ผู้แต่งอิเหนา

ในฐานะคนที่โตมากับเรื่องเล่าปากต่อปากและบทกวีในห้องสมุดท้องถิ่น ผมมอง 'อิเหนา' เป็นงานที่เกิดจากการถักทอวัฒนธรรมมากกว่าผลงานของคนเพียงคนเดียว เรื่องเล่านี้มีรากมาจากวงจรบันทึกและนิทานของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้—โดยเฉพาะตำนานแพนจิจากชวาและเรื่องเล่ามลายู—แล้วถูกปรับเปลี่ยนให้เข้ากับบริบทสยามผ่านการเล่า การขับร้อง และการประพันธ์บทกวีในราชสำนัก คนเขียนต้นฉบับของ 'อิเหนา' ในรูปแบบที่เรารู้จักกันวันนี้จึงไม่น่าจะเป็นเพียงบุคคลเดียว แต่เป็นกลุ่มกวีและผู้เล่าที่ปรับปรุงต่อกันมาเป็นทอดๆ จนเกิดฉบับที่ต่างกันตามยุคสมัยและภูมิภาค การอ่านต้นฉบับเก่าของ 'อิเหนา' มักเผยให้เห็นร่องรอยการแก้ไขหลายชั้น ชั้นหนึ่งอาจสะท้อนภาษาพูดท้องถิ่น อีกชั้นหนึ่งมีลีลาสำนวนราชสำนัก บทประพันธ์บางตอนมีความใกล้เคียงกับขนบฉันทลักษณ์ไทย ขณะที่ตอนอื่นๆ ยังคงกลิ่นอายของนิทานมลายูหรือชวา นี่ทำให้ผมรู้สึกว่าผลงานชิ้นนี้เป็น 'คอลเลกชั่นชีวิต' มากกว่าผลงานเดี่ยว: ผู้เขียนคนหนึ่งอาจเติมฉากรัก ผู้เขียนอีกคนเพิ่มมุขตลกหรือบทสงคราม แล้วต่อยอดกันไปเรื่อย ๆ จนเป็นโครงเรื่องที่เราจดจำ เมื่อมองในมิติประวัติศาสตร์ การเผยแพร่ของ 'อิเหนา' ในสยามสัมพันธ์กับการแลกเปลี่ยนทางการค้าและการติดต่อทางวัฒนธรรมกับชวาและมลายู นอกจากนี้ยังมีบทบาทในการแสดงเวทีและการสอดแทรกคุณค่าทางสังคม เช่น บทบาทของกษัตริย์ ความจงรักภักดี และมารยาทในเชิงศีลธรรม เรื่องเล่านี้ถูกนำไปขับร้อง แสดง และถ่ายทอดในหลายรูปแบบ ทำให้ยากที่จะชี้ชัดถึงผู้แต่งเพียงคนเดียว ผมมักนึกถึงมันเหมือนผืนผ้าใบที่ถูกเติมสีทีละคน—ไม่มีลายเซ็นเดียวแต่เต็มไปด้วยเรื่องราวของคนหลายยุคหลายสำนัก—และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้การอ่าน 'อิเหนา' ยังคงให้ความรู้สึกสดใหม่ทุกครั้งที่เปิดอ่าน

อยากเล่าแบบชอบคุยกับเพื่อนที่ชอบวรรณคดีโบราณหน่อย: เรื่องของผู้แต่ง 'อิเหนา' จริง ๆ เป็นปริศนาที่ชวนให้ขบคิดมากกว่าจะมีคำตอบเด็ดขาด ฉันมองแบบคนที่อ่านแบบติดตามรายละเอียดทางภาษาและพิธีกรรมการแสดง พบว่าไม่มีชื่อผู้แต่งชัดเจนในแบบที่นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่คาดหวัง เรื่องนี้ถูกส่งต่อผ่านปากต่อปากและการบันทึกโดยแยกย่อยหลายเวอร์ชัน บทที่เราอ่านกันในสมัยรัตนโกสินทร์มักเป็นผลผลิตจากการถ่ายทอดรวมทั้งการเรียบเรียงซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า

