กระถางบำเพ็ญเพียรของโม่เหนียง (และรวมเรื่องสั้น)

กระถางบำเพ็ญเพียรของโม่เหนียง (และรวมเรื่องสั้น)

last updateآخر تحديث : 2025-04-13
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 تصنيف. 1 review
42فصول
1.4Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

โม่เหนียงถูกสามีหย่าเพราะวันเข้าหอ นางไม่มีเลือดพรหมจรรย์ติดเตียง พ่อแม่จึงจับโม่เหนียงถ่วงน้ำล้างอาย แต่นางกลับไม่ตาย แม้จะถูกทิ้งในแม่น้ำเกือบหนึ่งชั่วยาม เทพหรือปีศาจตนใดเล่นตลกกับชีวิตของนางกันแน่ **** “เจ้า!! เจ้าจะทำอะไร” โม่เหนียงตกใจรีบผลักไหล่ของเขา “ข้ายอมให้เจ้าจูบก็ได้ มันช่วยบรรเทาความอยากได้เล็กน้อย จากนั้นเจ้าต้องสัญญาว่าจะยอมกินอาหารของมนุษย์บำรุงร่างกาย” เขาเกลี้ยกล่อม “เจ้า..เจ้า..” โม่เหนียงได้แต่อ้าปากเอ่ยคำใดไม่ได้ หญิงสาวยังไม่ทันทำอะไร ชายหนุ่มก็ก้มลงมาจูบปากเบาๆ จากนั้นก็นั่งลงที่ข้างโต๊ะ และเริ่มแกะเนื้อปลายื่นมาที่ปากของโม่เหนียงพร้อมป้อนให้นางกิน “อ้าปาก เจ้าต้องกินบำรุง อย่าดื้อ” เขากล่อมราวกับนางเป็นเด็กน้อย หลินโม่เหนียงมองเขาแล้วพูดไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ ****

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 จุมพิตมังกร

소윤슬이 이혼을 결심한 날, 두 가지 일이 일어났다.

첫 번째, 부강현의 첫사랑 한신아가 귀국했다.

강현은 수억 원을 들여 맞춤형 요트를 준비했고, 신아와 함께 이틀 밤낮을 요트 위에서 보내며 언론의 중심에 섰다.

수많은 기사들이 두 사람의 재결합을 암시하고 있었다.

두 번째, 윤슬은 대학 시절 선배의 제안을 받아들여, 함께 창업했던 회사로 복귀하기로 했다.

한 달 뒤, 윤슬은 강현과 함께 살던 이 집을 떠날 예정이다.

물론, 그녀가 무엇을 하든 강현은 아무 관심도 없었다.

강현에게 윤슬은 그저 부씨 가문의 ‘집안일 도우미’에 불과했으니까.

윤슬은 아무에게도 알리지 않고, 부씨 가문에서 살아온 지난 2년의 흔적을 하나하나 지워나갔다. 그리고 조용히 비행기 표를 예매했다.

3일 후, 그녀는 부씨 가문과도, 부강현과도 더 이상 아무런 관계가 아니게 될 것이다.

그리고 부강현과 소윤슬은, 이제 남보다도 먼 사이가 되고 말 것이다.

그때, 핸드폰이 진동했다.

[해장국 가져와. 이 인분.]

짧고 익숙한 명령조의 메시지.

윤슬은 한동안 화면을 바라보다가 고개를 숙이며 손끝을 떨었다.

지금은 밤 9시 40분.

강현은 신아의 귀국 환영 파티에 참석 중이었다.

예전이라면 강현은 윤슬에게 밖에 나가 국을 가져오라는 말 따윈 절대 하지 않았을 것이다.

그에게 윤슬은 대외적으로 ‘부끄러운 존재’였고, 한 번도 아내로 인정한 적이 없었으니까.

예전의 윤슬이라면, 이런 연락을 받고도 기뻐했을지 모른다.

‘혹시 드디어 날 인정해주는 걸까?’ 하고.

하지만 지금은, ‘이 인분’이라는 단어에 시선이 멈췄다.

그 국은 전부 신아를 위한 것이었다.

강현은, 사랑 앞에서는 자신의 혐오조차 거리낌 없이 드러낼 수 있었다.

‘그래, 난 당신 인생에서 지워져도 아무렇지 않은 불청객이었지.’

윤슬은 조용히 핸드폰을 내려놓고, 주방으로 향했다.

부강현의 할아버지, 부씨 가문의 최고 어르신 부태기 회장과의 계약 종료까지 남은 날은 29일.

윤슬은 화면에 떠 있는 디데이를 바라보며 생각했다.

‘계약이 끝나는 날, 나도 끝나는 거야. 이제 정말... 끝내자.’

2년의 세월.

사랑을 담았던 윤슬의 손길.

