แฟรี่เทล เควส 100 ปี มังงะ

อี้เฟยทะลุมิติไปปี 1975 สวมรอยเป็น จ้าวอี้เฟย แม่เลี้ยงที่ไม่ทำอะไร เพื่อมีชีวิตต่อเธอต้องเลี้ยงดูลูกสาวของสามี และขัดเกลาลูกชายของตัวเอง อะไรคือคะแนนสะสมจากภารกิจเทียบเท่าแต้มทำงานของสามี คูปองใบหนึ่งใช้คะแนน 100 แต้มในการแลก ทำงานขั้นต่ำครึ่งเดือน อะไรคือหากไม่ยอมทำภารกิจตัวตนของจ้าวอี้เฟย รวมถึงอี้เฟยอย่างเธอก็ต้องหายไปเช่นกัน นี่มันระบบแม่เลี้ยงที่เอาไว้ใช้เลี้ยงลูกหรือระบบแม่เลี้ยงเอาไว้ใช้ทรมานตัวเอง

เมื่อจอมมารชินซาง ราชาปีศาจองค์ปัจจุบัน ปิดผนึกพระเนตรสีเลือดไปชั่วกาลนานเพราะผิดหวังจากความรัก จะไม่เปิดผนึกพระเนตรของพระองค์อีกต่อไป หากพระเนตรสีเลือดของพระองค์จะเปิดผนึกขึ้นมาได้อีกครั้ง นั้นหมายถึงนางคือคู่ชะตาที่ถูกเลือกให้เป็นราชินีของพระองค์ จวบจนกระทั่งเฉินวาวา สตรีในยุคอนาคตพลัดหลงเข้ามา ในสถานที่ซึ่งจอมมารหนุ่มกำลังหลับใหล เธอทำให้พระองค์เปิดพระเนตรสีเลือดขึ้นมาได้อีกครั้ง และเฉินวาวาทำให้พระองค์พลิกผืนแผ่นดินไปทั่วทุกแคว้นตามหาโฉมงาม เพื่อครองคู่ตราบสิ้นภพสิ้นชาติไปด้วยกัน

รสกลมกล่อม สดชื่นมาก น้ำหวานถูกดื่มจนหมดก่อนจะเติมใส่อีกครั้ง และแล้วมื้อนั้นก็จบลงพร้อมกับความตึงเครียดเข้ามาปกคลุม "เจ้าไปเรียนรู้วิชาทำอาหารพวกนี้มาจากไหน" "เอ่อ ช่วงนี้ข้าชอบอ่านหนังสือ เลยได้เรียนรู้วิธีการทำอาหารจากในนั้น" เธอก้มหน้าซ่อนไว้ ไป๋หู่เองก็ไม่ได้คาดคั่นเอาความต่อ มือหนายื่นไปจับแก้วน้ำผลไม้ ถึงจะไม่มีกลิ่นหอมเท่าชาที่กินประจำ แต่มีเอกลักษณ์ทั้งของคาวและของหวาน เห็นทีต้องเก็บนางไว้ใกล้ตัว "เจ้ามีฝีมือดีเช่นนี้ก็ทำอาหารให้ข้ากินซะ" "ห๋า แล้วท่านกวงจิ้งล่ะคะ" "เหวินเซียวแจ้งให้กวงจิ้งหยุดทำอาหารให้ข้าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปแต่ยังทำให้เซียนคนอื่นตามปกติ และเลื่อนขั้นให้นางเป็นแม่ครัวของที่นี่แทน" อีกฝ่ายเรียกคนสนิทและสั่งการไป "ขอรับ" ทั้งสามมองตาโตไม่นึกว่านอกจากไป๋หู่แล้วจะมีคนอื่นอยู่อีก "เจ้าจะใช้ครัวที่นี่ก็ได้ข้าไม่ว่าอะไร" ชายหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูง "ค่ะ" "จริงสิ เจ้าชื่ออะไร" "เฟ่ยเฟ่ยค่ะ" หญิงสาวช้อนสายตาตอบนัยน์ตาเป็นประกาย ไม่ว่ายังไงเทพไป๋หู่ก็ยังเป็นคนที่เธอชื่นชอบ

จากสาวนักธุรกิจหมื่นล้านที่ถูกหักหลังสู่หญิงสาวชนบทปี 1978 ที่กำลังจะอดตายแต่เธอมีระบบวิเคราะห์ความสำเร็จในหัวความจนหรืออดีตหยุดเธอไม่ได้อีกต่อไปเพราะสิ่งที่เดียวที่เธอรู้คือ เธอรวยแน่100%!!

“คะ..คุณจะทำอะไร” เสียงใสนั้นสั่นๆ เอลลี่จ้องมองมือหนาอีกข้างหยิบกล่องไอศกรีมที่เธอพึ่งทานมาจ่อไว้ที่จุดกลางกายของเธอ “ยะ..เย็น..” ร่างเล็กกระตุกๆ เกร็ง เมื่อบัดนี้ก้อนไอศกรีมถูกเทลงมายังใจกลางความเป็นสาว “รู้ไหม...ความเย็นจะทำให้เธอรู้สึกชา...และมันจะบรรเทาความเจ็บปวดของเธอลงไปได้บ้าง” “อึก..” แปะๆ มือหนาตีเข้าที่ก้อนไอศกรีมเหลว พลางใช้นิ้วละเลงก้อนไอศกรีมไปทั่วกลีบแคมอวบ บดคลึงไปที่ติ่งเสียว ไม่เว้นแม้แต่ร่องหลืบแคบๆ โดยที่มืออีกข้างกำลังชักรูดแก่นกายใหญ่เตรียมความพร้อมที่จะเอามันเข้าไปในร่องรูเล็กๆ “ของกู…ทั้งหมดนี่…เป็นของกูคนเดียว..ซี๊ดดด!” เอลลี่Talk:“เขาแกล้งเป็นคนดี ทำให้ฉันหลงรัก… แต่เมื่อฉันพูดว่า ‘ชอบคนเลว’ เพื่อจะหนีไป เขาก็ถอดหน้ากาก...ตรึงฉันกับผนัง พร้อมรอยยิ้มที่ร้ายกาจกว่าใคร ‘หนีไม่พ้นแล้วล่ะที่รัก..กูนี่แหละคนเลว..เลวมาตั้งแต่เกิด..ที่จะจับเธอกระแทกทั้งตัวและหัวใจ!’ ”

ทุกคนรู้ว่าเขาเย็นชา และไม่เคยเปิดประตูให้ใครแต่เธอดันเป็นคนเดียวที่กล้าเข้าใกล้ “อยากเจอ ก็มาหาที่คอนโดสิ”