แมว ปีศาจ

ฉันชอบดูหนังผีญี่ปุ่นเก่าๆ ที่เอาเรื่องเล็กๆ อย่างแมวมาแต่งเป็นตำนานน่ากลัว และถ้าพูดถึงปีศาจแมวที่เป็นตัวร้ายหลัก หนังเรื่อง 'Kuroneko' (1968) โผล่ขึ้นมาในหัวทันที

ในฐานะแฟนหนังคลาสสิก ฉันมองว่า 'Kuroneko' ไม่ได้ใช้แมวแค่เป็นสัตว์ แต่เปลี่ยนให้เป็นสัญลักษณ์ของการแก้แค้นและความอาฆาตของวิญญาณผู้หญิงที่ถูกข่มเหง ฉากที่สองหญิงสาวกลายเป็นเงาดำที่มีหูแมวและขนฟู ไล่ล่าและพรากชีวิตทหารซามูไรนั้นมีพลังทั้งด้านภาพและการใช้เสียงประกอบ ที่ทำให้ผู้ชมรู้สึกไม่สบายใจไปจนจบ

มุมมองของฉันคือหนังเรื่องนี้ชาญฉลาดตรงที่ไม่ต้องอธิบายทุกอย่าง ให้ความรู้สึกราวกับตำนานพื้นบ้านมากกว่าจะเป็นสยองขวัญสมัยใหม่ แมวในเรื่องกลายเป็นตัวแทนของความอยุติธรรมที่ถูกสะสมไว้จนระเบิดออกมา การจบที่ค้างคาแบบเศร้าๆ ยิ่งทำให้ภาพจำของปีศาจแมวในเรื่องฝังแน่นในใจ ฉันมักแนะนำเรื่องนี้เวลาจะคุยกับคนที่ชอบหนังผีมีชั้นเชิง เพราะมันอ่อนโยนแต่ก็ตัดเฉียบแบบไม่ต้องเยอะมาก

ตำนานแมวปีศาจในญี่ปุ่นมีรากฐานยาวนานและมักผูกติดกับนิทานโบราณมากกว่าผลงานเดียวที่ตายตัว

ในบทบาทของคนที่ชอบอ่านเรื่องเล่าพงศาวดาร ผมมองว่ารากสำคัญมาจากชุดนิทานเซ็ตเก่าอย่าง 'Konjaku Monogatari' ซึ่งรวบรวมเรื่องเล่าจากอินเดีย จีน และญี่ปุ่นไว้ เป็นแหล่งที่พบเรื่องสัตว์แปลงร่างรวมถึงแมวที่มีพลังประหลาด หลายเรื่องในเล่มเล่าถึงแมวที่กินคน เปลี่ยนเป็นคน หรือแก้แค้นเจ้าของ ทำให้ภาพลักษณ์ของแมวปีศาจในจินตนาการของผู้คนเริ่มชัดเจนขึ้น

นอกจากนั้นยุคกลางของญี่ปุ่นยังมีเรื่องเล่าแบบ setsuwa และ kaidan หลายชิ้นที่ขยายความเชื่อเกี่ยวกับ 'bakeneko' และ 'nekomata' ต่างจากการมองแบบสัตว์เลี้ยงเพียงอย่างเดียว ฉันเองชอบฉากในนิทานที่แมวค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมจนกลายเป็นสิ่งที่คนรอบข้างต้องระวัง เพราะมันสะท้อนทั้งความกลัวและความเคารพต่อธรรมชาติที่ถูกยึดครองโดยความลึกลับของสัตว์เล็ก ๆ เหล่านี้

เราเป็นคนชอบสะสมของนุ่มๆ เกี่ยวกับ 'แมวปีศาจ' มากกว่ารายการไหน ๆ เพราะมันให้ความสบายใจทันทีที่จับได้ ตัวสินค้ายอดนิยมที่แฟนคลับมักตามหาก็คือตุ๊กตา (plushie) แบบต่างๆ ตั้งแต่ขนาดพกพาจนถึงไซส์โอบกอดได้จริง ซึ่งมักจะออกแบบเป็นเวอร์ชันน่ารักสุด ๆ

