บดินทร์ ดุ๊ก

“กลางวันแสกๆ ไม่อายฟ้าอายดิน” พันศักดิ์เบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า เด็กสาวใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ตัวสั่นเทาสะบัดมือหนีมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเดินกระเผลกๆ ออกจากกระท่อม หนุ่มใหญ่สบถยาวเหยียดเมื่อหันไปเห็นก้นขาวๆ ของเด็กสาววัยสิบแปด เธอเอาเสื้อผ้าขาดๆ ปิดบังเนื้อตัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นเดินหนีด้วยเนื้อตัวสั่นเทา “จะไปไหน” ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรตามมากระชากแขนเล็กของเด็กสาว เธอสะดุ้งสุดตัวยังร้องไห้ไม่ขาดสาย “มังคุดจะกลับบ้าน” มังคุดตอบเสียงสั่นๆ สะอื้นจนตัวโยน “เดินแก้ผ้าไปแบบนี้น่ะเหรอ” ขาเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจไม่น้อย “แล้วจะให้มังคุดทำยังไง” เด็กสาวถามเสียงสะอื้น “เอาใบกล้วยปิดไหมกันอุจาดตา” เขาประชดแต่เธอกัดปากตัวเองแล้วสะบัดมือหนี “โกรธรึที่มาขัดจังหวะ” พันศักดิ์เลิกคิ้วขึ้นถาม “ปากร้าย มังคุดไม่เคยคิดจะมีผัวทีเดียวสิบคนหรอกนะ” “อ้อ... นึกว่าอยาก” “ลุงศักดิ์!” เธอเสียงดังใส่เขายังร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาเปรอะเปื้อน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!

ความจำเป็นนำพากิ่งเทียนมาพบเจอใครบางคน หลังประตูบานนั้นพัดหล่อนสู่โลกอีกใบที่ไม่เคยคุ้น หญิงสาวเคยคิดง่ายๆ ว่าเมื่อพระอาทิตย์ขึ้นทุกอย่างก็คงจบ แต่เมื่อเวลาผ่านไปกลับพบว่าเรื่องทั้งหมดมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก สัมผัสอบอุ่นอ่อนโยนที่บุรินทร์มอบให้ ทำให้หญิงสาวต้องเก็บกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ในอก พลางเอนกายนอนไปกับพนักพิงตามคำแนะนำของเขา หลับตาลงเงียบๆ ปล่อยให้ชายหนุ่มดูแลรัดเข็มขัดให้ ก่อนผละไปเขายังจูบหน้าผากของหล่อน ความอุ่นอวลอยู่ในหัวใจของหญิงสาว ยิ่งเขาดีกับหล่อนมากเท่าไร หล่อนยิ่งปวดใจมากเท่านั้น เพราะรู้ดีว่าสักวันความสัมพันธ์ของพวกเราต้องจบลง น้ำตาไหลออกมาจากหางตาบางๆ จนต้องรีบพลิกใบหน้าไปยังกระจกด้านข้าง หลบซ่อนใบหน้าหมองเศร้าไม่ให้เขาเห็น บุรินทร์มองหญิงสาวด้วยแววตาเรียบขรึม ก่อนจะมองตรงไปข้างหน้า หากไม่ติดว่ามีนางอำภาให้หญิงสาวดูแล เขาคงพาหล่อนกลับไปด้วยกันแน่ๆ จะกอดหล่อนเอาไว้ทั้งคืน ไม่ยอมปล่อยให้ร้องไห้คนเดียว ถ้าจะร้องก็มาร้องกับอกของเขาคนนี้

ภาคย์ ภูบดินทร์ คุณหมอมาเฟียที่จับผลัดจับพลูมาเดบิวต์เป็นมือกีตาร์วง forget-me-nots นิสัย : เจ้าเล่ห์ ปากร้ายสกิลแรปด่าไฟลุก รักอิสระ รักพวกพ้อง ไม่สนใจความรัก ไม่ชอบความสัมพันธ์แบบผูกมัด แป้งหอม สาวน้อยวัยใสที่เติบโตมาในรั้วโรงเรียนหญิงล้วนไร้เดียงสาเรื่องความรักแต่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตนเอง นิสัย : มองโลกในแง่ดี อ่อนโยน อ่อนหวาน แต่ไม่อ่อนแอเมื่อต้องเผชิญกับการถูกกดดันจากครอบครัวเพียงเพราะความผิดผลาดของตนเองที่นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิต

