กรินเดลวัลด์ กับอัลบัส ดัมเบิลดอร์ มีความสัมพันธ์อย่างไร?

ตลอดเวลาที่ฉันติดตามแฟรนไชส์นี้ ความต่อเนื่องของเนื้อเรื่องมักเป็นเรื่องที่พูดถึงกันมาก ฉันยืนยันได้ว่า 'สัตว์มหัศจรรย์: อาชญากรรมของกรินเดลวัลด์' มีภาคต่อโดยตรง ซึ่งก็คือภาพยนตร์ที่เข้าฉายในปี 2022 ในนาม 'Fantastic Beasts: The Secrets of Dumbledore' ภาคนี้ไปต่อจากความขัดแย้งระหว่างกรินเดลวัลด์กับโลกเวทมนตร์ และให้พื้นที่กับความสัมพันธ์ระหว่างดัมเบิลดอร์กับอดีตของเขามากขึ้น ความรู้สึกตอนดูคือเห็นชัดว่าทีมผู้สร้างพยายามเชื่อมโลกของ 'สัตว์มหัศจรรย์' กับแกนของเรื่องในจักรวาล 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' มากขึ้น แม้ว่าตอนแรกจะมีการประกาศแผนเป็นชุดภาพยนตร์ยาวหลายภาค แต่หลังจากภาคที่สามสถานะของภาคต่อก็ไม่ได้ชัดเจนเหมือนเดิม บางส่วนของโครงเรื่องถูกปรับ ทิศทางการตลาดเปลี่ยน และผลตอบรับทางการเงินกับเสียงวิจารณ์ก็ส่งผลต่อการตัดสินใจสร้างภาคต่อ ฉันชอบที่ภาคต่อพยายามขยายจิตวิทยาตัวละคร แต่ก็ยอมรับว่าความต่อเนื่องในระยะยาวยังคงเป็นคำถามที่ฉันยังคิดถึงอยู่

เพลงประกอบของ 'สัตว์มหัศจรรย์: อาชญากรรมของกรินเดลวัลด์' แต่งโดย James Newton Howard (เจมส์ นิวตัน-ฮาวาร์ด) ซึ่งเสียงดนตรีของเขามีทั้งความกว้างใหญ่และความลึกลับที่เข้ากับโลกพ่อมดได้ดีมาก ผมรู้สึกว่าจังหวะและการใช้เครื่องเป่าของเขาช่วยเน้นอารมณ์ทั้งความหวังและเงามืดในเรื่องอย่างลงตัว บทเพลงบางชิ้นจะใช้ธีมที่คล้ายเสียงระฆังหรือคอร์ดต่ำ ๆ เพื่อสร้างความตึงเครียด ในขณะที่เมโลดี้สายเครื่องสายจะทำให้ฉากที่ต้องการความอบอุ่นหรือความโศกเศร้าโดดเด่นขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง การฟังงานชุดนี้ทำให้ผมนึกถึงการเล่าเรื่องผ่านเสียงมากกว่าการเป็นแค่พื้นหลัง ซึ่งเป็นเหตุผลที่ผมมักหยิบยกเพลงจากหนังมาเปิดซ้ำเมื่ออยากได้แรงบันดาลใจหรือบรรยากาศแบบเดียวกับในฉากสำคัญของหนัง

ไม่มีตัวร้ายตัวไหนในจักรวาลเวทมนตร์ที่ทำให้ฉันต้องคิดซ้ำลงหลายชั้นเท่าเกรินเดลวัลด์ เสียงของเขาไม่ได้มีไว้แค่พูดประโยคชวนขนลุกหรือทำคาถา แต่เป็นเสียงโฆษณาชวนเชื่อที่เปลี่ยนทิศทางเนื้อเรื่องทั้งชุด 'Fantastic Beasts' ได้อย่างชัดเจน ในมุมมองของฉัน เขาเป็นจุดชนวนที่บดบังเส้นแบ่งระหว่างความชอบธรรมกับความโหดร้าย: การชักจูงผู้คนที่มีบาดแผลหรือความต้องการจะเป็นผู้มีอำนาจ เช่น Credence เพื่อให้ความหวังและการยืนยันตัวตน ซึ่งฉากที่เขาใช้เสน่ห์และคำพูดโน้มน้าวแสดงให้เห็นว่าอำนาจของเขาเน้นที่การควบคุมจิตใจ ไม่ใช่แค่คาถา อีกมุมที่ฉันสนใจคือบทบาทของเขาในฐานะกระจกสะท้อนความอ่อนแอของคนอื่น จังหวะที่ตัวละครหลักถูกกระตุ้นให้เปิดเผยความลับส่วนตัวหรือคำถามด้านศีลธรรม มาจากการปรากฏตัวและการเคลื่อนไหวของเขาเอง ฉากการแสดงตนและหนทางที่เขาวางกับพวกพันธมิตรเผยให้เห็นว่าภาพลักษณ์กับเจตนารมณ์ไม่จำเป็นต้องตรงกันเสมอ เรื่องราวเลยไม่ใช่การต่อสู้เวทมนตร์ธรรมดา แต่กลายเป็นการต่อสู้ความคิด และนั่นคือเหตุผลที่เขาเป็นแกนกลางที่ทำให้โทนของหนังเปลี่ยนไปจากนิยายผจญภัยธรรมดา เป็นเรื่องการเมืองจิตวิทยาที่ฉันยังชอบคิดย้อนถึงบ่อย ๆ

ความผูกพันที่ซับซ้อนระหว่างอัลบัส ดัมเบิลดอร์กับเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ทำให้ฉันต้องหยุดคิดทุกครั้งที่กลับไปอ่าน 'Harry Potter and the Deathly Hallows' เพราะมันไม่ใช่แค่ความผูกพันทางปัญญาหรือมิตรภาพแบบธรรมดา มุมมองของฉันคือพวกเขาเริ่มจากการเป็นพันธมิตรที่เกิดจากความทะเยอทะยานร่วมกัน—ความปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงโลกเวทมนตร์ด้วยแนวคิดที่รุนแรงและสะเทือนขวัญ แต่มันมีชั้นของความหลงใหลและความอ่อนแอซ่อนอยู่ ความทรงจำที่เปิดเผยในหนังสือชี้ให้เห็นว่าอัลบัสหลงใหลในความเฉียบแหลมของกรินเดลวัลด์และเคยถูกความคิดอันตรายของเขาลากให้ใกล้ชิดกับการกระทำที่ผิดพลาด ฉันรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดของอัลบัสเมื่อมองย้อนกลับไป—ความรับผิดชอบต่อความผิดพลาดในอดีตและการสูญเสียที่ตามมา ท้ายที่สุดความสัมพันธ์นั้นจบลงด้วยการแตกหักที่รุนแรงซึ่งแสดงให้เห็นถึงความต่างทางจริยธรรม: กรินเดลวัลด์ยอมรับความรุนแรงเพื่อวิสัยทัศน์ของเขา ขณะที่อัลบัสเลือกเดินทางที่เต็มไปด้วยความละอาย ความซับซ้อนของความผูกพันนี้จึงเป็นทั้งเรื่องของความรัก ความทะเยอทะยาน และการไถ่บาป ซึ่งทำให้ภาพของดัมเบิลดอร์ไม่ใช่เพียงแค่ผู้วิเศษผู้ยิ่งใหญ่ แต่เป็นคนที่ต้องทนทุกข์กับอดีตอย่างลึกซึ้ง

