ฉันชอบที่โครงสร้างไม่ยึดติดกับเวลาเสมอไป บทเล่าอาจสลับไปมาระหว่างอดีตและปัจจุบันเพื่อให้ผู้อ่านค่อย ๆ ประกอบชิ้นส่วนเข้าด้วยกัน ความรู้สึกนี้คล้ายกับงานที่เล่นกับความทรงจำอย่าง 'The Ocean at the End of the Lane' แต่ 'ตะเลง' มีกลิ่นอายท้องถิ่นและความสัมพันธ์ชุมชนที่เข้มข้นกว่า ในเชิงการอ่านมันจึงเป็นทั้งนิยายลึกลับและนิยายเชิงอารมณ์ที่ทำให้ฉันหยุดคิดเรื่องการให้อภัยและการรักษาบาดแผลของคนใกล้ตัวไปได้หลายวัน
โมเน่หญิงสาวที่ผิดหวังในความรักจึงประชดชีวิ ตด้วยการไปนั่งดื่มที่บาร์หรูคนเดียวจึงได้เจอกับดราก้อนมาเฟียหนุ่มที่ทำงานอยู่ที่นั้นในคืนนั้น
"รู้จักไหม one night stand ?"
"....ทนให้ได้แล้วกันเพราะฉันจะไม่หยุด!"