ตอนนี้มันคงสายเกินไปแล้วในเมื่อคนที่น้องชายเขาเฝ้ารอมาตลอดมาปรากฎอยู่ตรงหน้า เขา...คงต้องยอมแพ้ กระนั้นดูเหมือนฟ้าจะยังเข้าข้างเขา เพราะเพียงหลังจากวันที่เขาเริ่มทำใจยอมรับชะตากรรมผ่านมาเพียงสัปดาห์เศษ น้องชายซึ่งกลับมาจากการทำงานจากที่จะยิ้มมีความสุขหรือทำกิริยาทักทายสมาชิกในบ้าน เจ้าตัวกลับมีสีหน้าเศร้าหมอง เหม่อลอยผิดสังเกต จนเมื่อตกดึกเขาไปเคาะห้องถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง เมื่อเจ้าของห้องเปิดประตูออกมาจึงได้เห็นแววตากลมใสคลอหน่วย “ฮึก...พี่ไกร...” “ไหนมีอะไรเล่าให้พี่ฟังซิ” “ฮึก...เขา...” “ไหนครับ ใครทำอะไรน้องด้วงของพี่” “คนที่ผมรอมาตลอด...คนที่ผมชอบ...เขา...มีเจ้าของแล้ว ฮึก” “ไม่เป็นไร ยังมีคนอื่นอีกเยอะ หรือเราไม่ต้องมีใคร...อยู่กับพี่ไปแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว” ไกรวิชญ์กระตุกยิ้มจดจ้องมองต่ำลงไปยังคนเด็กกว่าข้างกายอย่างคนเจ้าแผนการ ในเมื่อไม่มีแล้วซึ่งคนที่น้องชายรัก ต่อจากนี้เขาจะไม่มีอุปสรรคอีกต่อไป

“ออกมาได้แล้วครับ มีคนมาประกันตัวแล้ว” เสียงพูดของตำรวจทำให้ชายหนุ่มที่นั่งพิงผนังอยู่ในห้องขังหันมามองแล้วถอนหายใจ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้น เมื่อตำรวจไขกุญแจ ภาคินทร์ ก็ก้าวเท้าเดินออกมาด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ “สวัสดีครับคุณหนู นายท่านรออยู่ข้างล่างครับ” ภาคินทร์เหลือบมองลูกน้องของคนเป็นพ่อเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป ชายหนุ่มสาวเท้าเดินตรงไปที่รถของคนเป็นพ่อ ท่านขจรจ้องมองลูกชายเพียงคนเดียวด้วยสายตาแข็งกร้าว เพี้ยะ!! เสียงฝ่ามือของท่านขจร กระทบลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยช้ำอย่างแรงทันที ที่คนเป็นลูกเดินเข้ามาถึงตัว ทำให้หน้าของภาคินทร์หันไปตามแรงตบ ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาเช็ดมุมปากที่มีเลือดซิบ ก่อนจะหันหน้ากลับมามองคนเป็นพ่อด้วยแววตาเย็นชาและดูว่างเปล่า

พิสุทธิ์ = หนุ่มอีสานวัยเบญจเพศที่เบื่อเรื่องงมงายเต็มที จอง = หนุ่มอีสานตัวซีดที่ออกหากินตอนกลางคืน เมื่อคนคุ้นเคยกลับมาเจอกันในเทศกาลผีแม่หม้ายท่ามกลางบรรยากาศเป็นใจกลางทุ่งนาฝนตกพรำๆ คนนึงมาจับกับแต่อีกคนดันจับทายาทปอบมาทำเมีย ตำนานพาเมียหนีแม่ไปอยู่เมืองกรุงเพราะติดใจยัยน้องจึงอุบัติขึ้น คำเตือน ไม่มีผี มีแต่ผัว