ชื่อ 'เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์' มีความรู้สึกว่าถูกปั้นขึ้นจากสองโลกที่แตกต่างกันทั้งในเชิงภูมิศาสตร์และภาษา: ส่วนแรก 'เกลเลิร์ต' ฟังแล้วให้ภาพความเป็นชื่อยุโรปกลางที่ค่อนข้างโบราณและมีประวัติศาสตร์ หน้าที่นี้ของชื่อเชื่อมโยงได้กับชื่อฮังกาเรียน 'Gellért' ซึ่งมาจากรูปแบบของชื่อเยอรมันโบราณ Gerard (แปลว่า ผู้มีหอกแข็งแกร่ง) และยังมีบุคคลจริงในประวัติศาสตร์อย่าง Saint Gellért (หรือ Gerard Sagredo) ที่มีความเกี่ยวเนื่องกับฮังการีและภูเขา Gellért ในบูดาเปสต์ ชื่อนี้จึงให้ความรู้สึกทั้งความศักดิ์สิทธิ์ ความทรงพลัง และความโศกเศร้าเล็กๆ อยู่ในตัว — ซึ่งเข้าได้ดีกับบุคลิกของตัวละครที่ทั้งฉลาด มีเสน่ห์ แต่ลุ่มลึกและอันตราย มุมมองด้านภาษาระบุว่าอีกส่วนของชื่อ 'กรินเดลวัลด์' มาจากภูมิทัศน์และคำศัพท์ในภาษาเยอรมัน: 'Grindelwald' เป็นชื่อหมู่บ้านท่องเที่ยวในสวิตเซอร์แลนด์ที่มีหุบเขาและธารน้ำแข็ง ซึ่งเมื่อแยกศัพท์จะเห็นส่วน '-wald' ที่หมายถึงป่าในภาษาเยอรมัน และ 'grindel' อาจมีรากศัพท์จากคำประเภทเก่าๆ ที่สื่อถึงสิ่งกีดขวางหรือร่องรอยที่คมและหยาบ จึงให้ความรู้สึกถึงสถานที่ที่ดิบ เงียบ และอันตราย นอกจากนี้แฟนๆ บางส่วนยังพยายามเชื่อมโยง 'Grindel' กับ 'Grendel' ตัวประหลาดในเรื่อง 'Beowulf' ซึ่งก็เพิ่มชั้นความหมายเชิงวรรณกรรมว่าชื่อนี้อาจตั้งใจให้รู้สึกขมุกขมัวและน่าเกรงขาม มองในแง่การตั้งชื่อตามสไตล์นักเขียน ชื่อนี้สอดคล้องกับวิธีการของผู้สร้างโลกแฟนตาซีที่ชอบหยิบมาจากภาษายุโรปหลากหลายภูมิภาค เพื่อให้ตัวละครมีพื้นเพแบบข้ามชาติและความลึกลับ 'เกลเลิร์ต' ให้ความรู้สึกเป็นบุคคลที่มีรากเป็นมนุษย์และมีประวัติศาสตร์ ในขณะที่ 'กรินเดลวัลด์' ให้ความรู้สึกของสถานที่หรือภูมิทัศน์ที่เย็นเฉียบและทรงอำนาจ เวลานำมาผสมกันมันเลยกลายเป็นชื่อที่ทั้งหวือหวาและน่าเกรงขาม เหมาะกับคนที่มีเสน่ห์ชวนหลงใหลแต่พร้อมจะก้าวข้ามเส้น ถ้ามองจากมุมของแฟนๆ ที่คลุกคลีในโลกของ 'Harry Potter' และ 'Fantastic Beasts' ชื่อนี้ก็ทำหน้าที่เล่าเรื่องได้ดีโดยไม่ต้องอธิบายมากนัก — แค่ได้ยินชื่อก็พอจะคาดเดาได้ว่าเป็นคนที่มีพลัง มีอดีตซับซ้อน และอาจมีมุมมืดแฝงอยู่ นั่นเป็นเหตุผลที่เวลาดูหนังหรืออ่านฉากเกี่ยวกับเขาแล้วรู้สึกราวกับว่าชื่อและตัวละครถูกออกแบบมาเพื่อเล่นกับความคาดหวังของเราได้อย่างแยบยล ชื่อแบบนี้ยังคงทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ย้อนกลับไปอ่านหรือดูอีกครั้ง

หนังเรื่องนี้เป็นงานที่ผสมความแฟนตาซีเข้ากับการเมืองแบบมืด ๆ ได้ค่อนข้างหนักกว่าภาคแรก และนั่นคือสิ่งที่ทำให้การชมสนุกแต่ก็ต้องตั้งใจดูมากขึ้น ภาพรวมที่อยากให้แฟนๆ รู้ก่อนลงสนามคือ โทนของ 'สัตว์มหัศจรรย์ อาชญากรรมของกรินเดลวัลด์' จะเน้นไปที่การขยายจักรวาลและความขัดแย้งเชิงอุดมการณ์ระหว่างกรินเดลวัลด์กับดัมเบิลดอร์ มากกว่าโชว์สัตว์มหัศจรรย์แบบเต็มตัว ผลลัพธ์คือซีเควนซ์แอ็กชันและการเมืองวางทับกันชนิดที่บางครั้งข้อมูลใหม่ๆ ถูกเปิดเผยรวดเร็วจนต้องคอยจับจุด เช่น ปมของคราวเดนซ์ (Credence) การเชื่อมโยงตัวละครในตระกูลเลสแตรนจ์ และบทบาทของเลตา ซึ่งมีความซับซ้อนทั้งในแง่ความสัมพันธ์และอดีต ในฐานะแฟนคนหนึ่ง ฉันอยากเตือนเรื่องการเล่าเรื่องด้วยว่ามันทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมมากกว่าจะเป็นตอนจบที่สมบูรณ์: หลายฉากถูกออกแบบมาเพื่อปูบทให้เหตุการณ์ในภาคต่อ ส่งผลให้ตัวเอกบางคนอย่างนิวท์ (Newt) ถูกลดบทลงเมื่อเทียบกับภาพรวม นอกจากนี้งานสร้าง—คอสตูม ฉาก และดนตรี—โดดเด่นและคุ้มค่าที่จะดูบนจอใหญ่ แต่ถ้าคาดหวังเรื่องราวที่กระชับและชัดเจน อาจรู้สึกงงได้เล็กน้อย สุดท้ายแล้ว หนังเรื่องนี้เหมาะกับคนที่ชอบความลี้ลับของจักรวาลเวทมนตร์และยินดีตามเก็บเงื่อนงำมากกว่าคนที่ต้องการความกระจ่างในตอนเดียว