하지만 돌아온 건... 강현의 무관심뿐이었다.

이젠, 윤슬에겐 사랑할 힘조차 남아 있지 않았다.

그저 마지막 한 달에 아내라는 역할로 해줄 수 있는 마지막 배려만 하려고 했다.

냄비 속 국물이 보글보글 끓었다.

강현은 이 국을 참 좋아했다.

지난 2년 동안 윤슬은 수없이 이 국을 끓였지만, 수없이 버려져야만 했다.

지금, 그녀는 조용히 국을 저으며, 멍하니 어딘가를 바라보고 있었다.

그리고 마음속엔 조용한 평온과 씁쓸함이 깃들어 있었다.

30분 후.

뜨거운 해장국이 꽉 닫힌 보온 용기에 담겼다.

윤슬은 조용히 택시를 타고 HOLI호텔로 향했다.

...

차 안.

창밖을 스치는 불빛을 멍하니 바라보던 윤슬은 잠시 후 핸드폰을 켰다.

낯선 번호로 오전에 도착한 메시지 하나가 눈에 띄었다.

[윤슬아, 나 누군지 알지? 나 신아야. 나 돌아왔어! 다시 널 볼 수 있어서 너무 기뻐. 강현이를 네가 뺏긴 건 좀 그렇지만, 우리 아직 친구잖아? 오늘 저녁엔 꼭 같이 보자!]

오늘 저녁, 한신아의 귀국 환영 파티가 열린다.

하지만 강현은 윤슬에게 단 한마디도 환영 파티 얘기를 꺼낸 적이 없었다.

윤슬이 환영 파티를 알게 된 건, 신아가 직접 메시지를 보내 ‘초대’했기 때문이었다.

신아의 말투에선 자신이 얼마나 ‘넓은 마음’을 가졌는지 과시하려는 뉘앙스가 느껴졌다.

그 메시지를 읽은 윤슬은 피식, 비웃듯 입꼬리를 올렸다.

‘친구? 뺏겼다고?’

입꼬리가 천천히 올라갔지만, 그건 웃음이 아닌 비웃음이었다.

‘정확히 말하면, 네가 포기한 거였지.’

‘부태기 회장이 막으니까, 넌 1억 원을 들고 나갔잖아.’

‘내가 뺏은 건 없어. 다만... 욕심이 있었지.’

그래도 한때는 신아의 ‘선한 얼굴’을 믿고 싶었다.

적어도 고등학교에 입학하기 전까지는.

하지만 그 믿음은 산산조각 나버렸다.

그리고 그때는 이미, 돌이킬 수 없을 만큼 늦어 있었다.

윤슬은 어느새 관계의 중심에서 밀려나 있었고, 주변 사람들과의 연결고리는 하나씩 끊겨 눈에 띄게 고립되어 갔다.

처음엔 다들 바쁜 척, 피곤한 척하며 윤슬을 조금씩 거리 두기 시작했다.

말을 걸어도 어딘가 어색하게 웃고 넘기기만 했고, 단체 채팅방에서도 윤슬의 말엔 반응이 없었다.

그런 분위기는 점점 더 뚜렷해졌고, 어느 순간부턴 아예 대놓고 윤슬을 투명 인간 취급했다.

모두가 한마음으로 윤슬에게 문제가 있다는 식으로 행동하고 있었다.

나중에야 윤슬은 알게 된다.

그 뒤엔 신아의 조용하지만 치밀한 손길이 있었다는 걸.

오늘 그 환영 파티 자리에는 고등학교 동창들도 여럿 참석하겠다.

그때 윤슬을 ‘외면’했던 이들도 분명히 있을 것이다.

당연히 모두 신아의 편에 설 테지.

윤슬은 그 자리에 가고 싶지 않았다.

누가 봐도 함정인 자리였고, 그렇게 오랜만에 보는 얼굴들 속에서 딱히 반가운 사람은 없었다.

불편했고, 마음이 괜히 답답했다.

그냥 해장국만 전해주고 조용히 나올 생각이었다.

약속된 장소 앞에 도착한 윤슬은 깊게 숨을 들이쉰 뒤, 마음을 다잡고 문을 두드렸다.

몇 초쯤 지나 문이 열렸고, 그녀는 반사적으로 손을 내밀었다.

하지만 문을 연 사람은 부강현이 아니라 하얀 원피스를 곱게 차려입은, 화사하게 웃는 신아였다.

“윤슬아! 왔구나! 얼른 들어와, 다들 널 기다리고 있었어.”

신아는 마치 동화 속 공주님처럼 화려한 메이크업을 한 채 환하게 웃고 있었다.

그 미소가 윤슬의 가슴 어딘가를 서늘하게 스쳐 지나가는 듯했다.

신아의 목에 걸린 목걸이가 윤슬의 시야에 들어왔다.

