักน้ำออกมาจำนวนมาก “แค่ก ๆ ๆ ๆ” แม้นางจะไอจนเสียงดัง แต่ผู้คนยังคงเถียงกันต่อไป ไม่มีผู้ใดสนใจความเปลี่ยนแปลงของนางสักนิด“นางแพศยานี่ต้องเป็นภูตผีปิศาจจำแลงมาแน่นอน หากเป็นคนทั่วไป จะอยู่ในน้ำได้เป็นเวลานานเท่านี้ได้อย่างไร ตั้งแต่ปล่อยนางทิ้งลงน้ำก็ผ่านมาเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว แต่นางกลับยังมีชีวิตอยู่ ต้องเป็นปิศาจแน่!” หลินโม่เหนียงเหลือบสายตามองชายที่กำลังพูด นางจำเสียงของเขาได้ เขาเป็นคหบดีร่ำรวยในเมืองนี้ และเป็นสามีของนางด้วย!! นางเริ่มจดจำได้บ้างแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อสองวันก่อนพ่อแม่ผู้ยากจนได้ขายหลินโม่เหนียงใ
Read more
บทที่ 2 หนีไม่ได้ชั่วชีวิต
“โกหก เจ้านักพรตชั่ว เจ้าโกหก” คหบดีถึงกับอยู่ไม่ติดที่“ใช่ เจ้าโกหก ข้าเห็นกับตาว่านางไม่มีเลือดพรหมจรรย์” ภรรยาของคหบดีรีบเสริม“ข้าเป็นนักพรตของราชวัง ผ่านมาเห็นเหตุวุ่นวายพอดี จึงยื่นมือเข้าช่วย พวกเจ้าว่าข้าจะโกหกเพื่ออะไรหรือ? เทพเจ้ามังกรได้แสดงอิทธิฤทธิ์แล้ว การที่นางยังมีชีวิตอยู่ เป็นเครื่องยืนยันความบริสุทธิ์ของนาง พวกเจ้าสามีภรรยามีวิญญาณร้ายตามติดมากมาย ไม่รู้ว่าฆ่าอนุในจวนไปแล้วกี่คน คหบดีอย่างพวกเจ้า จะพูดอย่างไรก็ย่อมได้ แต่ไม่อาจลบล้างหลักฐานตรงหน้า”“เจ้า..เจ้าหาว่าพวกข้าเป็นจอมโกหกหรือ” คหบดีโกรธจัด ชี้หน้านักพรตด้วยมือสั่นเทา ครอบครัวพวกเขาทำการค้ามาหลายปีเพื่อเลี้ยงครอบครัวจนมีเงินทองมากมาย มักถูกผู้คนนินทาลับหลังว่าเป็นพวกไม่น่าคบ เพราะผู้ที่มีวาทศิลป์ในการขายมักถูกดูถูกว่าไม่น่าเชื่อถืออยู่แล้ว แต่ปกติไม่เคยมีใครกล้าพูดต่อหน้าเขาตรงๆ เช่นนี้ เขาจึงโกรธมากภรรยาเอกของคหบดีเฒ่าเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นนักพรตของราชวังจึงไม่อยากมีเรื่องด้วย รีบห้ามสามีและกระซิบกล่อมสามีให้ใจเย็นก่อน สุดท้ายพวกเขาได้แต่กัดฟันกล่าวโทษตัวเอง“เป็นพวกข้าไม่ดีเอง เช้านั้นข้าดูไม่ถี่ถ้วนจึงเข้
Read more
บทที่ 3 เหตุการณ์แปลกประหลาด
ด้วยเหตุนี้ หลินโม่เหนียงจึงใช้ชีวิตอยู่บนยอดเขาตั้งแต่นั้น นางเป็นสาวชาวบ้านใช้ชีวิตยากลำบากมาตั้งแต่เล็ก การต้องใช้ชีวิตในป่าคนเดียวจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร ทั้งไม่ต้องหาอาหารเอง มีคนนำมาให้ทุกเดือน แม้ไม่ได้กินดีมากมาย แต่ก็มีกินทุกวัน เป็นชีวิตที่สงบยิ่ง ทุกวันนางจะออกไปบำเพ็ญเพียรนั่งสมาธิใต้น้ำตก แม้นักพรตจะไม่บังคับ แต่นางอยากบำเพ็ญเพียรมากจึงพยายามศึกษาด้วยตัวเอง ท่านนักพรตยังใจดีทิ้งหนังสือเกี่ยวกับวิธีการบำเพ็ญเพียรให้นางสามเล่มด้วย น่าเสียดายที่นางไม่เคยร่ำเรียนศึกษา อ่านหนังสือไม่ออก จึงทำได้เพียงดูรูปที่วาดประกอบและทำตามความเข้าใจของตนเองวันเวลาผ่านเลยไปจนหญิงสาวอายุยี่สิบปี นางยังบำเพ็ญเพียรไม่คืบหน้าอะไร แต่ช่วงหลังมานี้ นางมักจะรู้สึกว่ามองเห็นน้ำตกเคลื่อนไหวเป็นรูปร่างของคน แต่เมื่อนางสังเกตดูดีๆ อีกครั้ง รูปร่างนั้นก็ไม่อยู่เสียแล้ว ยังมีเรื่องแปลกประหลาดอีกหลายสิ่งที่หลินโม่เหนียงประสบกับตัวเอง แต่ไม่อาจหาคำอธิบายได้ บางวันที่นอนครึ่งหนึ่งของนางจะเปียกชุ่มราวกับมีใครเอาน้ำมาราดรดยามที่นางหลับอยู่บางครั้งในยามเช้า ตรงหน้าประตูบ้านมักจะมีคราบน้ำเปียกยาวออกไปทางน้ำตก
Read more
บทที่ 4 สายน้ำหึงหวง
สตรีอายุยี่สิบปีเป็นวัยกำลังสะพรั่ง หากเป็นหญิงสาวคนอื่นๆ ป่านนี้พวกนางคงแต่งงานมีคู่ ครองรักกันทุกค่ำคืน บางคนอาจมีลูกสองสามคนแล้ว แต่นางกลับต้องมาอยู่บนยอดเขาลำพังเพียงผู้เดียว หลินโม่เหนียงกำลังสงสัยว่าความต้องการและความเหงาเปลี่ยวอาจทำให้นางเห็นภาพหลอน แต่คิดอย่างไรสัมผัสชัดเจนเช่นนั้นคงไม่อาจเป็นความคิดฝ่ายเดียวของนางไปได้ แม้นางจะเคยแต่งงานผ่านการเข้าหอมาแล้ว แต่เพียงคืนเดียวคงไม่ทำให้นางรู้แจ้งจนนำมาคิดเพ้อเป็นเรื่องราวได้แน่หญิงสาวตัดสินใจลองอีกครั้งในวันรุ่งขึ้นแต่วันรุ่งขึ้นหรือวันถัดมา ต่อให้นางนั่งใต้น้ำตกนานขึ้นเท่าไรก็ไม่อาจสัมผัสถึงสายน้ำอบอุ่นได้เลย จนผ่านไปหลายวัน หลินโม่เหนียงเริ่มแน่ใจว่าอาจเป็นความคิดเพ้อฝันของนางเพียงผู้เดียว“ขอบคุณ” หลินโม่เหนียงกล่าว วันนี้เป็นวันที่จะมีทหารมาส่งอาหารแห้งและเมล็ดธัญพืชให้นาง “ไม่เป็นไร เป็นหน้าที่ข้าอยู่แล้ว หากแม่นางโม่อยู่คนเดียวไม่สะดวกอย่างไร ข้าจะมาหาเจ้าให้บ่อยขึ้นก็ย่อมได้ เจ้าไม่ต้องเกรงใจ” ชายหนุ่มในชุดทหารมองหลินโม่เหนียงด้วยสายตาชื่นชม ‘สตรีงดงามเช่นนี้ กลับต้องอยู่เดียวดายบนเขา ช่างน่าเสียดาย’ นายทหารครุ่นคิด“
Read more
บทที่ 5 ถูกความกำหนัดครอบงำ
เขาหยุดกัดทันทีแต่ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอด หญิงสาวได้แต่หอบหายใจกับเรื่องตื่นตระหนกและแปลกประหลาดนี้ นางพยายามผลักเขาหลายครั้งแล้วแต่ไม่อาจจับต้องได้ มีเพียงเขาที่กอดรัดและสัมผัสนางได้อยู่ฝ่ายเดียว“ปล่อยข้า อย่าทำเช่นนี้” นางพยายามเอ่ยปากขอร้อง“...” อีกฝ่ายแนบริมฝีปากที่คอของนาง เขาคล้ายขยับปากพูดบางอย่าง แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาอีก“ปล่อยข้าเถิด เนื้อของข้าไม่อร่อย ข้าแก่แล้ว หนังก็เหนียวเคี้ยวลำบาก อย่ากินข้าเลย” นางขอร้องอย่างหมดหนทาง ในใจหวาดกลัวยิ่งแต่ร่างมวลน้ำกลับทำเพียงเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาว เขาค่อยๆคลายอ้อมกอดและยอมปล่อยตัวนางในที่สุด ยามนี้แม้จะเห็นเป็นร่างบุรุษชัดเจน แต่บนใบหน้ายังเห็นไม่ชัด ทั่วร่างของเขายังคงมีน้ำล้อมรอบ บางจุดยังคงโปร่งใสจนสามารถมองทะลุได้แม้ไม่เห็นใบหน้าชัดแต่โม่เหนียงยังคงรู้สึกว่าเขาขมวดคิ้วอย่างเศร้าสร้อย เขาพยายามขยับปากเอ่ยคำพูด แต่กลับไม่มีเสียงใดออกมา โม่เหนียงได้แต่ขมวดคิ้วตอบกลับเพราะไม่อาจเข้าใจว่าเขาต้องการอะไร จนในที่สุดเขาก็ถอดใจ เอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของหญิงสาวหลินโม่เหนียงจากที่หวาดกลัวกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นและความสบายจากสัมผัสนั้น
Read more
บทที่ 6 บุรุษงดงามในห้องครัว
ระหว่างที่โม่เหนียงกำลังล้วงมือให้ต่ำลงไปอีกนิด แต่กลับเสียหลักจะล้ม ทันใดนั้น นางก็รู้สึกถึงความอบอุ่นและฝ่ามือที่จับประคองนางไว้ สายน้ำไหลวนจนรวมตัวเป็นร่างบุรุษ ฝ่ามือใหญ่ หนาและอุ่นบีบอกอิ่มพร้อมกับสอดอีกข้างไปยังกลีบท้อของนาง“อะ อ้า..”หญิงสาวสั่นกระตุกเพราะสัมผัสจากฝ่ามือนั้น สายน้ำอบอุ่นค่อยๆ ประคองให้นางนั่งลง โม่เหนียงรู้สึกว่านั่งบนตักของใครสักคน แต่เพราะฝ่ามืออุ่นที่ยังคงบดบี้กลีบท้อ ทำให้นางไม่อาจแบ่งความนึกคิดไปสังเกตสิ่งอื่นได้ริมฝีปากเปียกชุ่มแต่อบอุ่นไล้ไปตามคอระหง ระหว่างที่ฝ่ามือหนายังคงเขี่ยกลีบท้อของโม่เหนียง มือหนึ่งก็บีบเคล้นยอดถันของนางจนสุขสมสั่นสะท้าน ปลายนิ้วนุ่มลื่นเขี่ยยอดถันของนางอย่างรู้หน้าที่“อะ อะ อื้มมม” หญิงสาวส่งเสียงครวญน่าอาย แต่นางไม่อาจหยุดตัวเองได้ อ้าขารับความสุขสมที่เขามอบให้อย่างไร้ยางอาย“เร็ว..ระ เร็วอีก” นางขอร้องเสียงหอบกระสันของหญิงสาวทำให้ฝ่ามือที่กำลังเขี่ยกลีบท้อขยับรัวแรงมากขึ้น ผสมกับน้ำตกที่ไหลกระเซ็นลงมารดรินช่วงกลีบท้อพอดี ส่งให้โม่เหนียงรู้สึกว่าความสุขสมที่ก่อนหน้านี้หยุดชะงักเริ่มออกวิ่งอีกครั้งยิ่งฝ่ามือขยับเร็วขึ้น โม่
Read more
บทที่ 7 อดทนรอวันแข็งแรง