หลักฐานเชิงประวัติศาสตร์ที่ชัดเจนคือกลุ่มคัมภีร์และต้นฉบับที่ยังหลงเหลืออยู่ ซึ่งนักวิชาการใช้วิเคราะห์ภาษา คำสำนวน และฉันทลักษณ์เพื่อชี้อายุของข้อความ หลายต้นฉบับมีโน้ตของผู้คัดลอกหรือเจ้าของ แต่โน้ตเหล่านั้นมักบอกแค่ชื่อผู้คัดลอกหรือวันที่คัด ไม่ได้บอกผู้เขียนต้นฉบับจริง ๆ อีกส่วนที่น่าสนใจคือการเปรียบเทียบกับวรรณกรรมมลายูและอินโดนีเซีย เพราะเนื้อหาและโครงเรื่องมีร่องรอยของการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมข้ามภูมิภาค

ฉันยังชอบคิดถึงแง่มุมการแสดง: 'อิเหนา' ปรากฏในรูปแบบละครพื้นบ้าน โขน และการเล่าเรื่องในงานพิธีต่าง ๆ ซึ่งช่วยยืนยันว่ามันเป็นผลงานที่เติบโตจากชุมชน ไม่ใช่ผลงานของผู้เดียวที่นิยามไว้ตั้งแต่แรก การเข้าใจว่าไม่รู้ผู้แต่งแน่ชัดกลับทำให้เรื่องนี้มีเสน่ห์ เพราะทุกเวอร์ชันเป็นหน้าต่างของชุมชนที่ส่งต่อเรื่องราวต่อกันมาอย่างมีชีวิต

เราเคยสงสัยมานานว่าเรื่องราวยิ่งใหญ่ในเวทีละครโบราณอย่าง 'อิเหนา' จะมาจากคนๆ เดียวหรือเป็นผลรวมของหลายเสียงกันแน่ และพอมานั่งไล่ดูภาพรวมแล้วก็ต้องบอกว่าไม่มีคำตอบเดียวที่เด็ดขาดนัก

ต้นตอของ 'อิเหนา' ในความเข้าใจของฉันคือเรื่องเล่าที่เดินทางข้ามหมู่เกาะและชายฝั่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้—รากของมันใกล้เคียงกับไซเคิลนิทาน 'ปัญจิ' ของชวา-จักรวาลอินโดนีเซีย และยังมีกลิ่นอายของวรรณคดีมลายูที่เรียกว่า hikayat ซึ่งถูกเล่าและดัดแปลงไปตามภาษาและบริบทของแต่ละท้องถิ่น เมื่อเข้าสู่สยาม เรื่องราวนี้ถูกปรับให้เข้ากับรสนิยมศิลปะในราชสำนัก ถูกเรียบเรียงให้เข้ารูปแบบฉันทลักษณ์ไทย และกลายเป็นมรดกทางการละครที่ใช้ทั้งในละครหน้ากากและละครร้อง

การเรียกผู้แต่งเพียงคนเดียวจึงมักไม่ตรงกับความเป็นจริง ในประวัติศาสตร์วรรณกรรมของเรา วรรณกรรมประเภทนี้มักเกิดจากการเล่า ปรับ ปรุง และบันทึกโดยนักเล่าในวัง นักบทร้อง หรือนักปราชญ์ที่ไม่ได้เซ็นชื่อเป็นผู้แต่งคนเดียว บางเวอร์ชันอาจมาจากการแปล-เรียบเรียงของกวีคนหนึ่ง แต่อีกเวอร์ชันก็ถูกแก้ไขโดยคนอื่นในชั่วอายุหลายรุ่น ฉะนั้นฉันมองว่า 'อิเหนา' คือผลงานรวมใจของวัฒนธรรม ที่สะท้อนการแลกเปลี่ยนระหว่างชวา มลายู และสยาม และที่สำคัญคือมันถูกทำให้เป็นของเราเมื่อถูกใช้ในพิธีกรรมและการแสดงพื้นบ้าน