푸른빛이 묘하게 일렁이는, 낯설지 않은 모양.

며칠 전, 강현이 ‘루미에르 바다’라고 부르며 고심 끝에 골랐던 바로 그것다.

‘역시, 선물한 사람이 신아였구나.’

윤슬이 이제 알게 된다.

“아니야, 난 해장국만 전해주러 왔어.”

윤슬은 담담하게, 차가운 톤으로 말했다.

“윤슬아, 우리 2년 만에 보는 건데, 이렇게까지 거리 둘 필요가 있어? 나, 강현이 일은 정말... 다 잊었어. 그땐 우리 둘 다 어렸잖아.”

신아는 입술을 살짝 깨물며 자기가 먼저 상처받은 사람인 양 서운한 표정을 지었다.

그 연기, 윤슬은 이제 정말 질릴 만큼 봤다.

‘또 시작이네.’

그리고 속마음엔 짜증과 피로가 스며들었다.

‘피해자 코스프레. 이제 좀 그만해.’

말없이 신아 옆을 지나가려던 순간, 신아가 앞으로 다가서며 해장국이 든 보온병 뚜껑에 손을 얹었다.

그리고 엄지손가락을 아주 미세하게, 거의 느껴지지 않을 정도로 움직였다.

“들어오기 싫으면, 내가 대신 전해줄게.”

신아는 여전히 다정한 말투였지만, 손끝을 자연스럽게 보온병 뚜껑을 누르고 있었다.

그 작은 엄지손가락의 움직임 속에, 윤슬은 숨겨진 의도를 느꼈다.

‘넌 여기 들어올 자격 없어.’ 은근하고 교묘한 선 긋기였다.

윤슬은 잠시 눈살을 찌푸렸다.

‘이렇게까지 순순할 리가 없는데... 뭔가 이상해.’

그래도 괜히 더 엮이기 싫어 윤슬은 보온병을 건네주려 손을 뻗었다.

그 순간, 신아가 제대로 받지 않은 보온병이 힘없이 바닥으로 떨어졌다.

뚜껑은 완전히 열리면서 끓는 국물이 사방으로 튀었다.

바닥은 순식간에 흥건해졌고, 신아는 한 걸음 뒤로 물러서며 날카롭게 비명을 질렀다.

“꺄악! 아, 다리야!”

그 소리에 룸 안에 있던 사람들이 일제히 문 쪽을 바라봤다.

강현은 이미 자리에서 일어나 빠르게 걸어 나왔다.

그 사이, 신아는 울음을 터뜨리고 있었다.

“소윤슬, 국도 하나 제대로 못 드냐?”

강현은 날 선 목소리로 말했다.

말을 끝내기가 무섭게 무릎을 꿇고 앉아, 고급 수트를 벗어 신아의 종아리에 튄 국물을 닦기 시작했다.

“나... 그게...”

윤슬이 뭐라고 말하려던 찰나, 신아가 먼저 입을 열었다.

“강현아... 윤슬이를 탓하지 마... 내가 제대로 안 받은 거야... 내가 미안해...”

그녀는 울먹이며 부드럽게 말했다. 작고 여린 체구가 떨리는 것 같았다.

강현은 바닥의 보온병을 집어 들고, 뚜껑을 들여다본 후, 바로 고개를 들어 윤슬을 노려보았다.

“뚜껑엔 깨진 데가 없어. 그런데 이게 어떻게 열렸을까? 신아가 놓친 걸까, 아니면 네가 일부러 열어뒀던 걸까?”

윤슬은 고개를 숙인 채 멍하니 뚜껑을 바라봤다.

뚜껑은 단단하고 무거운 구조라 웬만해선 열릴 리 없었다.

그런데 지금 그건 너무도 ‘말끔히’ 열린 상태였다.

‘설마... 일부러?’

“열어 둔 거 아니야. 설령 그랬다면 내가 들고 오는 동안 이미 다 쏟아졌겠지.”

윤슬은 침착하게 말했다.

하지만 강현의 눈빛은 이미 믿을 의지가 없었다.

“일부러 그런 거잖아. 변명 좀 그만해.”

‘역시 저 사람은 처음부터 나를 믿은 적이 없어.’

강현은 언제나 윤슬을 ‘수단’이라 생각했다.

그리고 부태기 회장을 설득한 것도, 신아를 떠나게 한 것도 다 윤슬이 꾸민 일이라 믿었다.

강현은 보온병의 뚜껑을 내팽개쳤다.

그리고 아무 말 없이 신아를 안아 올렸다.

가녀린 두 팔이 남자의 목을 감았고, 신아는 수줍게 웃으며 말했다.

“강현아... 근데... 윤슬이도... 발등에 국이 튄 것 같아...”

강현은 무심코 고개를 돌렸다.

그제야 보였다.

윤슬의 발등 위, 벌겋게 달아오른 자국.