“ข้าอุตส่าห์อดทนเพราะไม่อยากให้เจ้าหมดแรง ข้าไม่ได้ต้องการสูบพลังของเจ้าหรอกนะ เรื่องนี้เป็นเจ้าที่ผิด ข้าตั้งใจรอจนกว่าเจ้าจะพร้อม แต่เจ้า..เจ้ากลับ..รอไม่ไหว ข้าไร้หนทาง ไม่อาจทนมองเจ้าน่ารักเพียงนั้น จึงได้แต่ตามใจเจ้า” เขารีบพูดแก้ตัว“ข้า...” หลินโม่เหนียงได้แต่ตาโต มองบุรุษสายน้ำพูดถึงเรื่องน่าอายที่นางทำอย่างปกติ “เจ้ายังโลภมากอยากได้อีกหรือ เจ้าหลับไปตั้งสามวันเลยนะ ยามนี้ห้าม รอเจ้าแข็งแรงกว่านี้ก่อน ข้าเป็นห่วง” โม่เหนียงหน้าแดงราวถูกไฟเผา นางรีบก้มหน้า เมื่อครู่นางเพียงตกใจเรื่องที่เขาพูด จึงได้มองเขาตรงๆ แต่เขากลับเข้าใจผิดคิดว่านางจะขอให้ทำเรื่องน่าอายพวกนั้นอีก แย่ที่สุด!!ถึงนางจะต้องการทำอีก แต่นางจะไม่มีวันเอ่ยปากเด็ดขาด โม่เหนียงขบฟันและแสร้งจับตะเกียบคีบเนื้อปลามากิน แต่เพราะรีบร้อนและเขินอายมากจึงมือสั่นไปหมด แทบจะคีบเนื้อปลาไม่ได้“เจ้าใจเย็นก่อน ข้าไม่ได้บอกว่าไม่ทำ เพียงแต่งดเว้นไปก่อนสักช่วงหนึ่ง เจ้าอย่าโกรธเลย” เขากลับเข้าใจผิดไปอีกทาง“ข้า..ไม่ได้โกรธ” โม่เหนียงต้องพูดให้เขาเลิกเข้าใจผิด“เจ้าโกรธ เห็นอยู่ว่าเจ้าไม่พอใจ หากเจ้าต้องการมาก ข้าจะ..”“หุบปาก!!
Read more
บทที่ 8 ยั่วยวนแล้วห้ามทิ้ง
หลินโม่เหนียงนั่งทบทวน แม้ร่างกายจะเรียกร้องให้นางรีบกลับ แต่หญิงสาวยังจำได้ดี ยามเมื่อนางขาดสติ นางไม่อาจคิดทบทวนเรื่องราวอย่างกระจ่างชัดได้ นางยังไม่ค่อยแน่ใจ แต่นางฉลาดพอจะรู้ว่ากลิ่นอายปิศาจของเขาทำให้นางร้อนรุ่มเกินควบคุม“เจ้ายังไม่กลับบ้านหรือ” ปิศาจหนุ่มเอ่ยถามโม่เหนียงสะดุ้งลืมตามองร่างบุรุษงดงามที่มาตามนางถึงใต้น้ำตก นางถึงกับตกตะลึงในความงามของเขา ชุดสีขาวของเขาเปียกชุ่ม แนบไปกับร่างกาย แผงอกแกร่งน่าลูบไล้ ริมฝีปากระเรื่อ สายตาหวานที่กำลังทอดมองหญิงสาว ช่วงเอวสอบเข้ารูป และส่วนล่างของเขาที่กำลังชูชัน “ข้า..อะแฮ่ม..ข้า” หลินโม่เหนียงพยายามกลืนน้ำลาย“ข้ากำลังคิด”“เจ้าไปคิดที่บ้านก็ได้ ข้ารอได้” เขาตอบเรียบง่าย ทั้งที่มองดูก็รู้ว่าร่างกายเขาพร้อมสำหรับเรื่องหฤหรรษ์แล้ว“ไม่” นางไม่อยากกลับบ้าน“เจ้า..ไม่อยากหรือ ข้านึกว่า...วันนี้ทั้งวัน เจ้าส่งกลิ่นเย้ายวนตลอด เวลานี้ก็ยังคงหลั่งไหลความหอมหวานออกมา แต่เจ้ากลับ..ไม่ยอมกลับบ้าน เจ้าไม่ได้ต้องการข้าหรือ ให้ข้าทำให้ตรงนี้ดีหรือไม่” เขาพูดพร้อมกับนั่งลงมาทันทีและยื่นมาสวมกอดหลินโม่เหนียงไว้จากด้านหลัง“อะ..อย่า” นางยังไม่ทันตั
Read more
บทที่ 9 แต่งงานกับปิศาจโง่
