อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร มีกี่ภาค

เคยคิดอยากจัดมาราธอน 'อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร' ไหม? ฉันชอบดูเรียงตามการออกฉายแบบง่าย ๆ เพราะเนื้อเรื่องของตัวละครหลักพัฒนาในแนวเส้นตรงที่สุด การดูแบบนี้จะได้เห็นการเติบโตของฮิคคัพและทูธเลสตั้งแต่ครั้งแรกจนถึงบทสรุปที่ตราตรึงใจ

เริ่มจากดูหนังภาคหลักทั้งสามก่อนคือ 'อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร' ภาคแรก ตามด้วยภาคสอง แล้วปิดด้วย 'The Hidden World' ภาคสาม การดูแบบนี้ทำให้ทุกเหตุการณ์ใหญ่ ๆ มีน้ำหนักและความต่อเนื่องทางอารมณ์ที่ชัดเจน

ถ้าอยากเติมเต็มความเข้าใจและบรรยากาศของโลกมังกร สามารถแทรกสั้น ๆ กับสเปเชียลหรือซีรีส์สั้นหลังภาคแรกหรือกลางระหว่างภาคสองกับสามได้ แต่ถ้าเวลาน้อยจริง ๆ แค่สามภาคตามลำดับการฉายก็ทำให้ได้ประสบการณ์ครบถ้วนและสะเทือนใจได้เต็มที่

คําแปลไทยชื่อ 'อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร' มักถูกใช้แทนผลงานต้นฉบับของ Cressida Cowell ซึ่งในส่วนของนิยายหลักมีทั้งหมด 12 เล่มที่เล่าเรื่องราวของหนุ่มไวกิ้งนาม ฮิคคัพ และมิตรภาพกับมังกรอย่างเป็นเส้นตรงของการโตขึ้น ฉันชอบวิธีที่เล่มแต่ละเล่มยังคงคอนเซ็ปต์ผจญภัยสำหรับเด็กแต่ซ่อนมิติของการเติบโตไว้ ทำให้การอ่านทั้งชุดรู้สึกคุ้มค่ามาก

นอกจาก 12 เล่มหลักแล้ว ยังมีหนังสือประกอบที่ทำหน้าที่เป็นคู่มือหรือรวมข้อมูลเกี่ยวกับมังกร เช่นฉบับคู่มือภาพซึ่งให้มุมมองเชิงข้อมูลเสริมที่สนุกกับการสะสม ส่วนมังงะในความหมายแบบมังงะญี่ปุ่นแบบซีรีส์ยาวนั้นแทบไม่มีเวอร์ชันเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย แต่มีฉบับการ์ตูน/คอมิกส์ที่ทำขึ้นเชื่อมโยงกับภาพยนตร์หรือทีวีซีรีส์ ซึ่งอาจถูกวางขายเป็นเล่มสั้น ๆ ในบางตลาด ฉันมักแนะนำให้แยกระหว่าง "นิยายต้นฉบับ 12 เล่ม" กับ "สื่อการ์ตูน/คอมิกส์ที่เป็นสินค้าข้างเคียง" เวลานับจำนวนภาค เพราะทั้งสองกลุ่มมีรูปแบบการตีความและจำนวนชิ้นงานที่ต่างกัน

ความรู้สึกตอนเห็นฉากบินครั้งแรกใน 'อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร' ยังชัดเจนจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ — ฉันยืนหยุดดูฉากที่ฮิคคัพและทูธเลสโคจรเหนือหน้าผา เหมือนพบเพื่อนร่วมทางที่ใช่ การผูกมิตรของทั้งคู่ถูกเล่าอย่างเรียบง่ายแต่ทรงพลัง ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ใหญ่ขึ้น

ในแง่ของจำนวน ภาพยนตร์ชุดหลักมีทั้งหมดสามภาค ได้แก่ 'อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร' ภาคเปิดที่วางรากฐานความสัมพันธ์, 'อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร 2' ที่ขยายโลกและความขัดแย้ง, และ 'อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร: โลกที่ซ่อนอยู่' ที่ปิดบทด้วยความอิ่มเอมใจและการตัดสินใจครั้งใหญ่ของตัวละคร

