สตรีเช่นข้าไม่มีหรอกสามีเดียว

เมิ่งอันหลานหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ ห่าวตี้หลุนมองดูนางใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยก็เปิดประตูให้บ่าวรับใช้เข้ามา บ่าวรับใช้ถือถ้วยน้ำแกงคุมกำเนิดมายื่นให้นาง

" ไม่กินได้หรือไม่"

" เจ้าอยากมีลูกกับข้า เจ้าคู่ควรหรือ"

" ท่านแม่ของท่านเร่งให้ข้ามีอยู่ทุกวันท่านไม่เห็นรึ "

" รีบกิน"

เมิ่งอันหลานไม่พูดอะไรต่อ รับถ้วยน้ำแกงคุมกำเนิดมายกซดจนหมด แล้วคว่ำถ้วยให้เขาดู

" พอใจแล้วใช่ไหม"

ห่าวตี้หลุนหันหลังเดินออกจากห้องไปไม่สนใจนาง เมิ่งอันหลานน้ำตาไหลด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ นางแต่งงานกับเขามาสามปีแต่เขาก็ยังหมางเมินเย็นชา 

สามปีก่อน ห่าวตี้หลุนได้เข้าร่วมกองทัพการรบครั้งนั้นทำให้เขาเสียขาสองข้าง เพราะพิการจึงถูกปลด หลี่หรูอี้คนรักก็ถอนหมั้นไปแต่งงานกับบุตรชายเสนาบดี เขามีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย สูญเสียหน้าที่การงานเสียขาสองข้าง ต้องนั่งรถเข็นตลอด และยังเสียคนรักอีก 

นางได้เจอกับฮูหยินผู้เฒ่าที่มาไหว้พระขอพรที่วัดเขาฝูกวงในเมืองหางโจว ฮูหยินผู้เฒ่าโรคประจำตัวกำเริบ นางจึงช่วยให้ยาระงับอาการแล้วยังฝังเข็มช่วยรักษา เมื่อรู้ว่านางเป็นหมอจึงบอกเล่าอาการของห่าวตี้หลุนว่าพอจะมีทางรักษาหรือไม่ ตอนนั้นนางพึ่งเปิดโรงหมอได้ไม่นาน ฝีมือยังไม่เก่งนักก็ไม่แน่ใจ จึงตามไปที่จวนตระกูลห่าว พอได้ตรวจดูก็พบว่าไม่มีทางรักษาเว้นแต่จะได้ยาวิเศษจากหมอเทวดาซูอาจารย์ของตน 

ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าบิดาของตนติดหนี้ก้อนใหญ่ จึงเสนอจะใช้หนี้ให้แลกกับให้นางแต่งงานกับห่าวตี้หลุนและคอยดูแลเขา คิดถึงบิดาของตนที่ยามนั้นกำลังลำบากสินค้าที่จะนำไปส่งมอบถูกโจรปล้น บ้านก็ยังถูกไฟไหม้ ครอบครัวของตนแทบสิ้นเนื้อประดาตัวทำให้ต้องไปกู้หนี้เขามาเพื่อชดใช้ค่าเสียหายและทำการค้าใหม่ แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ ลูกค้าต่างไม่เชื่อมั่นไม่สั่งสินค้ากับบิดาตนอีก สุดท้ายก็เจ๊งไม่เป็นท่ามีแต่หนี้สินท่วมตัว น้องชายของตนที่กำลังจะเดินทางไปสอบบัณฑิตที่เมืองหลวงก็ต้องยกเลิกเพราะไม่มีเงิน และต้องดูแลบิดาที่เอาแต่เสียใจกินเหล้าแทนข้าว