“ได้ โม่เอ๋อร์รีบกลับนะ ข้าจะเตรียมงานแต่งรอ” เขายิ้มดีใจอย่างโง่งม ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปราวกับเด็กๆ ที่มีของหวานรออยู่ที่บ้าน“เดี๋ยวก่อน” หลินโม่เหนียงตะโกนตามหลัง เขาหยุดและหันมารอฟังนางพูด“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เจ้ามาอุ้มข้า เรากลับด้วยกัน จัดเตรียมงานแต่งด้วยกัน เจ้าว่าเช่นนี้ดีกว่าหรือไม่” ในเมื่อตัดสินใจแล้ว เขาก็เป็นปิศาจโง่เขลาตนหนึ่ง นางไม่จำเป็นต้องอับอายอะไร เพียงทำตามสิ่งที่ต้องการก็พอ“ดีกว่ามาก” เขาตอบ รีบวิ่งกลับมาอุ้มว่าที่เจ้าสาวอย่างดีอกดีใจหลินโม่เหนียงเคยใฝ่ฝันว่าอยากให้คนรักอุ้มนางไว้ข้างหลังอย่างทะนุถนอม เมื่อก่อนไม่เคยคิดว่าจะทำได้ เพราะนางแต่งเป็นเพียงอนุคนหนึ่ง ขอเพียงสามียังเลี้ยงข้าวสามมื้อก็ดีมากแล้วส่วนเขาแม้จะเป็นปิศาจ แต่ไม่ว่านางสั่งอะไร เขาจะรีบทำให้ ดียิ่งนัก ดีกว่าบุรุษที่เป็นมนุษย์หลายเท่า วันนี้นางจะเอาแต่ใจ สั่งให้เขาอุ้มเขาก็ทำ สั่งให้เขาร้องเพลงเขาก็ร้อง มีคนรักเช่นนี้ดียิ่งนักพวกเขาช่วยกันจัดบ้านหลังน้อยเพื่อเตรียมงานแต่ง หลินโม่เหนียงปูเตียงนอนด้วยผ้าแดงที่ไม่รู้ว่าเขาเอามาจากที่ใด ส่วนเขาลอยตัวมัดผ้าแดงตรงประตูบ้าน ไม่กลัวผู้ใดเห็น ไม่สนใจจะปก
Read more
บทที่ 10 ขนาดใหญ่เกินไป
เขาพานางเดินไปที่เตียงแคบๆ วางนางลงและเริ่มถอดเสื้อผ้าให้ภรรยา แม้โม่เหนียงจะรู้สึกเขินอาย แต่อย่างไรพวกเขาก็แต่งให้กันแล้ว เรื่องเช่นนี้ควรปล่อยมันให้เป็นไปตามธรรมชาติไม่นานเขาก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของเขาบ้าง รูปร่างของเขาดูภายนอกบอบบาง แต่เมื่อถอดเสื้อแล้วกลับมีมัดกล้ามออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน โม่เหนียงแม้อับอายแต่ก็มองไม่วางตา นางเห็นว่าส่วนล่างเริ่มตั้งตรงเป็นแท่งหยก ทั้งยังใหญ่โต ดูแล้วน่าหวาดกลัวว่าร่างกายของนางอาจกลืนกินไม่ไหว“ชอบหรือไม่” เขามองสีหน้าภรรยาแล้วถาม“...ใหญ่เกินไปหรือไม่” นางกลัวว่าจะเจ็บ เมื่อครั้งที่เข้าหอกับคหบดีเฒ่า แม้ของเจ้าชั่วนั่นจะเล็กมาก แต่นางก็ยังเจ็บมาก“หากโม่เอ๋อร์กลัว เช่นนั้นเท่านี้เป็นอย่างไร” เขาถามโม่เหนียงเห็นกับตาว่าเจ้าสิ่งนั้นลดขนาดลงเหลือเท่านิ้วหัวแม่เท้า นางตาโตตกใจอยู่บ้าง ไม่เคยรู้ว่าพวกปิศาจทำเช่นนี้ได้ด้วย นางเงยหน้ามองสามีปิศาจของตนอย่างประหลาดใจ“เล็กไปหรือ” เขาถามพร้อมกับขึ้นเตียงมาคร่อมนางไว้“เช่นนั้นลองใช้ดูก่อน แล้วค่อยปรับตามที่เจ้าชอบ” เขากระซิบ“...” โม่เหนียงได้แต่กลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก จะบอกว่าเป็นเรื่องน่าอับอายนางก็รู
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status