ความมืดที่คลี่คลายก่อนที่กรินเดลวัลด์จะก้าวขึ้นเป็นผู้นำนั้นเต็มไปด้วยช่วงเวลาที่ฉุดรั้งและแรงบันดาลใจอันเป็นพิษมากกว่าที่ภาพลักษณ์ผู้ชั่วร้ายทั่วไปจะบอกไว้ ฉันมักจะย้อนดูช่วงวัยรุ่นของเขา — ถูกส่งไปเรียนที่สถาบันซึ่งยอมรับแนวคิดเข้มข้น ไม่ยอมกันง่ายๆ กับกฎเกณฑ์ที่จำกัดการทดลองเวทมนตร์ เขาถูกกล่าวขานว่าโดดเด่นและไม่กลัวที่จะท้าทายขนบ เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีพรสวรรค์มากพอจะทำให้การทดลองทางเวทมนตร์กลายเป็นการค้นหาอำนาจ วิธีคิดแบบนี้เป็นเชื้อไฟสำคัญที่ผลักดันเขาไปไกลขึ้น ช่วงที่เขาไปอยู่ใกล้ 'Godric's Hollow' แล้วพบกับอัลบัส เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ ผมเห็นว่าการร่วมอุดมการณ์และความใกล้ชิดทำให้ไอเดีย 'เพื่อผลประโยชน์ส่วนรวม' ของเขามีรูปร่างชัดเจนขึ้น ทั้งสองคนเสาะหาเครื่องรางอย่าง 'Deathly Hallows' และวางแผนเปลี่ยนแปลงโลกเวทมนตร์ แต่การปะทะที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของอัลบัส — เหตุการณ์ที่มีการสูญเสีย — ทำให้ความสัมพันธ์นั้นพังทลายและผลักเขาออกไปสู่การหลบหนี ซึ่งกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการรวมผู้ติดตามและการก่อตั้งแนวคิดสุดโต่งที่ท้ายที่สุดนำไปสู่การยึดอำนาจในยุโรป ความเยือกเย็นและความแน่วแน่ที่เห็นในภาพก่อนหน้า อธิบายได้ว่าทำไมหลายคนถึงมองเขาเป็นภัยคุกคามมากกว่านักปฏิวัติคนหนึ่ง

ความตายของเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ในจอภาพยนตร์ถูกเล่าแบบจุดสุดท้ายที่สั้นและหนักแน่นตามแบบฉบับของจักรวาลนี้ ในฉากหนึ่งผู้ร้ายเก่าถูกขังไว้ในคุกนูร์เมงการ์ด ที่ซึ่งเขาเผชิญหน้ากับผลลัพธ์จากอุดมการณ์ของตัวเอง: เมื่อตัวละครผู้ใช้ความโหดร้ายมาก่อนกลับกลายเป็นเหยื่อในวัยชราที่ไร้อำนาจ ฉากนั้นมีความเงียบและเย็นชา ทั้งแสงและมุมกล้องช่วยขับให้ตอนจบดูเหมือนบทลงโทษทางประวัติศาสตร์มากกว่าการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ความรู้สึกส่วนตัวคือฉากตัดสั้นแต่ทรงพลัง พลังของมันไม่ได้มาจากการต่อสู้อลังการ แต่เป็นจากการประชิดตัวละครสองคนที่มีอุดมการณ์ขัดแย้งกันและวิธีการของโลกเวทมนตร์ตอบโต้ความโลภอำนาจ การที่ตัวละครตรงนั้นถูกฆ่าโดยอีกคนที่มุ่งหมายจะครอบครองไม้เวทที่ทรงอำนาจ กลายเป็นบทสรุปที่เย็นชาสำหรับเส้นทางชีวิตของเขา และฉันก็ยังตามนึกถึงภาพเงียบ ๆ นั้นอยู่บ่อยครั้ง