นอกจากตุ๊กตา สิ่งที่ผมมักเห็นคนต่อคิวซื้อคือฟิกเกอร์ประเภท Nendoroid และฟิกเกอร์สเกลแบบลิมิเต็ด ซึ่งมักจะมีฐานและพร็อพพิเศษที่อ้างอิงฉากสำคัญจากซีรีส์ อีกชิ้นที่ขายดีไม่แพ้กันคืออาร์ตบุ๊กกับไดเรกทอรีงานศิลป์ของทีมผู้สร้าง ซึ่งให้รายละเอียดงานออกแบบตัวละครได้ลึกกว่าที่เห็นบนจอ

ส่วนช่องทางหาซื้อก็หลากหลาย — ร้านค้าทางการและเว็บสโตร์ของผู้ผลิตเป็นแหล่งที่ไว้ใจได้ ถ้าอยากได้ของไวนิลหรือซีดีซาวด์แทร็กมักจะมีวางในร้านเพลงเฉพาะทาง ในบ้านเราร้านออนไลน์อย่าง Shopee/Lazada มักมีพ่อค้าแม่ขายรับหิ้ว แต่ถาเป็นของลิมิเต็ดจริงๆ การพรีออเดอร์จากร้านญี่ปุ่นหรือสั่งผ่านเอเย่นต์จะได้ของใหม่และคุ้มค่ากว่า โดยรวมแล้วตุ๊กตานุ่มๆ กับฟิกเกอร์สวย ๆ คือสิ่งที่แฟนๆ ของ 'แมวปีศาจ' ซื้อมากที่สุด — และผมมักจะยิ้มทุกครั้งที่ได้เห็นชิ้นใหม่บนชั้นโชว์ของบ้าน

ยังมีภาพหนึ่งที่ติดตาฉันจากหนังญี่ปุ่นเรื่อง 'Kuroneko' จนแทบลืมไม่ลง — ความเงียบและเงาในฉากชนบททำให้บรรยากาศแผ่ความเย็นเข้ามาในอกอย่างนุ่มนวลและน่ากลัวพร้อมกัน ฉากที่ผู้พนาใบ้กับผู้หญิงสองคนแปลงสภาพเป็นเงาทะมึนในแสงจันทร์บนทางเดินไม้ไผ่เป็นฉากที่จังหวะการตัดต่อกับเสียงพื้นหลังเข้ากันจนแทบจะรู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังย่องมาใกล้ๆ

แสงกับเงาในหนังเรื่องนี้ทำหน้าที่เหมือนตัวละครอีกตัวหนึ่ง ฉากที่ตัวละครถูกล้อมไปด้วยความเงียบและดนตรีแบบโนห์คือช่วงที่ความสยองขยายตัวโดยไม่ต้องพึ่งเลือดหรือดนตรีเสียงดัง การมีแมวหรือเทพปีศาจแมวเป็นตัวแทนความแค้นยิ่งทำให้ฉากพวกนั้นแหลมคมขึ้น เพราะความหวาดหวั่นไม่ได้มาจากการเห็น แต่เกิดจากการคาดเดาว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป

กลับมานั่งคิดทีไรก็ยังชอบความกล้าที่หนังใช้เชิงสัญลักษณ์มากกว่าการโชว์กราฟิก หยดน้ำค้างบนใบไม้ กลิ่นไหม้จากค้างคาวในตำนาน และหน้ากากบนใบหน้าที่เห็นครึ่งเดียว คือสิ่งที่ทำให้ฉากปีศาจแมวใน 'Kuroneko' อยู่ในระดับที่ทำให้ผมขนลุกจนต้องปิดตาชั่วคราวเวลาดูซ้ำ

