ข้านี่แหละสตรีในคำนาย

นักออกแบบสาววัย20ปี เธอมีชื่อว่า ต้าหนิง วันนี่เป็นวันขึ้นรับรางวัลนักออกแบบเครื่องเพชรอันดับหนึ่งของจีน ด้วยความสามารถที่เหลือล้นทำผู้คนในเมืองจีนไม่มีใครไม่รู้จักเธอเลย ทั้งนักแสดงผู้มีอำนาจทางการเมือง ต่าง ๆ ต่างพากันมาร่วมแสดงความยินดีในความสำเร็จของเธอ และตอนนี่ก็ได้เวลาแล้วที่เธอจะออกมายังหน้าเวทีพร้อมถ่ายทอดสดให้ทุกคนได้ชมไปพร้อม ๆ กัน

พิธีกร “ และตอนนี่ก็ได้เวลาพบกับ นักออกแบบที่ทุกคนเฝ้ารอ..ขอเชิญคุณต้าหนิงออกมายังเวที”

เสียงตบมือลุกขึ้นฮือดังสนั่นอย่างล้นหลาม ออร่าแห่งนักออกแบบเบอร์หนึ่งได้สะกดสายตาทุกคนไว้จนไม่กระพริบตา การสวมใส่ชุดเดรสสีแดงสดกับรองเท้าส้นสูงที่มีเพชรราคาหลายล้านข้างขอบส้นสูงและกวาดสายตามองไปยังหน้ากล้องที่กำลังถ่ายทอดสดอยู่ในขณะนี่ แต่ทว่าเธอนั้นกำลังจะเดินไปจับไมค์เพื่อจะกล่าวทักทายเป็นครั้งแรก จู่ ๆ ก็ได้มีโคมไฟดวงใหญ่หลายดวงตกลงมาพร้อมกันทำให้เธอนั้นไม่ทันได้มีโอกาสหนีออกมา เธอจึงโดนโคมไฟตกใส่ศีรษะจนอาการสาหัส ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันตื่นตระหนกจนตากล้องต้องปิดการไลฟ์สดกะทันหัน ข่าวนี่ได้ดังไปทั่วประเทศจีนและประเทศอื่น ๆ ที่กำลังเฝ้าดูอยู่ แต่ชตากรรมของเธอนั้นได้หมดจากยุคปัจจุบันไปแล้ว จึงได้แต่นอนโคม่าเป็นเจ้าหญิงนิทรา แต่ดวงจิตของเธอนั้นได้ข้ามภพไปยังยุคจีนโบราณ เมื่อ2000 พันปีก่อน ในสมัยที่มีการขุดเหมืองแร่หาเพชรพลอยไปขายให้กับเหล่าพ่อค้า

ณ. ราชวงศ์ถัง (ค .ศ 618-907 )

เหมืองแร่ทางใต้ของเมืองหลวง

ผู้คุ้มงาน “ ข้ายังไม่สั่งให้เจ้านั่งพักลุกขึ้นมาทำงานต่อ “ เสียงข่มขู่พร้อมถือแซ่ในมือฟาดไปที่หลังจนต้องร้องขอชีวิตด้วย ความทรมานที่ไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดได้

หนิงหลง “ข้าหิวน้ำเหลือเกิน “ เสียงขอร้องที่ไร้เรี่ยวแรง กำลังคุกเข่าก้มคำนับอย่างไร้ความหวังต่อหน้านักโทษทุกคนที่กำลังมองดูและเห็นใจนางเป็นอย่างยิ่ง จนสุดท้ายนางก็สิ้นลมหายใจเพราะร่างกายอ่อนแอจนทนไม่ไหว แต่ผู้คุมก็ปล่อยให้นางนอนตายอยู่อย่างนั้นไม่นานนักผู้คุมก็สั่งให้ทหารนำร่างที่ไร้ลมหายใจนี่ไปทิ้งไกล ๆ ปล่อยให้สัตว์ป่ามากินซากศพที่ยังสดใหม่ จนเวลาล่วงเลยผ่านไปสองชั่วโมง จู่ ๆ ท้องฟ้าก็เกิดเสียงร้องคำรามเมฆาที่สว่างสดใส่ในเพลานี่กลับกลายเปลี่ยนสีดำมิฬในชั่วพริบตา ทำให้เหล่านักโทษทั้งหลายต้องหยุดการขุดเหมืองแร่ทันที

ผู้คุม “ นี่มันปรากฏการอะไรกัน ท้องฟ้าดำทมิฬเหมือนตอนกลางคืน เกิดมาข้าเพิ่งจะเคยเห็น “

ทันใดนั้นก็ได้มีดาวตกพุ่งมายังเหมืองแร่ห่างไกลออกไป ตรงจุดที่ทหารนำศพหนิงหลงไปทิ้งที่นั้น ลำแสงดาวดวงนั้นได้พุ่งเข้ามาที่หนิงหลง ทำให้นางนั้นกลับมามีลมหายใจอีกครั้ง ในขณะนั้นท้องฟ้าที่ดำทมิฬก็กลับมาสว่างสดใสอีกครั้ง