넓게 퍼진 국물이 스타킹 사이로 스며들고 있었다.

남자의 눈썹이 살짝 찌푸려졌다.

잠깐... 아주 짧게 망설이는 기류가 스쳤다.

하지만 그건 고작 1초.

‘그래봤자 자업자득일 뿐이야. 이런 일을 꾸미지 않았으면, 저런 일도 없었을 테니까.’

강현은 아무 말 없이 시선을 돌렸고, 팔에 안긴 여자를 더 꽉 안으며 말했다.

“모델이 다리를 다쳤잖아. 그게 훨씬 더 큰 일이지.”

“저 사람... 죽진 않을 거야. 알아서 병원 가겠지.”

그 목소리는 냉랭했고, 감정은 없었다.
توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

Aran K.
Aran K.
ติดตามนักเขียนคนนี้มานาน อ่านทุกเรื่อง ประทับใจและสนุกทุกเรื่อง ขอแนะนำและจะติดตามตลอดไปเลยค่ะ
2026-02-10 17:05:28
1
0
42 فصول
บทที่ 1 จุมพิตมังกร
หลินโม่เหนียง ลืมตาเปียกชื้นมองฝูงชนที่กำลังโหวกเหวกโวยวายผ่านกรงไม้ไผ่ด้วยความฉงน นางยังไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่เพียงในจมูก ลำคอและในอกของตนคล้ายถูกไฟเผาไหม้จนปวดแสบ “นางเป็นปิศาจ” “ต้องฆ่านางเดี๋ยวนี้” “แต่นางไม่ได้ตาย นางพิสูจน์ความผิดตัวเองแล้ว” “ใช่แล้ว นางบริสุทธิ์ นางถูกใส่ร้าย” ผู้คนต่างกำลังถกเถียงถึงสิ่งที่เกิดขึ้น หลินโม่เหนียงที่แสบคอแสบจมูกไปหมดทำเพียงตะแคงตัว สำลักน้ำออกมาจำนวนมาก “แค่ก ๆ ๆ ๆ” แม้นางจะไอจนเสียงดัง แต่ผู้คนยังคงเถียงกันต่อไป ไม่มีผู้ใดสนใจความเปลี่ยนแปลงของนางสักนิด“นางแพศยานี่ต้องเป็นภูตผีปิศาจจำแลงมาแน่นอน หากเป็นคนทั่วไป จะอยู่ในน้ำได้เป็นเวลานานเท่านี้ได้อย่างไร ตั้งแต่ปล่อยนางทิ้งลงน้ำก็ผ่านมาเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว แต่นางกลับยังมีชีวิตอยู่ ต้องเป็นปิศาจแน่!” หลินโม่เหนียงเหลือบสายตามองชายที่กำลังพูด นางจำเสียงของเขาได้ เขาเป็นคหบดีร่ำรวยในเมืองนี้ และเป็นสามีของนางด้วย!! นางเริ่มจดจำได้บ้างแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อสองวันก่อนพ่อแม่ผู้ยากจนได้ขายหลินโม่เหนียงใ
اقرأ المزيد
บทที่ 2 หนีไม่ได้ชั่วชีวิต
“โกหก เจ้านักพรตชั่ว เจ้าโกหก” คหบดีถึงกับอยู่ไม่ติดที่“ใช่ เจ้าโกหก ข้าเห็นกับตาว่านางไม่มีเลือดพรหมจรรย์” ภรรยาของคหบดีรีบเสริม“ข้าเป็นนักพรตของราชวัง ผ่านมาเห็นเหตุวุ่นวายพอดี จึงยื่นมือเข้าช่วย พวกเจ้าว่าข้าจะโกหกเพื่ออะไรหรือ? เทพเจ้ามังกรได้แสดงอิทธิฤทธิ์แล้ว การที่นางยังมีชีวิตอยู่ เป็นเครื่องยืนยันความบริสุทธิ์ของนาง พวกเจ้าสามีภรรยามีวิญญาณร้ายตามติดมากมาย ไม่รู้ว่าฆ่าอนุในจวนไปแล้วกี่คน คหบดีอย่างพวกเจ้า จะพูดอย่างไรก็ย่อมได้ แต่ไม่อาจลบล้างหลักฐานตรงหน้า”“เจ้า..เจ้าหาว่าพวกข้าเป็นจอมโกหกหรือ” คหบดีโกรธจัด ชี้หน้านักพรตด้วยมือสั่นเทา ครอบครัวพวกเขาทำการค้ามาหลายปีเพื่อเลี้ยงครอบครัวจนมีเงินทองมากมาย มักถูกผู้คนนินทาลับหลังว่าเป็นพวกไม่น่าคบ เพราะผู้ที่มีวาทศิลป์ในการขายมักถูกดูถูกว่าไม่น่าเชื่อถืออยู่แล้ว แต่ปกติไม่เคยมีใครกล้าพูดต่อหน้าเขาตรงๆ เช่นนี้ เขาจึงโกรธมากภรรยาเอกของคหบดีเฒ่าเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นนักพรตของราชวังจึงไม่อยากมีเรื่องด้วย รีบห้ามสามีและกระซิบกล่อมสามีให้ใจเย็นก่อน สุดท้ายพวกเขาได้แต่กัดฟันกล่าวโทษตัวเอง“เป็นพวกข้าไม่ดีเอง เช้านั้นข้าดูไม่ถี่ถ้วนจึงเข้