นางจึงตัดสินใจยอมรับข้อเสนอของฮูหยินผู้เฒ่า บิดากับน้องชายไม่เห็นด้วยที่นางต้องแต่งงานกับคนพิการ แต่พอเห็นสินสอดก็ตาลุกวาว นอกจากจะใช้หนี้หมดแล้วยังเหลือเงินอีกมาก บิดาของตนเปิดโรงเตี๊ยมชั้นบนให้เข้าพักชั้นล่างเป็นที่ให้ร่ำสุราและน้ำชา ส่วนน้องชายของตนก็หอบเงินจำนวนหนึ่งเดินทางไปเมืองหลวงทำตามความฝัน

แรกๆที่แต่งเข้าจวนตระกูลห่าว ห่าวตี้หลุนทำตัวเหมือนผีตายซาก ไม่พูดไม่จาแทบไม่กระดุกกระดิกตัว มีแขนใช้งานได้ก็ไม่ยอมใช้ นางต้องคอยป้อนข้าวป้อนน้ำ

ต่อมาอาจารย์ของนางกลับมา นางจึงไปปรึกษาเรื่องอาการของเขา อาจารย์ยอมลงจากเขามาตรวจดูอาการให้ แต่ยาวิเศษยังขาดสมุนไพรอยู่หนึ่งอย่างจึงจะสามารถปรุงยาได้ นางยอมขึ้นเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ ฝ่าพายุหิมะที่หนาวเหน็บไปเก็บบัวหิมะพันปีมาให้เขา ขากลับพลาดตกเหวจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด โชคดีที่พรานป่ามาเจอเเละช่วยขึ้นมาได้ 

หลังจากฝังเข็มรักษาต่อเนื่องบวกกับยาวิเศษ ทำให้ห่าวตี้หลุนเริ่มเดินได้ ทุกคนในจวนต่างดีใจกับปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นพากันขอบคุณหมอซูโดยไม่มีใครรู้ว่าหมอซูคืออาจารย์ของนาง และนางเป็นคนขอร้องให้เขามารักษาห่าวตี้หลุน ทั้งเรื่องที่นางเสี่ยงชีวิตไปเอาบัวหิมะพันปีซึ่งเป็นส่วนผสมสำคัญของยาวิเศษ ทุกคนก็ลืมเลือนหมด 

นางคอยประคับประคองเขา ช่วยเขาฝึกเดิน จนในที่สุดเขาก็กลับมาเดินได้ แต่พอเขาเดินได้ สิ่งแรกที่เขาทำคือไปหาหญิงในดวงใจหลี่หรูอี้

ตอนนั้นเสนาบดีถูกข้อหาสมรู้ร่วมคิดก่อกบฏ เสนาบดีและลูกเมียถูกประหาร สามีของหลี่หรูอี้ก็เช่นกัน ส่วนหลี่หรูอี้ได้หลี่เฟยน้าของนางที่เป็นสนมคนโปรดขอประทานอภัยโทษให้ ทำหนังสือหย่าปลอมขึ้นมาเพื่อให้เห็นว่านางได้หย่ากับสามีก่อนเกิดเรื่อง

ทำให้นางไม่ต้องรับโทษไปด้วย หลังจากนั้นนางก็กลับไปอยู่บ้านของนางที่จวนตระกูลหลี่ รอดตายหวุดหวิด

พอหลี่หรูอี้รู้ว่าห่าวตี้หลุนกลับมาเดินได้ ทั้งสองก็เริ่มสานสัมพันธ์กันใหม่ ฮูหยินผู้เฒ่ารู้เรื่องก็โกรธสั่งห้ามไม่ให้ห่าวตี้หลุนไปหาหลี่หรูอี้อีก แล้วบังคับให้เขาเข้าหอกับนาง

แน่นอนว่าเขาไม่ยอม แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็ขังเขาไว้ในห้องกับนางแล้วยังให้คนเป่าควันปลุกกำหนัดเข้ามาในห้องอีก สุดท้ายทนไม่ไหวจึงร่วมรักกับนาง

นางคิดว่าต่อไปเขาคงไม่ทำอีก แต่นางคิดผิด ตั้งแต่วันนั้นมาเขาก็มาร่วมรักกับนางทุกคืน พอเช้ามาก็บังคับให้นางกินน้ำแกงคุมกำเนิด