การที่ไม่มีชื่อผู้แต่งเดี่ยวไม่ได้ทำให้เรื่องนี้ด้อยค่า ตรงกันข้าม มันเพิ่มความน่าสนใจให้การศึกษาว่าแต่ละยุคและแต่ละเวทีตีความตัวละครและเหตุการณ์อย่างไร สำหรับฉัน ความเป็นกลุ่มนี้กลับช่วยให้ภาพ 'อิเหนา' มีหลายชั้น ทั้งด้านความโรแมนติก การเมือง และพิธีกรรม ซึ่งทำให้ทุกครั้งที่ได้ดูหรือนึกถึงฉากจากละคร ฉันยังคงเห็นทั้งความเก่าแก่และการปรับตัวของวรรณกรรมชิ้นนี้อยู่เสมอ

ความจริงแล้วเรื่อง 'อิเหนา' สำหรับฉันคือปริศนาทางวรรณกรรมที่ชวนติดตามมากกว่าการมีเจ้าของคนเดียว

เมื่ออ่านร่องรอยในฉบับต่าง ๆ แล้วฉันเห็นชัดว่ามันเป็นงานที่ถูกถ่ายทอดและปรับแต่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจะเป็นภาษาที่มีชั้นเชิงมุขสำนวนมลายูหรือชวาที่แทรกอยู่ รอยมือคนเขียนและคอลโลฟอนของฉบับโบราณชี้ว่าไม่มีผู้แต่งเดี่ยวชัดเจน แต่เป็นผลจากการกลั่นกรองระหว่างนักเล่าและช่างคัดลอกหลายยุค

ในมุมมองของฉัน หลักฐานที่แข็งแรงคือการเปรียบเทียบกับต้นตอในวรรณคดีเพื่อนบ้าน เช่นตำนานในภาษาอื่น ๆ อย่าง 'Hikayat Inderaputera' ซึ่งมีโมทีฟและโครงเรื่องใกล้เคียงกัน นั่นบอกเป็นนัยว่าตัวเรื่องมาจากการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมข้ามภูมิภาค มากกว่าจะมีคนแต่งเดียวที่ลงชื่อไว้ การที่ฉบับต่าง ๆ ของ 'อิเหนา' ยังมีความต่างทั้งถ้อยคำและฉาก แสดงให้เห็นว่ามันเติบโตในพื้นที่สาธารณะของการเล่าเรื่อง มากกว่าจะเป็นงาน 'ผู้แต่งเดี่ยว' แบบสมัยใหม่

ในความทรงจำของคนที่โตมากับเรื่องเล่าพื้นบ้าน 'อิเหนา' มักถูกเล่าเหมือนนิทานเจ้าชายที่มีสีสัน แต่พอได้ขบคิดจริงจังก็เห็นชัดว่ามันไม่ใช่ผลงานของผู้แต่งคนเดียวเท่านั้น

ฉันมองว่า 'อิเหนา' เป็นงานวรรณกรรมที่เกิดจากการตีความและประสานของเรื่องเล่าจากต่างถิ่น ซึ่งโครงเรื่องหลักมาจากวงศ์ตระกูลนิทานแพนจิ (Panji) ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แหล่งที่มาทางวัฒนธรรมชัดเจนคือความเชื่อมโยงกับนิยายมาลายูที่เรียกว่า 'Hikayat Panji' และเรื่องเล่าในชวาที่หมุนรอบตัวละครคล้ายกัน ความแตกต่างที่เห็นในฉบับไทยคือการเติมองค์ประกอบของราชสำนักและภาษาสำนวนที่คุ้นเคยกับคนไทย ทำให้มันกลายเป็นสิ่งใหม่แทนที่จะเป็นคำแปลตรงๆ

ในแง่ของหลักฐานเชิงประวัติศาสตร์ ฉันชอบนำเสนอสิ่งที่จับต้องได้ เช่น คัมภีร์ใบลานฉบับเก่าแบบต่าง ๆ ที่เก็บรักษาไว้ในหอสมุดและพิพิธภัณฑ์ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีการคัดลอกและปรับปรุงซ้ำแล้วซ้ำเล่า นอกจากนี้ยังมีร่องรอยของเรื่องนี้ในการแสดงพื้นบ้าน ละคร และจิตรกรรมฝาผนังบางวัด ซึ่งชี้ว่ามันถูกใช้ในพิธีการและความบันเทิงในราชสำนัก การวิเคราะห์ภาษาศัพท์ที่เป็นคำยืมและรูปแบบการเล่าเรื่องที่เปลี่ยนไปตามยุคสมัยยิ่งสนับสนุนว่าไม่มีผู้แต่งคนเดียวที่สามารถอ้างสิทธิ์งานทั้งชิ้นได้