اقرأ المزيد
บทที่ 3 เหตุการณ์แปลกประหลาด
ด้วยเหตุนี้ หลินโม่เหนียงจึงใช้ชีวิตอยู่บนยอดเขาตั้งแต่นั้น นางเป็นสาวชาวบ้านใช้ชีวิตยากลำบากมาตั้งแต่เล็ก การต้องใช้ชีวิตในป่าคนเดียวจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร ทั้งไม่ต้องหาอาหารเอง มีคนนำมาให้ทุกเดือน แม้ไม่ได้กินดีมากมาย แต่ก็มีกินทุกวัน เป็นชีวิตที่สงบยิ่ง ทุกวันนางจะออกไปบำเพ็ญเพียรนั่งสมาธิใต้น้ำตก แม้นักพรตจะไม่บังคับ แต่นางอยากบำเพ็ญเพียรมากจึงพยายามศึกษาด้วยตัวเอง ท่านนักพรตยังใจดีทิ้งหนังสือเกี่ยวกับวิธีการบำเพ็ญเพียรให้นางสามเล่มด้วย น่าเสียดายที่นางไม่เคยร่ำเรียนศึกษา อ่านหนังสือไม่ออก จึงทำได้เพียงดูรูปที่วาดประกอบและทำตามความเข้าใจของตนเองวันเวลาผ่านเลยไปจนหญิงสาวอายุยี่สิบปี นางยังบำเพ็ญเพียรไม่คืบหน้าอะไร แต่ช่วงหลังมานี้ นางมักจะรู้สึกว่ามองเห็นน้ำตกเคลื่อนไหวเป็นรูปร่างของคน แต่เมื่อนางสังเกตดูดีๆ อีกครั้ง รูปร่างนั้นก็ไม่อยู่เสียแล้ว ยังมีเรื่องแปลกประหลาดอีกหลายสิ่งที่หลินโม่เหนียงประสบกับตัวเอง แต่ไม่อาจหาคำอธิบายได้ บางวันที่นอนครึ่งหนึ่งของนางจะเปียกชุ่มราวกับมีใครเอาน้ำมาราดรดยามที่นางหลับอยู่บางครั้งในยามเช้า ตรงหน้าประตูบ้านมักจะมีคราบน้ำเปียกยาวออกไปทางน้ำตก
اقرأ المزيد
บทที่ 4 สายน้ำหึงหวง
สตรีอายุยี่สิบปีเป็นวัยกำลังสะพรั่ง หากเป็นหญิงสาวคนอื่นๆ ป่านนี้พวกนางคงแต่งงานมีคู่ ครองรักกันทุกค่ำคืน บางคนอาจมีลูกสองสามคนแล้ว แต่นางกลับต้องมาอยู่บนยอดเขาลำพังเพียงผู้เดียว หลินโม่เหนียงกำลังสงสัยว่าความต้องการและความเหงาเปลี่ยวอาจทำให้นางเห็นภาพหลอน แต่คิดอย่างไรสัมผัสชัดเจนเช่นนั้นคงไม่อาจเป็นความคิดฝ่ายเดียวของนางไปได้ แม้นางจะเคยแต่งงานผ่านการเข้าหอมาแล้ว แต่เพียงคืนเดียวคงไม่ทำให้นางรู้แจ้งจนนำมาคิดเพ้อเป็นเรื่องราวได้แน่หญิงสาวตัดสินใจลองอีกครั้งในวันรุ่งขึ้นแต่วันรุ่งขึ้นหรือวันถัดมา ต่อให้นางนั่งใต้น้ำตกนานขึ้นเท่าไรก็ไม่อาจสัมผัสถึงสายน้ำอบอุ่นได้เลย จนผ่านไปหลายวัน หลินโม่เหนียงเริ่มแน่ใจว่าอาจเป็นความคิดเพ้อฝันของนางเพียงผู้เดียว“ขอบคุณ” หลินโม่เหนียงกล่าว วันนี้เป็นวันที่จะมีทหารมาส่งอาหารแห้งและเมล็ดธัญพืชให้นาง “ไม่เป็นไร เป็นหน้าที่ข้าอยู่แล้ว หากแม่นางโม่อยู่คนเดียวไม่สะดวกอย่างไร ข้าจะมาหาเจ้าให้บ่อยขึ้นก็ย่อมได้ เจ้าไม่ต้องเกรงใจ” ชายหนุ่มในชุดทหารมองหลินโม่เหนียงด้วยสายตาชื่นชม ‘สตรีงดงามเช่นนี้ กลับต้องอยู่เดียวดายบนเขา ช่างน่าเสียดาย’ นายทหารครุ่นคิด“