เมื่อมองย้อนกลับ ความงามของภาคแรกคือการวางโทนและจังหวะ เรื่องไม่ได้พุ่งไปหาฉากแอ็กชันตลอดเวลา แต่เลือกสร้างพื้นที่ให้ความสัมพันธ์เติบโต ซึ่งทำให้ทั้งชุดยังคงอบอุ่นอยู่ในใจฉันจนทุกวันนี้

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น 'อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร' บนจอใหญ่ ฉันไม่เคยคาดคิดว่ามันจะกลายเป็นเรื่องราวที่ยืนยาวและมีอารมณ์หลากหลายขนาดนี้

ความจริงง่าย ๆ คือภาพยนตร์ชุดนี้ที่เข้าฉายในไทยจนถึงตอนนี้เป็นภาพยนตร์ฉายโรงหลักสามภาค ได้แก่ 'How to Train Your Dragon' ภาคแรกที่เปิดโลกระหว่างฮิคคัพกับไนท์ฟูริ, ต่อด้วย 'How to Train Your Dragon 2' ที่ซับซ้อนขึ้นทั้งโทนและเนื้อหา แล้วปิดท้ายด้วย 'How to Train Your Dragon: The Hidden World' ที่ให้บทสรุปของการเดินทางและความสัมพันธ์ระหว่างคนกับมังกร

เมื่อมองย้อนหลัง ผมชอบความที่แต่ละภาคมีตัวตนต่างกัน—ภาคแรกเต็มไปด้วยการค้นพบ ภาคสองขยายจักรวาลและความขัดแย้ง ส่วนภาคสามก็มอบความลาจากอย่างอบอุ่น ดังนั้นถาถามว่าส่งฉายในไทยกี่ภาค คำตอบสั้น ๆ คือสามภาคที่ฉายในโรงภาพยนตร์ และนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้แฟนหลายคนซึมซับเรื่องราวจนติดใจ

แฟรนไชส์นี้บนจอทีวีมีน้ำหนักมากกว่าที่คนส่วนใหญ่คิดไว้

พอพูดถึงเวอร์ชันทีวีในจักรวาล 'How to Train Your Dragon' ต้องแยกเป็นชุดที่ต่อเนื่องกับภาพยนตร์หลักกับชุดที่เป็นสปินออฟ ผมชอบมองว่าเวอร์ชันทีวีที่ต่อเนื่องกับเนื้อเรื่องหลักมีอยู่สามชุดชัดเจน นั่นคือชุดที่เล่าเหตุการณ์หลังหนังภาคแรกและเชื่อมไปยังภาคต่อ ซึ่งทำหน้าที่เติมช่องว่างและขยายตัวละครได้ดีมาก

ผมเองเคยดูวนมาหลายรอบและรู้สึกว่าซีรีส์เหล่านี้ไม่ได้เป็นแค่ของเสริม แต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกที่การ์ตูนและภาพยนตร์สร้างไว้ การนับแบบเข้มงวดคือจะนับชุดต่อเนื่องเหล่านี้เป็นสามภาคทีวีหลัก ซึ่งช่วยให้เรื่องราวของตัวละครเติบโตขึ้นอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

แฟรนไชส์ 'How to Train Your Dragon' น่าจะเป็นหนึ่งในเรื่องที่ผมหลงรักที่สุดเพราะมันจบครบแบบกลมกล่อม — มีภาคภาพยนตร์หลักทั้งหมด 3 ภาค: ภาคแรกที่เปิดตัวโลกและตัวละคร, ภาคสองที่ขยายความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับมังกร, และภาคสามที่ปิดฉากเรื่องราวของฮิคคัพกับทูธเลสได้อย่างสมบูรณ์