ผู้คุม “เอาละ พวกนักโทษทั้งหลายไปทำงานต่อ “ ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมผู้คุมจึงเคี่ยวเข็นนักโทษให้ขุดเหมืองแร่ทันที

เสียงหายใจหวาดกลัวได้ตื่นขึ้นมาในร่างหญิงสาวยุคจีนโบราณในสมัยราชวง์ถัง

หนิงหลง “ที่นี่ที่ไหนกัน ฉันอยู่บนเวทีไม่ใช่หรอ “ ในขณะที่เธอนั้นได้ลืมตาตื่นขึ้นมา ด้วยสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปและเนื้อตัวที่มอมแมม ขี้โคลนติดเสื้อผ้าเต็มไปหมด

หนิง “แล้วทำไมฉันถึงใส่ชุดเหมือนสตรียุคเก่า “ มือทั้งสองข้างของเธอยกขึ้นมาสัมผัสที่ใบหน้าที่แปลกไป

หนิงหลง “ ร่างกายฉัน ทำไมถึงไม่เหมือนเมื่อก่อน “ เธอจึงเดินไปยังสระน้ำที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วส่องหน้าตัวเองบนผิวน้ำจนตกใจที่ใบหน้าไม่ใช่ใบหน้าของตัวเอง

หนิงหลง “ หรือว่าข้าข้ามภพมาอยู่ร่างแม่หญิงผู้นี่ “

ทหาร “ หนิงหลงเจ้ายังไม่ตาย มาอยู่ที่นี่เองรึ “ น้ำเสียงที่หนักแน่นของชายสมัยยุคจีนโบราณกำลังตะโกนเรียกนางเสียงดังจนนกทั้งหลายที่เกาะบนกิ่งไม้ตกใจบินหนีออกไป

หนิงหลง “ แม่นางผู้นี่ชื่อหนิงหลงงั้นรึ “ ทันใดนั้นเรื่องราวของเจ้าของร่างเดิมก็เกิดภาพเหตุการณ์ตั้งแต่เริ่มต้นทำให้ต้าหนิงรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่หนิงหลงได้รับมาตลอด

ทหาร “ กลับไปทำงาน คิดว่ามานั่งกุมศีรษะเหมือนคนบ้าแล้วจะรอดรึ “ ทหารเข้าใจว่านางนั้นแกล้งเป็นบ้าเพื่อไม่อยากไปทำงาน

ทหาร “แค่วันนี่วันเดียวเจ้าก็พ้นโทษแล้ว “

หนิงหลง “ วันนี้ข้าพ้นโทษรึ “

ทหาร “ ใช่ ในเมื่อรู้แล้วก็กลับไปทำงานชะ “

ในขณะที่นางกำลังเดินกลับมาทำงาน ผู้คุมงานเห็นว่านางนั้นยังไม่ตายจึงคิดแผนชั่ว ๆ ขึ้นมีกครั้ง

ผู้คุม “ เจ้ายังไม่ตาย งั้นเจ้าก็ไปขนหินที่ห่างจากที่นี่ประมาน สองลี้ นำหินเหล่านั้นมาวางไว้ที่นี่แต่ว่าเจ้าต้องทำให้เสร็จภายวันนี่ มิเช่นนั้นเจ้าจะได้ขนหินทั้งคืน “

หนิงหลง “อะไรกันคนอื่นทุลุมิติมาเป็นเศรษฐีแต่ข้ากลับมาเป็นนักโทษซ้ำยังถูกสามีเกียจชังด้วย อีกอย่างหัวหน้าผู้คุมนักโทษหวังจะแกล้งข้าชัด ๆ สองลี้เชียวนะ ตั้งหนึ่งกิโลเมตรหินก้อนหนึ่งคงนำกลับมาได้ทีละก้อน นี่จึงใจฆ่าข้าทางอ้อมชัด ๆ “ ( คิดในใจ )

ผู้คุม “ ว่าอย่างไรไม่อยากทำรึ หากเจ้าไม่อยากทำข้าจะนำเรื่องนี่ไปทูลบอกองค์ชายให้ลงโทษเจ้า” หนิงหลงยืนกรานอย่างเด็ดเดี่ยวและยื่นคำขาดที่ชัดเจนออกไปอย่างตรงประเด็น

หนิงหลง “ นี่ก็ใกล้เวลาเลิกงานแล้วอีกอย่างวันนี่เป็นวันพ้นโทษของข้า ท่านไม่มีสิทธิมาสั่งข้า หากเรื่องนี่รู้ถึงหูฝ่าบาทก็เท่ากับว่าท่านไม่เคารพกฎที่ฝ่าบาทนั้นตั้งขึ้นมา “

ผู้คุมไม่คิดว่านางจะกล้าต่อต้านตนถึงเพียงนี่ จึงได้ใช้คำพูดข่มขู่หนิงหลง ว่า ถึงได้ออกจากคุกแล้วอย่าคิดว่าจะได้อยู่อย่างสบาย แต่ถึงอย่างไรนางก็ไม่กลัวเพราะนางไม่ใช่หนิงหลงคนเดิมที่ทุกคนรู้จักอีกต่อไปแล้ว