ท้ายที่สุดฉันรู้สึกว่าการยอมรับว่า 'อิเหนา' เป็นผลงานร่วมของภูมิปัญญาหลายแห่งทำให้เราเห็นคุณค่าที่แท้จริงของมัน: เป็นกระจกสะท้อนการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมในภูมิภาค และเป็นผืนผ้าใบที่ศิลปินชาวไทยแต่ละยุคใช้ทอเรื่องราวของตนเองลงไป

ย้อนกลับไปสักหน่อย ผมชอบคิดว่า 'อิเหนา' เป็นเหมือนแผนที่วัฒนธรรมที่ถูกวาดขึ้นจากหลายเส้นทางภาษาและเรื่องเล่า ฉันอ่านฉบับที่ตีความเป็นบทกวีโบราณและเห็นชัดว่าต้นเรื่องมีรากจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ร่วมกับกลิ่นอายอินเดีย จึงไม่น่าแปลกใจที่สำนวนและโครงเรื่องของมันพบเงาตัวเองในงานฉันทลักษณ์ไทยอื่น ๆ เช่น 'ลิลิตพระลอ'

การมีผู้แต่งโดยตรงที่เป็นชื่อเดียวไม่ได้เปลี่ยนคุณค่าทางวรรณกรรมในสายตาฉัน แต่การที่เรื่องถูกดัดแปลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้เนื้อหา กลวิธีเล่าเรื่อง และคำสำนวนบางอย่างกลายเป็นมาตรฐาน ฉันมักชี้ให้เพื่อนอ่านดูว่าบทสนทนาเชิงสุภาพและการจัดวางตัวละครใน 'อิเหนา' ช่วยปูทางให้รูปแบบเรื่องรักชู้สาวและการเมืองในงานลิลิตไทยต่อมา มีบทเรียนเรื่องการเว้นจังหวะ การใช้คำพ้องความหมาย และการสลับฉากที่ต่อยอดโดยนักเล่าไทยรุ่นหลัง

ท้ายที่สุด ฉันรู้สึกว่าความสำคัญของผู้แต่งอาจไม่ใช่ชื่อเดียว แต่เป็นเครือข่ายของนักเล่า ช่างคัดลอก และนักแสดงที่ร่วมกันหล่อหลอม 'อิเหนา' ให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของคลังวรรณกรรมไทย ซึ่งเห็นในภาษาพูด ภาพจำตัวละคร และการนำไปใช้ในงานเขียนและละครพื้นบ้านสืบมา

เคยสงสัยไหมว่าต้นฉบับของ 'อิเหนา' มาจากภาษาอะไร ความจริงที่ผมมักเล่าให้เพื่อน ๆ ฟังบ่อย ๆ คือเรื่องนี้มีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับวรรณกรรมมลายูโบราณ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องโครงเรื่อง ตัวละคร หรือโทนของนิทาน วัสดุพื้นฐานของตำนานนี้ถูกบันทึกและเล่าผ่านภาษามลายูในรูปแบบหนังสือฉบับโบราณที่ใช้อักษรจาวี (Jawi) ซึ่งเป็นการเขียนภาษามลายูด้วยตัวอักษรอาหรับที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมมุสลิมในภูมิภาค การที่รูปแบบเล่าเรื่องมีลักษณะคล้ายตำนานหรือนิทานฮิกายะห์ (hikayat) บ่งชี้ได้ค่อนข้างชัดว่ารากเหง้าของเรื่องนี้ไม่ได้เริ่มจากภาษาไทยเดิมแต่ย้ายมาปรับตัวเมื่อเข้าสู่สนามภาษาไทยและวรรณกรรมของสยาม