" ฮูหยิน ฮูหยินเจ้าคะ"

เสียงเรียกของสาวใช้คนสนิท ทำให้เมิ่งอันหลานหลุดออกมาจากความคิดในอดีต

" ฮูหยินเป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ หรือว่าไม่สบายตรงไหน"

" ข้าสบายดี"

" งั้นก็ไปกินข้าวเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวทุกคนรอ"

เมิ่งอันหลานเดินมานั่งลงที่โต๊ะอาหาร

" กว่าจะมาได้ไม่มาซะพรุ่งนี้เลยหล่ะ"

ห่าวเหลียนฮวาพูดแขวะ

" ขออภัยเจ้าค่ะที่ให้รอ"

" เอาหล่ะ หลานเอ๋อมาแล้วก็กินข้าวกันเถอะอาหลุนคีบเนื้อให้เมียของเจ้าสิ "

ฮูหยินผู้เฒ่าบอก ห่าวตี้หลุนจึงต้องคีบเนื้อมาใส่ชามข้าวให้นาง หลังกินข้าวเสร็จบ่าวรับใช้ก็ยกน้ำแกงมาวางตรงหน้าเมิ่งอันหลาน

" น้ำแกงบำรุง ช่วยให้เจ้าตั้งครรภ์เร็วๆรีบกินซะสิ"

ห่าวเหลียนฮวาพูดขึ้นแล้วมองเมิ่งอันหลานอย่างไม่ชอบใจนัก นางไม่ชอบสะใภ้ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้ แต่ก็ขัดแม่สามีไม่ได้อีกอย่างตอนนั้นใครจะยอมมาแต่งงานกับบุตรชายของนางที่เป็นคนพิการกันเล่า 

เมิ่งอันหลานมองน้ำแกงบำรุงครรภ์แล้วแค่นหัวเราะ นี่ก็เป็นสิ่งที่นางต้องกินทุกวันเช่นเดียวกับน้ำแกงคุมกำเนิด นางหันไปมองหน้าห่าวตี้หลุน ที่นั่งตัวตรงเมินเฉยเย็นชา 

" เจ้าแต่งเข้าตระกูลห่าวมาสามปี สองปีแรกพี่ชายของข้าพิการไม่อาจเข้าหอกับเจ้าได้แต่ปีนี้เขาหายดีแล้วเห็นว่าเข้าหอกับเจ้าทุกคืน"

ห่าวตี้หลุนที่กำลังจิบชาถึงกับสำลัก จ้องหน้าห่าวลั่วชิงน้องสาว แต่นางก็ไม่หยุดพูด

" เอ้ เจ้ากับพี่ชายของข้าทุกคืนขนาดนี้แล้วทำไมเจ้ายังไม่ท้องอีกหล่ะ"

เมิ่งอันหลานยิ้มแล้วพูดโต้กลับ

" เรื่องนี้คงต้องถามพี่ชายของเจ้าแล้วหล่ะว่าทำไมถึงไม่มีความสามารถทำให้ข้าท้องได้เสียที "

นางยกถ้วยน้ำแกงไปวางตรงหน้าห่าวตี้หลุน เขาหันมามองหน้านาง 

" น้ำแกงบำรุงนี่เหมาะกับท่านมากกว่า สองปีที่ขาท่านเดินไม่ได้เกรงว่าจะส่งผลต่อการมีบุตร"

พูดจบนางก็เดินออกไป ห่าวตี้หลุนกัดฟันกรอดด้วยความโมโห

" อาหลุน เดี๋ยวเจ้าไปให้หมอตรวจดูหน่อย เหลียนฮวาตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าหายาบำรุงให้เขากินด้วย"

ฮูหยินผู้เฒ่าพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล ก่อนจะลุกขึ้นตบบ่าห่าวตี้หลุนแล้วเดินออกไป