اقرأ المزيد
บทที่ 5 ถูกความกำหนัดครอบงำ
เขาหยุดกัดทันทีแต่ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอด หญิงสาวได้แต่หอบหายใจกับเรื่องตื่นตระหนกและแปลกประหลาดนี้ นางพยายามผลักเขาหลายครั้งแล้วแต่ไม่อาจจับต้องได้ มีเพียงเขาที่กอดรัดและสัมผัสนางได้อยู่ฝ่ายเดียว“ปล่อยข้า อย่าทำเช่นนี้” นางพยายามเอ่ยปากขอร้อง“...” อีกฝ่ายแนบริมฝีปากที่คอของนาง เขาคล้ายขยับปากพูดบางอย่าง แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาอีก“ปล่อยข้าเถิด เนื้อของข้าไม่อร่อย ข้าแก่แล้ว หนังก็เหนียวเคี้ยวลำบาก อย่ากินข้าเลย” นางขอร้องอย่างหมดหนทาง ในใจหวาดกลัวยิ่งแต่ร่างมวลน้ำกลับทำเพียงเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาว เขาค่อยๆคลายอ้อมกอดและยอมปล่อยตัวนางในที่สุด ยามนี้แม้จะเห็นเป็นร่างบุรุษชัดเจน แต่บนใบหน้ายังเห็นไม่ชัด ทั่วร่างของเขายังคงมีน้ำล้อมรอบ บางจุดยังคงโปร่งใสจนสามารถมองทะลุได้แม้ไม่เห็นใบหน้าชัดแต่โม่เหนียงยังคงรู้สึกว่าเขาขมวดคิ้วอย่างเศร้าสร้อย เขาพยายามขยับปากเอ่ยคำพูด แต่กลับไม่มีเสียงใดออกมา โม่เหนียงได้แต่ขมวดคิ้วตอบกลับเพราะไม่อาจเข้าใจว่าเขาต้องการอะไร จนในที่สุดเขาก็ถอดใจ เอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของหญิงสาวหลินโม่เหนียงจากที่หวาดกลัวกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นและความสบายจากสัมผัสนั้น
اقرأ المزيد
บทที่ 6 บุรุษงดงามในห้องครัว
ระหว่างที่โม่เหนียงกำลังล้วงมือให้ต่ำลงไปอีกนิด แต่กลับเสียหลักจะล้ม ทันใดนั้น นางก็รู้สึกถึงความอบอุ่นและฝ่ามือที่จับประคองนางไว้ สายน้ำไหลวนจนรวมตัวเป็นร่างบุรุษ ฝ่ามือใหญ่ หนาและอุ่นบีบอกอิ่มพร้อมกับสอดอีกข้างไปยังกลีบท้อของนาง“อะ อ้า..”หญิงสาวสั่นกระตุกเพราะสัมผัสจากฝ่ามือนั้น สายน้ำอบอุ่นค่อยๆ ประคองให้นางนั่งลง โม่เหนียงรู้สึกว่านั่งบนตักของใครสักคน แต่เพราะฝ่ามืออุ่นที่ยังคงบดบี้กลีบท้อ ทำให้นางไม่อาจแบ่งความนึกคิดไปสังเกตสิ่งอื่นได้ริมฝีปากเปียกชุ่มแต่อบอุ่นไล้ไปตามคอระหง ระหว่างที่ฝ่ามือหนายังคงเขี่ยกลีบท้อของโม่เหนียง มือหนึ่งก็บีบเคล้นยอดถันของนางจนสุขสมสั่นสะท้าน ปลายนิ้วนุ่มลื่นเขี่ยยอดถันของนางอย่างรู้หน้าที่“อะ อะ อื้มมม” หญิงสาวส่งเสียงครวญน่าอาย แต่นางไม่อาจหยุดตัวเองได้ อ้าขารับความสุขสมที่เขามอบให้อย่างไร้ยางอาย“เร็ว..ระ เร็วอีก” นางขอร้องเสียงหอบกระสันของหญิงสาวทำให้ฝ่ามือที่กำลังเขี่ยกลีบท้อขยับรัวแรงมากขึ้น ผสมกับน้ำตกที่ไหลกระเซ็นลงมารดรินช่วงกลีบท้อพอดี ส่งให้โม่เหนียงรู้สึกว่าความสุขสมที่ก่อนหน้านี้หยุดชะงักเริ่มออกวิ่งอีกครั้งยิ่งฝ่ามือขยับเร็วขึ้น โม่
