เขียน Essay

จากนักเขียนนิยายที่กำหนดชะตาผู้อื่น ดันมากลายเป็นผู้ประสบภัยเสียเอง เมื่อต้องข้ามมิติเข้ามาอยู่ในนิยายที่แต่ง แถมยังเป็นร่างนางร้ายที่ถูกกำหนดให้กำลังจะตุย! งานนี้มีหรือนางจะปล่อยให้ตัวเองต้องดำเนินตามเนื้อเรื่องที่แต่ง ไม่มีใครอยากตุยซ้ำสอง คนเดียวที่จะทำให้นางรอดได้มีเพียงพระรองที่ไม่ค่อยมีบท คู่ปรับของพระเอกที่นางแต่งเท่านั้น!

ฉันที่กำลังเลิกเรียนและยืนรอรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์ที่หน้าโรงเรียนเพื่อที่จะกลับบ้าน แต่จู่ๆ ก็มีกลุ่มผู้ชายชุดดำฉุดฉันขึ้นไปบนรถตู้ทันที " กรี๊ด! " ฉันกรี๊ดร้องเสียงดัง ซึ่งตอนนี้ที่ป้ายรถเมล์ไม่มีคนอยู่สักคนเลย เพราะทุกคนทำกิจกรรมกีฬาสีอยู่ในโรงเรียนกันหมด เลยยังไม่มีใครออกมานอกโรงเรียน ฉันโดนฉุดกระชากลากถูให้ขึ้นไปบนรถตู้คันสีดำ ฉันดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุด เพราะผู้ชาย 2 คนล็อกแขนทั้งสองข้างของฉันเอาไว้แน่น ฉันที่มีแรงเท่ามดตะนอยจะไปสู้แรงพวกเขาได้ยังไง " พวกคุณเป็นใคร ปล่อยหนูนะ ปล่อยหนู " ฉันที่ตอนนี้ตื่นตะหนกเป็นอย่างมาก และร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว " เรียบร้อยครับท่าน " ผู้ชายอีก 1 คนพูดกับใครก็ไม่รู้และเขาก็ปิดประตูรถตู้ทันที " หึ " ฉันที่ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเลยหันหลังไปดูต้นเสียงที่เบาะด้านหลังของฉันทันที " ขะ คุณเป็นใครคะจับหนูมาทำไม ปล่อยหนูเถอะนะคะ หนูอยากกลับบ้าน " ฉันที่ตอนนี้ตัวสั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้ม หันไปยกมือไหว้ขอร้องอ้อนวอนผู้ชายที่นั่งอยู่เบาะหลัง

เรื่องสั้นแนว(pwp)จบในสามถึงสี่ตอน ทยอยอัพงานเรื่อย ๆ มีหลากหลายแนวให้เลือกอ่าน

เรื่องราวหลังจากยอดชีวันตกเข้าไปในอยู่ในนิยายเรื่องที่เพิ่งซื้อมาอ่าน พอได้โอกาสยอดชีวันก็ใช้โอกาสนี้แก้แค้นพระเอกแสนเจ้าชู้ที่ทำให้นางเอกต้องเสียใจ เรื่องนี้ยอดชีวันจัดการเอง จากเหตุการณ์นี้ทำให้ร่างกายเธอทรุดโทรมจนล้มป่วย เดือดร้อนแม่มดต้องมาเตือนเธอ....จนได้รู้ความจริงอย่างที่เธอคาด ตัวเองมาอยู่ในร่างของนางเอก ถ้าทำให้พระเอกหมดรักมากเท่าไหร่ ร่างกายของนางเอกก็จะยิ่งทรุดโทรมลงเท่านั้น ทางเดียวที่เธอจะได้กลับบ้านคือต้องทำให้ มิรินนางเอกของเรื่องสมหวังในรัก เธอจะทำได้อย่างไร ในเมื่อพระเอกมันเจ้าชู้เหลือเกิน อีกอย่าง เธอก็อ่านนิยายเรื่องนี้ไม่จบด้วย....