การเป็นแฟนมานานทำให้ผมเห็นว่ามันมีสปินออฟและชิ้นงานเสริมหลายชิ้นที่ยืนยันออกมา เช่น หนังสั้นและสเปเชียลต่าง ๆ ที่เติมเต็มบรรยากาศโลกมังกรได้ดี — อย่างเช่นสเปเชียลเทศกาลที่ทำให้ตัวละครมีมิติย่อย ๆ มากขึ้น การที่หลักของเรื่องจบเป็นไตรภาคทำให้ทุกสปินออฟกลายเป็นส่วนขยายของจักรวาลมากกว่าการตั้งต้นภาคต่อใหญ่ ๆ ซึ่งผมชอบเพราะรู้สึกว่าจบแบบไม่ทิ้งปม

ท้ายสุดผมมองว่าถ้านับเฉพาะภาพยนตร์แอนิเมชันหลักก็มี 3 ภาค ส่วนสปินออฟ/ซีรีส์สั้นต่าง ๆ ที่ยืนยันแล้วมีหลายชิ้นและแต่ละชิ้นเติมรายละเอียดให้โลกของเรื่องได้สนุกขึ้น — นี่คือแฟนมีความสุขกับการกลับไปสำรวจโลกเดิมบ่อย ๆ

บอกตรงๆว่า การเลือกอ่านภาคพิเศษของ 'อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร' ก่อนหรือหลัง ไม่มีคำตอบตายตัว แต่มันขึ้นกับว่าต้องการประสบการณ์แบบไหนจากเรื่องนี้มากกว่า เพราะภาคพิเศษแต่ละตอนมักมีวัตถุประสงค์ต่างกัน บางตอนเป็นพรีเควลให้เห็นรากเหง้าของมังกรและวัฒนธรรมไวกิ้ง บางตอนเป็นไซด์สตอรี่ที่เน้นตัวละครรอง และบางตอนเป็นตอนพิเศษที่เติมมุกขำๆหรือฉากชีวิตประจำวันที่อ่านคนเดียวก็สนุกได้โดยไม่ต้องรู้พื้นหลังทั้งหมด ผมมองว่าถ้าอยากเก็บประสบการณ์แบบครบถ้วนที่สุด ทางที่ปลอดภัยคือเริ่มจากเรื่องหลักก่อนสักเล่มสองเล่ม เพื่อให้การอ่านภาคพิเศษไม่กลายเป็นสปอยล์ที่ทำลายความเซอร์ไพรส์ของเหตุการณ์ใหญ่

ทางเลือกหนึ่งที่ชัดเจนคือแบ่งการอ่านตามเป้าหมาย: ถ้าอยากเข้าใจโลกและตัวละครในเชิงลึก ควรอ่าน 'ภาคพิเศษ: รากเหง้า' ก่อนภาคอื่น ๆ เพราะตอนนี้ออกแบบมาเป็นพรีเควลที่ขยายตำนานมังกรและประเพณี อีกทางเลือกที่เหมาะกับคนอยากเอนจอยเร็วโดยไม่กลัวสปอยล์คืออ่าน 'ภาคพิเศษ: คืนชีพแห่งฟยอร์ด' หรือ 'ภาคพิเศษ: ตำนานผู้ฝึก' ซึ่งเป็นตอนสั้นเน้นเหตุการณ์สนุก ๆ และมักจะไม่เปิดเผยจุดหักมุมสำคัญจากเรื่องหลัก เทคนิคที่ผมใช้บ่อยคืออ่านตามลำดับการตีพิมพ์เมื่อมีเวลามาก เพราะจะได้เห็นพัฒนาการของผู้เขียนและท่วงทำนองเรื่องราว แต่ถ้าเวลาไม่พอ การเลือกอ่านภาคพิเศษที่เน้นตัวละครโปรดของเราเป็นทางลัดที่ให้ความสุขทันที