เราเป็นคนที่ชอบจับจังหวะเพลงแล้วบอกว่าเพลงไหนติดหูจริง ๆ — ถ้าพูดถึงบรรยากาศดราม่า-ลึกลับผสมความเป็นแมว-ปีศาจ เพลงที่เด้งในหัวทันทีคือ 'Gurenge' ของ LiSA จาก 'Demon Slayer' เพราะมันมีพลังและทำนองที่ค้างอยู่ในหัวได้ง่าย

เพลงนี้สตรีมได้แทบทุกแพลตฟอร์มใหญ่ เช่น Spotify, Apple Music และ YouTube Music ส่วนถาอยากซื้อเป็นไฟล์ก็หาได้ที่ iTunes/Apple Store และ Amazon Music ถ้าชอบของจริงเก็บสะสม แผ่นซีดีหรือซิงเกิลของ LiSA มักมีขายที่ร้านออนไลน์อย่าง CDJapan หรือ YesAsia — เวอร์ชันคัฟเวอร์หรืออคูสติกก็มีในช่องทางออฟฟิเชียลของศิลปินด้วย ลองเปิดฟังตอนทำงานแล้วจะรู้ว่ามันติดหูยังไง

เคยสะดุดใจกับปกแมวประหลาดที่วางอยู่บนชั้นหนังสือมาก่อนใช่ไหม แล้วก็เริ่มอยากรู้ว่าฉบับภาษาไทยจะออกกับสำนักพิมพ์ไหนบ้าง

ในประสบการณ์ของฉัน สำนักพิมพ์ที่มักรับงานแปลนิยายแนวไลท์โนเวลหรือแฟนตาซีเบาสบายซึ่งมีโอกาสตีพิมพ์เรื่องเกี่ยวกับ 'แมวปีศาจ' ได้แก่ 'แจ่มใส' เพราะพวกเขาชอบเปิดช่องให้กับงานแนววัยรุ่นและแฟนตาซีที่มีคาแรกเตอร์แปลกๆ รวมถึงฉบับดิจิทัลในร้านหนังสือออนไลน์อย่าง 'MEB' ที่มักมีนักเขียนอิสระหรือแปลน้อยคนลงผลงานเหมาะสำหรับเรื่องแนวนี้

อีกทางคือลองส่องดูสำนักพิมพ์ที่เน้นแปลนิยายญี่ปุ่นและไลท์โนเวล เช่น 'Enter Books' เพราะบางครั้งพวกงานที่มีองค์ประกอบยากูซ่า ยักษ์ หรือสัตว์ปีศาจจะผ่านเข้ามาได้ง่ายกว่า ฉันมักค้นจากหมวดแฟนตาซีญี่ปุ่นแล้วใช้คำค้นว่า 'แมว' 'ปีศาจ' หรือ 'yokai' จะได้เซ็ตผลลัพธ์ที่ตรงกว่า การดูคาแรคเตอร์ปกกับคำนิยมในหน้าสินค้าช่วยให้เดาทิศทางสำนักพิมพ์ได้ดีขึ้น

หลายคนอาจสับสนเมื่อได้ยินคำว่า 'แมวผี' กับ 'ผีแมว' และฉันชอบเริ่มจากภาพรวมภาษา เพราะคำเรียงลำดับในภาษาไทยช่วยบอกบทบาทได้ชัดเจนขึ้น

ในมุมแรก 'แมวผี' มักสื่อถึงแมวที่ยังคงเป็นแมวอยู่ แต่มีลักษณะหรือพฤติกรรมที่ถูกยกระดับเป็นสิ่งลึกลับ เช่น กลายเป็นสัตว์ที่รับพลังหรือถูกครอบงำโดยสิ่งเหนือธรรมชาติ ในนิทานบางเรื่องจะบอกว่าแมวอายุมากหรือมีหางเป็นสองแฉกเปลี่ยนสภาพจนทำให้มนุษย์หวาดกลัว—นั่นคืออาการแปลงสภาพที่เห็นได้ในตำนานญี่ปุ่นอย่าง 'bakeneko'