اقرأ المزيد
บทที่ 7 อดทนรอวันแข็งแรง
“ข้าอุตส่าห์อดทนเพราะไม่อยากให้เจ้าหมดแรง ข้าไม่ได้ต้องการสูบพลังของเจ้าหรอกนะ เรื่องนี้เป็นเจ้าที่ผิด ข้าตั้งใจรอจนกว่าเจ้าจะพร้อม แต่เจ้า..เจ้ากลับ..รอไม่ไหว ข้าไร้หนทาง ไม่อาจทนมองเจ้าน่ารักเพียงนั้น จึงได้แต่ตามใจเจ้า” เขารีบพูดแก้ตัว“ข้า...” หลินโม่เหนียงได้แต่ตาโต มองบุรุษสายน้ำพูดถึงเรื่องน่าอายที่นางทำอย่างปกติ “เจ้ายังโลภมากอยากได้อีกหรือ เจ้าหลับไปตั้งสามวันเลยนะ ยามนี้ห้าม รอเจ้าแข็งแรงกว่านี้ก่อน ข้าเป็นห่วง” โม่เหนียงหน้าแดงราวถูกไฟเผา นางรีบก้มหน้า เมื่อครู่นางเพียงตกใจเรื่องที่เขาพูด จึงได้มองเขาตรงๆ แต่เขากลับเข้าใจผิดคิดว่านางจะขอให้ทำเรื่องน่าอายพวกนั้นอีก แย่ที่สุด!!ถึงนางจะต้องการทำอีก แต่นางจะไม่มีวันเอ่ยปากเด็ดขาด โม่เหนียงขบฟันและแสร้งจับตะเกียบคีบเนื้อปลามากิน แต่เพราะรีบร้อนและเขินอายมากจึงมือสั่นไปหมด แทบจะคีบเนื้อปลาไม่ได้“เจ้าใจเย็นก่อน ข้าไม่ได้บอกว่าไม่ทำ เพียงแต่งดเว้นไปก่อนสักช่วงหนึ่ง เจ้าอย่าโกรธเลย” เขากลับเข้าใจผิดไปอีกทาง“ข้า..ไม่ได้โกรธ” โม่เหนียงต้องพูดให้เขาเลิกเข้าใจผิด“เจ้าโกรธ เห็นอยู่ว่าเจ้าไม่พอใจ หากเจ้าต้องการมาก ข้าจะ..”“หุบปาก!!
اقرأ المزيد
บทที่ 8 ยั่วยวนแล้วห้ามทิ้ง
หลินโม่เหนียงนั่งทบทวน แม้ร่างกายจะเรียกร้องให้นางรีบกลับ แต่หญิงสาวยังจำได้ดี ยามเมื่อนางขาดสติ นางไม่อาจคิดทบทวนเรื่องราวอย่างกระจ่างชัดได้ นางยังไม่ค่อยแน่ใจ แต่นางฉลาดพอจะรู้ว่ากลิ่นอายปิศาจของเขาทำให้นางร้อนรุ่มเกินควบคุม“เจ้ายังไม่กลับบ้านหรือ” ปิศาจหนุ่มเอ่ยถามโม่เหนียงสะดุ้งลืมตามองร่างบุรุษงดงามที่มาตามนางถึงใต้น้ำตก นางถึงกับตกตะลึงในความงามของเขา ชุดสีขาวของเขาเปียกชุ่ม แนบไปกับร่างกาย แผงอกแกร่งน่าลูบไล้ ริมฝีปากระเรื่อ สายตาหวานที่กำลังทอดมองหญิงสาว ช่วงเอวสอบเข้ารูป และส่วนล่างของเขาที่กำลังชูชัน “ข้า..อะแฮ่ม..ข้า” หลินโม่เหนียงพยายามกลืนน้ำลาย“ข้ากำลังคิด”“เจ้าไปคิดที่บ้านก็ได้ ข้ารอได้” เขาตอบเรียบง่าย ทั้งที่มองดูก็รู้ว่าร่างกายเขาพร้อมสำหรับเรื่องหฤหรรษ์แล้ว“ไม่” นางไม่อยากกลับบ้าน“เจ้า..ไม่อยากหรือ ข้านึกว่า...วันนี้ทั้งวัน เจ้าส่งกลิ่นเย้ายวนตลอด เวลานี้ก็ยังคงหลั่งไหลความหอมหวานออกมา แต่เจ้ากลับ..ไม่ยอมกลับบ้าน เจ้าไม่ได้ต้องการข้าหรือ ให้ข้าทำให้ตรงนี้ดีหรือไม่” เขาพูดพร้อมกับนั่งลงมาทันทีและยื่นมาสวมกอดหลินโม่เหนียงไว้จากด้านหลัง“อะ..อย่า” นางยังไม่ทันตั
اقرأ المزيد
บทที่ 9 แต่งงานกับปิศาจโง่