คนที่เคยอ่านเล่มหลักจนจบแล้วมักอยากเจาะลึกแง่มุมเฉพาะ บทที่เล่าอดีตของตัวละครรองหรือการกำเนิดมังกรสายพันธุ์ใหม่มักจะน่าสนใจในมุมนี้ ตัวอย่างเช่นฉากที่ใน 'ภาคพิเศษ: รากเหง้า' เล่าเหตุผลว่าทำไมเผ่าพันธุ์หนึ่งถึงกลัวมังกรสายหนึ่งมากเป็นพิเศษ จะช่วยให้เหตุผลของการกระทำในเล่มหลักสมจริงขึ้นและทำให้ฉากเดิมมีความหนักแน่นกว่าเดิม การอ่านแบบเจาะเติมแบบนี้เหมือนเปิดลิ้นชักในห้องสมุดของเรื่อง แง่มุมเล็ก ๆ ที่เคยผ่านตาในเล่มหลักจะกระเด้งขึ้นมามีความหมายทันที

ส่วนตัวแล้ว ผมมักเริ่มด้วย 'อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร' เล่มหลักก่อน แล้วตามด้วย 'ภาคพิเศษ: รากเหง้า' เพราะชอบการได้เห็นที่มาของโลกและแรงจูงใจของตัวละคร หลังจากนั้นก็จะคละสลับอ่านตอนสั้นที่เน้นมุขหรือตัวละครที่ชอบ ความรู้สึกที่ได้คือภาคพิเศษบางตอนทำให้ฉากเดิมในเรื่องหลักอิ่มขึ้นและบางตอนก็เป็นของหวานที่อ่านเพลินโดยไม่จำเป็นต้องคิดมาก สรุปแล้ว ถ้าต้องแนะนำจริงจัง เริ่มจากเรื่องหลักแล้วค่อยเลือกภาคพิเศษที่เติมสิ่งที่เราอยากรู้จะเป็นทางเลือกที่คุ้มค่าที่สุดสำหรับการดื่มด่ำกับโลกไวกิ้งนี้

เรื่องนี้เริ่มต้นด้วยหมู่บ้านไวกิ้งที่ต้องทนทุกข์กับการถาโถมของมังกรจนชีวิตประจำวันกลายเป็นสงครามเล็กๆ ที่ไม่หยุดนิ่ง

ผมเล่าได้สั้นๆ ว่าแกนกลางของ 'อภินิหารไวกิ้งพิชิตมังกร 1' คือการเดินทางของฮิคคัพ เด็กหนุ่มตัวเล็กจากชนเผ่าไวกิ้งที่ไม่ได้เข้ากับมาตรฐานความแข็งแกร่งของชาวบ้าน เขาพยายามพิสูจน์ตัวเองให้พ่อ ซึ่งเป็นหัวหน้าเผ่าเห็นคุณค่า แต่การตามหาชื่อเสียงกลับนำไปสู่การจับมังกรชนิดลึกลับที่ชาวบ้านเรียกกันว่าไนท์ ฟิวรี่

การพบกันแบบบังเอิญทำให้ฮิคคัพเลือกหนทางที่ต่างออกไป แทนที่จะฆ่ามังกร เขากลับเลือกช่วยไว้และผูกมิตรกับมัน ซึ่งเขาตั้งชื่อว่า 'ทูธเลส' จากจุดนั้นเรื่องเล่าเปลี่ยนโทนเป็นการสอนกันและกัน การฝึกฝน การค้นพบว่าแท้จริงแล้วมังกรไม่ได้เป็นศัตรูสุดท้ายของไวกิ้ง และในฉากสุดท้ายการเปลี่ยนแปลงของชุมชนก็เกิดขึ้นเมื่อฮิคคัพและมังกรรวมพลังเผชิญหน้ากับภัยคุกคามครั้งใหญ่ ผลลัพธ์คือการยอมรับซึ่งกันและกันและมิตรภาพที่ทำให้โลกเล็กๆ ของพวกเขาเปิดกว้างขึ้น ผมชอบวิธีที่เรื่องนำเสนอการเติบโตด้วยความอ่อนโยน ไม่ใช่แค่การชนะในการสู้เท่านั้น