การแปลและดัดแปลงเป็นภาษาไทยทำให้ 'อิเหนา' ที่คนไทยคุ้นเคยมีรสชาติและโครงสร้างวรรณกรรมแบบไทยมากขึ้น แต่แก่นดั้งเดิมยังคงสะท้อนรอยของภาษามลายู เช่น คำยืมและแนวคิดเรื่องราชตระกูล การเดินทาง การทดสอบความซื่อสัตย์ และความสัมพันธ์เชิงสัญลักษณ์ระหว่างตัวละครสำคัญ ๆ ซึ่งพบได้ในเรื่องเล่าของชวาและมลายูด้วย ฉะนั้นถาถามถึง “ต้นฉบับ” ในความหมายของต้นเรื่องหรือต้นแบบที่แพร่หลายก่อนจะมาเป็นฉบับไทย ส่วนใหญ่จะตอบว่าเขียนด้วยภาษามลายูในรูปแบบโบราณ (มลายู-จาวี) มากกว่าเป็นภาษาไทยดั้งเดิม

มุมมองแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่อ่านฉบับภาษาไทยแล้วลองมองย้อนกลับไปยังรากของมัน เหมือนตามหาลายเส้นเดิมของภาพวาดที่ถูกระบายสีเพิ่มเรื่อย ๆ เวลาที่อ่านจะได้ความหวานขมของวรรณกรรมข้ามวัฒนธรรม ที่สำคัญคือมันสอนให้รู้ว่าตำนานหนึ่งเรื่องสามารถเดินทาง เปลี่ยนภาษา และยังคงความงามได้ แม้จะถูกแปลงเป็นรูปแบบใหม่ ๆ ก็ตาม

หลายคนอาจไม่คาดคิดว่าเรื่องเล่าที่เรียกกันว่า 'อิเหนา' มีรากมาจากขบวนตำนานที่ไหลผ่านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มากกว่าการเป็นงานของนักเขียนคนเดียว ฉันชอบคิดว่า 'อิเหนา' คือผลจากการผสมผสานวัฒนธรรม: ต้นตอมาจากรอบข้างของนิทานแพนจิ (Panji) จากชวา ซึ่งถูกดัดแปลงเข้ามาทางชายฝั่งมลายูแล้วต่อมาถูกนำขึ้นสู่ราชสำนักไทยในสมัยอยุธยา

เวลาอ่านฉบับที่เป็นบทละครหรือลิลิตแล้วจะเห็นเลยว่ามีการปรับจังหวะภาษาและลวดลายทางวรรณกรรมให้เข้ากับรสนิยมของชนชั้นผู้ปกครองของไทย นี่แหละทำให้ผู้คนในสยามรู้จักเรื่องนี้ในสภาพที่แตกต่างไปจากเวอร์ชันชวาอย่างชัดเจน ฉันมักนึกภาพนักเลงสมาคมศิลป์ในวังที่นั่งฟังนักเล่านำเสนอ แล้วค่อย ๆ ตัดต่อ ตัดทอน และเติมบทจนกลายเป็นสิ่งที่เราเรียกว่าคลาสสิกไทยวันนี้

แหล่งกำเนิดของ 'อิเหนา' พาฉันย้อนไปสู่ท้องทะเลยุคกลางของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่ซึ่งเรื่องเล่าไหลเวียนข้ามเกาะและชายฝั่งจนแทบแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นต้นฉบับ

เรามองเห็นร่องรอยชัดเจนว่าเรื่องราวต้นตอมาจากวงตำนานปัญจิ (ที่มักถูกเรียกในวงกว้างว่า 'Panji') ซึ่งเจริญในแคว้นชวาและลังกา ก่อนจะถูกปรับรูปแบบและแปลผ่านภาษาและวัฒนธรรมมลายูในแบบ 'hikayat' ของชาวมลายู จากนั้นท่วงทำนองของเรื่องก็รุกหน้ามาถึงราชสำนักไทยในสมัยอยุธยาและกรุงรัตนโกสินทร์ โดยถูกเรียบเรียงใหม่ในสำนวนกลอน และกลายเป็นวรรณกรรมในราชสำนักที่ไม่มีชื่อผู้แต่งปรากฏชัดเจน

สภาพที่เห็นทำให้ฉันคิดว่าผลงานฉบับไทยคือผลงานรวมของช่างวรรณศิลป์ในราชสำนักและนักเล่าเรื่องพื้นบ้าน ไม่ใช่บทประพันธ์ของนักเขียนคนเดียว การยืมองค์ประกอบจากเรื่องปัญจิและการปะทะกับรสนิยมท้องถิ่นทำให้ 'อิเหนา' ฉบับไทยมีรสชาติเป็นของตนเอง ทั้งฉากการเมือง การทูต และบทบาทของนักแสดงที่นำเรื่องไปสู่การแสดงบนเวทีราชสำนัก ซึ่งสำหรับฉันแล้วมันเป็นพยานทางวัฒนธรรมที่งดงาม—ผสมผสานจนกลายเป็นผืนผ้าใบวรรณกรรมที่หนักแน่นและนุ่มนวลในคราวเดียว

ในฐานะแฟนวรรณกรรมพื้นบ้านที่ชอบขุดร่องรอยของเรื่องเล่าแบบตะวันออก-ตะวันตก ผมมองว่า 'อิเหนา' ไม่ใช่ผลงานของคนเดียวที่เขียนจบแล้ววางลง แต่เป็นผลงานที่เกิดจากการยกย่อง แปล และปรับแต่งต่อเนื่องมาเป็นเวลานาน เรื่องราวต้นกำเนิดของ 'อิเหนา' น่าจะย้อนไปยังวรรณกรรมในหมู่เกาะอินโดนีเซียและมาเลย์ เช่นตระกูลนิทาน Panji และผลงานในแนว 'hikayat' ที่นักเล่าและกวีท้องถิ่นเล่าต่อกัน ปากต่อปาก การบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรจึงมักเกิดขึ้นทีหลัง และมักมีผู้แปล ผู้ดัดแปลง หรือกวีในราชสำนักเข้ามาผสมความคิด ทำให้แต่ละฉบับมีรสชาติและรายละเอียดต่างกันไป

การอ่านฉบับเก่า ๆ ของ 'อิเหนา' ทำให้ผมเห็นว่ามีเครื่องหมายของการแก้ไขทั้งเชิงภาษา เชิงโครงเรื่อง และการเพิ่มฉากตลกหรือบทกวีที่สะท้อนรสนิยมในยุคนั้น ๆ นั่นแปลว่าแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะชี้ว่ามี "คนเขียนคนเดียว" ที่เป็นผู้ให้กำเนิดแบบครบถ้วนเหมือนนิยายสมัยใหม่ ความเป็นมาของเรื่องนี้จึงควรถูกมองเป็นกระบวนการรวมกลุ่ม: นักเล่า คนคัดลอก นักประพันธ์บทกวี รวมทั้งผู้ชมผู้ฟังที่เปลี่ยนคำเล่าบ้างตามการตีความของตน ฉะนั้นงานศึกษาทางวรรณคดีและโหราศาสตร์เชิงประวัติศาสตร์มักพูดถึง "ชั้นของการประพันธ์" มากกว่าจะชี้ตัวบุคคลเดียว

มุมมองแบบคนที่เข้าไปอ่านต้นฉบับและฟังตำนานในชุมชนบ่อยครั้ง ทำให้ผมยิ่งชื่นชมความหลากหลายของงานนี้มากขึ้น ความเป็นงานรวมหลายเสียงกลับทำให้ 'อิเหนา' มีชีวิต มิติทางอารมณ์ และความยืดหยุ่นที่ผลงานเขียนเพียงคนเดียวอาจไม่สามารถบรรลุได้ ฉากหนึ่งอาจสะท้อนอุดมคติของกวีในราชสำนัก ในขณะที่อีกฉากกลับมีมุกพื้นบ้านหรือการกล่าวถึงพิธีกรรมท้องถิ่น เมื่อนึกถึงสิ่งเหล่านี้ ผมเลยรู้สึกว่าการไม่สามารถระบุ "ผู้แต่งหนึ่งเดียว" เป็นข้อดีของเรื่องราวชนิดนี้มากกว่าจะเป็นข้อด้อย