“ได้ โม่เอ๋อร์รีบกลับนะ ข้าจะเตรียมงานแต่งรอ” เขายิ้มดีใจอย่างโง่งม ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปราวกับเด็กๆ ที่มีของหวานรออยู่ที่บ้าน“เดี๋ยวก่อน” หลินโม่เหนียงตะโกนตามหลัง เขาหยุดและหันมารอฟังนางพูด“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เจ้ามาอุ้มข้า เรากลับด้วยกัน จัดเตรียมงานแต่งด้วยกัน เจ้าว่าเช่นนี้ดีกว่าหรือไม่” ในเมื่อตัดสินใจแล้ว เขาก็เป็นปิศาจโง่เขลาตนหนึ่ง นางไม่จำเป็นต้องอับอายอะไร เพียงทำตามสิ่งที่ต้องการก็พอ“ดีกว่ามาก” เขาตอบ รีบวิ่งกลับมาอุ้มว่าที่เจ้าสาวอย่างดีอกดีใจหลินโม่เหนียงเคยใฝ่ฝันว่าอยากให้คนรักอุ้มนางไว้ข้างหลังอย่างทะนุถนอม เมื่อก่อนไม่เคยคิดว่าจะทำได้ เพราะนางแต่งเป็นเพียงอนุคนหนึ่ง ขอเพียงสามียังเลี้ยงข้าวสามมื้อก็ดีมากแล้วส่วนเขาแม้จะเป็นปิศาจ แต่ไม่ว่านางสั่งอะไร เขาจะรีบทำให้ ดียิ่งนัก ดีกว่าบุรุษที่เป็นมนุษย์หลายเท่า วันนี้นางจะเอาแต่ใจ สั่งให้เขาอุ้มเขาก็ทำ สั่งให้เขาร้องเพลงเขาก็ร้อง มีคนรักเช่นนี้ดียิ่งนักพวกเขาช่วยกันจัดบ้านหลังน้อยเพื่อเตรียมงานแต่ง หลินโม่เหนียงปูเตียงนอนด้วยผ้าแดงที่ไม่รู้ว่าเขาเอามาจากที่ใด ส่วนเขาลอยตัวมัดผ้าแดงตรงประตูบ้าน ไม่กลัวผู้ใดเห็น ไม่สนใจจะปก
اقرأ المزيد
บทที่ 10 ขนาดใหญ่เกินไป
เขาพานางเดินไปที่เตียงแคบๆ วางนางลงและเริ่มถอดเสื้อผ้าให้ภรรยา แม้โม่เหนียงจะรู้สึกเขินอาย แต่อย่างไรพวกเขาก็แต่งให้กันแล้ว เรื่องเช่นนี้ควรปล่อยมันให้เป็นไปตามธรรมชาติไม่นานเขาก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของเขาบ้าง รูปร่างของเขาดูภายนอกบอบบาง แต่เมื่อถอดเสื้อแล้วกลับมีมัดกล้ามออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน โม่เหนียงแม้อับอายแต่ก็มองไม่วางตา นางเห็นว่าส่วนล่างเริ่มตั้งตรงเป็นแท่งหยก ทั้งยังใหญ่โต ดูแล้วน่าหวาดกลัวว่าร่างกายของนางอาจกลืนกินไม่ไหว“ชอบหรือไม่” เขามองสีหน้าภรรยาแล้วถาม“...ใหญ่เกินไปหรือไม่” นางกลัวว่าจะเจ็บ เมื่อครั้งที่เข้าหอกับคหบดีเฒ่า แม้ของเจ้าชั่วนั่นจะเล็กมาก แต่นางก็ยังเจ็บมาก“หากโม่เอ๋อร์กลัว เช่นนั้นเท่านี้เป็นอย่างไร” เขาถามโม่เหนียงเห็นกับตาว่าเจ้าสิ่งนั้นลดขนาดลงเหลือเท่านิ้วหัวแม่เท้า นางตาโตตกใจอยู่บ้าง ไม่เคยรู้ว่าพวกปิศาจทำเช่นนี้ได้ด้วย นางเงยหน้ามองสามีปิศาจของตนอย่างประหลาดใจ“เล็กไปหรือ” เขาถามพร้อมกับขึ้นเตียงมาคร่อมนางไว้“เช่นนั้นลองใช้ดูก่อน แล้วค่อยปรับตามที่เจ้าชอบ” เขากระซิบ“...” โม่เหนียงได้แต่กลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก จะบอกว่าเป็นเรื่องน่าอับอายนางก็รู
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status