ส่วน 'ผีแมว' จะเน้นที่ความเป็นผีมากกว่า แปลว่ามีสิ่งตายแล้วกลับมาปรากฏในรูปลักษณ์แมว ความอาฆาตหรือวิญญาณที่ยังผูกพันกับสถานที่หรือคนทำให้เกิดผีรูปแมวในเรื่องเล่า ตัวอย่างเช่นนิยายผีจีนที่เล่าถึงวิญญาณสัตว์ย้อนกลับมาทวงแค้น บทบาทของผีแมวมักเป็นตัวจู่โจมหรือเตือนภัย มากกว่าจะเป็นแมวที่เปลี่ยนตัวเองเป็นปีศาจเหมือนในกรณี 'bakeneko' หรือ 'nekomata' ในงานเล่าเรื่องต่าง ๆ

ถ้ามองจากมุมการเล่าเรื่อง ความต่างนี้ทำให้ผู้แต่งเลือกบทบาทได้หลากหลาย: จะเอาแมวเป็นตัวละครที่เปลี่ยนธรรมชาติ หรือจะเอาวิญญาณที่ใช้รูปร่างแมวเป็นสัญลักษณ์ เรื่องราวส่วนใหญ่ที่ฉันชอบคือพยายามเล่นกับความไม่ชัดเจนระหว่างสองคำนี้ ทำให้คนอ่านต้องตั้งคำถามว่าเหตุการณ์นั้นเป็นความผิดปกติในสิ่งมีชีวิต หรือเป็นการแทรกแซงของฝ่ายวิญญาณ—และนั่นแหละที่ทำให้ตำนานแมวเหล่านี้น่าติดตาม

สัญลักษณ์ของ 'แมวผี' ในวรรณกรรมมักถูกใช้เป็นหน้าต่างสู่พื้นที่ก้ำกึ่งระหว่างความจริงกับความฝัน และผมมองว่ามันเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องที่ทรงพลังเพราะความไม่แน่นอนนั้นเอง

เมื่ออ่านฉากที่มีแมวผี ผมมักจะรู้สึกว่าผู้เขียนตั้งใจให้ตัวละครหรือผู้อ่านเผชิญกับการตัดสินใจเชิงศีลธรรมหรือความทรงจำที่ถูกลบเลือน เช่น ใน 'Alice's Adventures in Wonderland' ตัวแมวเชเชียร์ไม่ได้ให้คำตอบชัดเจน แต่บอกเป็นนัยว่าความจริงมีหลายชั้น และใน 'Kafka on the Shore' ของมูราคามิ แมวและสิ่งเหนือจริงกลายเป็นทั้งเพื่อนร่วมทางและสัญญาณเตือน

แง่มุมหนึ่งที่ผมชอบคือการใช้แมวผีเป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนผ่าน: จากวัยเด็กสู่ผู้ใหญ่ จากการรับรู้แบบเดิมสู่การเปิดรับสิ่งแปลกใหม่ ตัวแมวผีในเรื่องบางเรื่องเหมือนสะพาน พามนุษย์ข้ามไปยังส่วนลึกของจิตใจที่ซ่อนอยู่ ซึ่งทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นฉากที่เต็มไปด้วยนัยยะและความอ่อนไหว การที่ตัวละครต้องเผชิญหน้ากับแมวผีจึงไม่ใช่แค่การเจอสิ่งลี้ลับ แต่เป็นการบอกว่าต้องกล้าหาญพอจะยอมรับว่าความจริงอาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

ท้ายที่สุด ผมว่าความงามของแมวผีอยู่ที่มันไม่เคยหยุดทำให้คนอ่านสงสัยและคิดต่อ แม้จะเป็นแค่เงาในบรรทัดเดียว แต่มันก็สามารถเปลี่ยนความหมายของทั้งเรื่องได้อย่างเงียบ ๆ