ก่อนถึงเวลายื่นคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย สาวสวยประจำห้องผู้มีฐานะเป็นถึงลูกสาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า เธอสามารถทำให้เพื่อนทั้งห้องสอบติดจุฬาฯได้ “พ่อแม่ฉันบริจาคตึกให้มหาลัยไปตั้งหลายหลัง แค่ฝากพวกนายเข้าเรียนน่ะเรื่องจิ๊บจ้อย” คะแนนของเพื่อนส่วนใหญ่ในห้องห่างไกลจากมหาวิทยาลัยจุฬาฯอยู่มากโข แต่พวกเขากลับเชื่อคำพูดของสาวสวยประจำห้องอย่างสนิทใจ ยอมสละสิทธิ์การยื่นคะแนน แล้วรอพึ่งเส้นสายของสาวสวยประจำห้องเพื่อเข้ามหาลัย ชาติที่แล้ว ฉันรู้ว่าคำพูดของสาวสวยประจำห้องเชื่อถือไม่ได้ จึงรีบเกลี้ยกล่อมไม่ให้พวกเขาทิ้งสิทธิ์ยื่นคะแนน ให้เตรียมแผนสำรองเอาไว้ แถมยังไล่โทรศัพท์ไปแจ้งผู้ปกครองของพวกเขาเรียงคน แต่เรื่องนี้กลับทำให้สาวสวยประจำห้องโกรธจัด เธอเยาะเย้ยว่าฉันมันพวกยาจกที่ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ของสังคมชั้นสูง และกำลังทำลายอนาคตของเพื่อนทั้งห้อง แฟนหนุ่มก็ด่าทอฉันด้วยความโกรธว่าขี้อิจฉาเกินไป “ฉันว่าเธอมันก็แค่อิจฉาที่บ้านซาซารวย ทนไม่ได้ที่พวกเราจะได้ไปเรียนจุฬาฯกันหมด เธอก็แค่เรียนเก่งแล้วไง พยายามให้ตายทั้งชาติก็เทียบไม่ได้กับสมบัติที่บ้านเขาสั่งสมมาตั้งสามชั่วโคตรหรอก!” เห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมชั้นมาสามปี ฉันเลยไม่อยากถือสาหาความ ก่อนถึงเส้นตายพอเห็นว่าพวกเขายังคงไม่ยื่นคะแนน ฉันก็รีบแจ้งตำรวจทันที และได้กระชากหน้ากากเปิดโปงตัวตนจอมปลอมของสาวสวยประจำห้อง สาวสวยประจำห้องถูกสังคมรุมประณามด่าทออย่างหนัก จนสิ้นหวังกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย เพื่อนร่วมชั้นต่างก็พากันบอกว่าเธอสมควรตายแล้ว และขอบคุณที่ฉันช่วยกอบกู้อนาคตของพวกเขาเอาไว้ แต่ในงานเลี้ยงรุ่นอำลาของห้อง แฟนหนุ่มกลับวางยาพิษในเครื่องดื่มของฉัน เพื่อนทั้งห้องต่างก็ยืนมองฉันดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดด้วยสายตาเย็นชา “พวกเราอย่างมากก็แค่ไม่ได้เรียนมหาลัย แต่สิ่งที่ซาซาเสียไปคือชีวิตเลยนะ!” เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้กลับมาในวันที่สาวสวยประจำห้องโอ้อวดว่าตัวเองสามารถใช้เส้นสายได้

เรื่องราวเริ่มขึ้นเมื่อนักเขียนท่านหนึ่งเขียนนิยายไม่สมเหตุสมผลเขียนให้ตัวร้ายต้องฆ่าลูกตัวเองที่มีพระรองเป็นพ่อ นางทำทั้งหมดเพื่อใส่ร้ายน้องสาวต่างมารดาเพียงเท่านั้นที่บังอาจแย่งชิงทุกอย่างไปจากนาง ผลสุดท้ายนางร้ายผู้นี้ถูกเกลียดชังจากสามี อีกทั้งการใส่ร้ายของนางกลับไม่สำริดผล ในใจเต็มไปด้วยความคับแค้นและรู้สึกผิดต่อลูกน้อยในเวลาเดียวกันจนสุดท้ายนางต้องฆ่าตัวตายเพื่อชดใช้ความผิด ฉางเห่ย....นักเขียนไส้แห้งมีความฝันอยากเขียนนิยายให้เป็น Bestseller แต่ความฝันของเธอต้องพังทลายเพราะต้องมาตายด้วยอาการใหลตายเนื่องจากโหมงานปั่นนิยายอย่างหนัก พอตื่นขึ้นมาครั้งนี้ฟื้นขึ้นมาอยู่ในร่างของนางร้ายที่ตนเองเป็นคนเขียนขึ้นมาเอง....... ฉางเห่ยขอใช้โอกาสนี้ในการแก้ไขตัวละครของตนเอง จากแม่ใจร้ายที่ใช้ลูกเป็นเครื่องมือในการทำลายคนอื่น นางขอเป็นแม่ที่ดีของเจ้าตัวน้อย...... ในเมื่อตายไปแล้วจะให้มานั่งเสียใจที่ปั่นนิยายไม่จบ และลงขายไม่ทัน ก็ขอให้ชีวิตทั้งหมดแก้ไขความผิดของตัวละครก็แล้วกัน แล้วเจ้าก้อนแป้นสีขาว อายุ สามขวบปีก็น่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน