รอยร้าว ผนัง

ในอดีต... เขาคือคนที่ฝากรอยแผลไว้ลึกสุดหัวใจจนทำให้เธอไม่เชื่อในความรัก แต่หลายปีผ่านไป... ทั้งสองกลับโคจรมาเจอกันอีกครั้งในวันที่โลกของเธอพังทลายและไม่เหลือใคร และเป็น 'เขา' คนนั้น ที่ยื่นมือเข้ามาฉุดดึงเธอไว้ เขาทำดีกับเธอทุกอย่าง เป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างและคอยเข้าใจ แต่สำหรับคนที่เคยมีอดีตที่ไม่น่าจดจำร่วมกันนั้น เธอจึงมองความดีที่เขาทำ เป็นเพียง 'การชดใช้' มากกว่า 'ความรัก' 'ถ้านายทำเพื่อไถ่โทษ... แค่นี้มันก็พอแล้ว' 'ที่ทำอยู่ไม่ใช่เพื่อขอโทษ... แต่ทำเพราะอยากเริ่มต้นใหม่' เมื่อหัวใจหนึ่งเต็มไปด้วยความระแวง ส่วนอีกหัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด รักครั้งนี้จะกลับมาคืนรังได้จริง หรือจะเป็นเพียงแค่การฉายซ้ำของบทเรียนเดิม?"

"เมื่อความรักในอดีต ทิ้งรอยไว้ลึกกว่าที่เธอเคยรู้...และปมที่ไม่เคยคลาย กำลังย้อนกลับมาทำลายทุกอย่าง"

พิษเศรษฐกิจทำให้ 'น้ำขิง' กลายเป็นนางฟ้าปีกหักต้องกลับมาบ้านเกิดชั่วคราว แรก ๆ เธอก็พยายามปลอบใจตัวเองว่าถือซะว่ามาพักร้อนและพักใจ แต่แล้วความสงบสุขในชีวิตก็หายไป ในวันที่รั้วหักๆ ทำให้เธอหลงทาง เข้าไปในสวนข้างๆ และกลายเป็น 'หัวขโมย' โดยไม่รู้ตัว

โสเภณีตาบอด คือหญิงพิการที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสนองรสนิยมผิดปกติของลูกค้าโดยเฉพาะ พวกเธอมองไม่เห็น จึงไม่สามารถแยกแยะได้ว่าลูกค้าหล่อหรืออัปลักษณ์ ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายยังพิการ เมื่อเผชิญอันตรายก็ทำได้เพียงตัวสั่นและพึ่งพาผู้อื่น จึงทำให้พวกเธอเชื่องอย่างยิ่ง ยอมถูกเหยียบย่ำโดยไร้แรงขัดขืน ซึ่งนั่นก็เป็นการตอบสนองความใคร่ในการครอบครองของลูกค้าระดับต่ำสุด พวกเขานั้นอัปลักษณ์ ไร้ความสามารถ ไม่มีความสำเร็จอะไรในชีวิต จึงสามารถสัมผัสถึงอำนาจได้ก็ต่อเมื่ออยู่เหนือผู้หญิงที่อ่อนแอไร้ทางสู้ที่สุด และตึกหญิงตาบอด ก็คือสวรรค์ของลูกค้าประเภทนี้ พี่สาวของฉัน หน้าตางดงามราวกับนางฟ้า แต่กลับตาบอดเพราะล้มกระแทกหัวตอนเด็ก กลายเป็นภาระของครอบครัว พออายุครบสิบหก พ่อก็ขายเธอเข้าที่นี่ และฉัน...ผู้มีดวงตาปกติ ก็ถูกขายตามเข้ามาด้วย

ความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มต้นในคืนร้าว มีลูกเป็นพันธะ และเป็นโซ่ตรวนผูกเขากับเธอไว้ด้วยกัน

น้องสาวของฉันเป็นออทิสติก หมอเรียกอาการนี้ว่า “ภาวะที่สมองได้รับข้อมูลจากประสาทสัมผัสมากเกินไปอย่างรุนแรง” กฎนั้นง่ายมาก ห้ามมีเสียงดังกะทันหัน ห้ามอย่างเด็ดขาด ดังนั้นทั้งชีวิตของฉันจึงถูกตั้งค่าให้เงียบสนิท ฉันไม่เคยใส่รองเท้าส้นสูง ไม่เคยขึ้นเสียง แม้แต่หัวเราะก็ยังไม่ได้รับอนุญาต ทั้งหมดก็เพื่อไม่ให้เธอเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ พ่อของฉัน วิคเตอร์ ดอนแห่งตระกูลคาสเตลลาโน่ มักจะจับไหล่ฉันไว้ ใบหน้าของเขาฉาบไว้ด้วยคำขอโทษ “เซร่า ลูกเป็นเด็กดีของพ่อ การปกป้องน้องสาวของลูกคือหน้าที่ของพวกเรา ลูกแข็งแรงและสุขภาพดี ลูกเสียสละให้น้องสักหน่อยได้ใช่ไหม” วันนั้น ฉันอยู่บนระเบียงชั้นสอง และเผลอปัดกระถางกุหลาบขาวล้มลงโดยไม่ตั้งใจ เสียงกระถางแตกทำให้น้องสาวของฉันที่กำลังอาบแดดอยู่ในสวนด้านล่างเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่พ่อจ้องฉันราวกับฉันคือศัตรู เขาตวาดลั่น “แกอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้หรือไง อยากทำให้น้องเป็นบ้าใช่ไหม” น้องสาวของฉันถอยหลังด้วยความหวาดกลัวจนชนเข้ากับโต๊ะกระจก แล้วกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู พ่อพุ่งผ่านฉันไป ร่างของเขาแทบกลายเป็นเงาพร่าเลือนจากความโกรธและตื่นตระหนก เขาชนฉันบนบันได ขณะที่ฉันกำลังวิ่งลงไปช่วย ฉันเสียหลัก หน้าอกกระแทกเข้ากับมุมแหลมของเสาราวบันไดเหล็กดัดอย่างจัง ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นในอก ฉันอ้าปากจะกรีดร้อง แต่กลับมีเพียงความเงียบที่หลุดออกมา ครอบครัวของฉันกรูกันเข้าไปล้อมน้องสาวที่กำลังกรีดร้อง ไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองฉัน ปอดของฉันเต็มไปด้วยเลือด ฉันกำลังจมอยู่บนพื้น พวกเขาทุกคนคิดว่าน้องสาวของฉัน คนที่เป็นออทิสติก ต้องการการปลอบโยนจากครอบครัว พวกเขาคิดว่าฉันแค่หกล้ม คิดว่าฉันรอได้ แต่พวกเขาคิดผิด