ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี

ทั่วอณาจักรแบ่งแยกสามเผ่า เผ่าเทพ เผ่ามาร เผ่ามนุษย์ เดิมทีทุกเผ่าปกครองกันเอง ทว่าจอมมารหลงใหลในอำนาจ เข่นฆ่าผู้คน บุกรุกเผ่ามนุษย์ ทำศึกสงครามกับเผ่าสวรรค์ ทั้งสามโลกปั่นป่วน ฟื้นหญ้าชุ่มด้วยเลือด เกิดภัยพิบัติผู้คนยากไร้ แร้นแค้น ชาวบ้านได้รับผลกระทบ

ทั่วท้องฟ้าครึมม่วงแดง สลบสายฟ้าฟาดชวนจิตใจไหวหวั่น กลีบพิรุณโรยกลบกลิ่นคาวเลือด

“ท่านเทพไป๋ลงไปต่อสู้กับจอมมาร”

“นี่ก็ผ่านไปสองเดือนแล้ว ท้องฟ้าครึมไร้แสงสว่าง”

“นั่น แสงแดด”

“ท่านเทพไป๋กลับมาแล้ว”

พลัดแสงสว่างทั่วล้า เมฆครึมเคลื่อนห่าง ท้องฟ้าปลอดโป่ง เหล่าพืชพันธุ์ผลิบานสดใส รับแสงตะวันอบอุ่น เหล่าเทพเซียนคลายความตึงเครียด

ตำหนักเทพไป๋  ไป๋หู่ที่พำนักของสัตว์เทพพยัคฆ์ขาวผู้ ดูแล ปกป้อง คุ้มครอง คอยขับไล่ปีศาจร้ายที่ก่อความเดือดร้อน เป็นราชันย์แห่งขุนเขา ให้หลังจอมมารก่อกำเนิดนิสัยดุร้าย ชาวบ้านทุกมุมเมืองต่างเดือดร้อน ไม่เว้นแม้แต่เหล่ามารต่างหวาดกลัวการก่อศึกที่นำมาซึ่งการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่

เทพไป๋เดินทางไปกำราบศึกนี้ทั่วท้องฟ้าแปรปรวนไร้แสงแดดสาดส่องกินเวลาศึกนี้ยาวนานทีเดียวจนกระทั่งเวลาแห่งความหวาดกลัวนั้นหายไปพร้อมกับแสงทองอร่ามจากฟากฟ้าสาดส่องทั่วใต้หล้า เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญเทพไป๋หู่ดังไกลทั่วอาญาจักร

ร่างพยัคฆ์ขาวทรงสง่าผาเผย เปลี่ยนร่างเป็นชายหนุ่มรูปงามสวมอาภรณ์สีขาวไข่มุกไม่เพียงเท่านั้นเส้นผมสีขาวที่ปกคลุมทั่วศีรษะนั้นอีกเดินเข้ามาในที่พักก็เห็นเหล่าเพื่อนที่เป็นเทพนั่งคอยอยู่ก่อนพร้อมอาหารหลากหลาย

ชิงหลง เทพมังกรฟ้า บุรุษรูปงามอายุหลายแสนปี จูเชวี่ย เทพหงส์แดง สตรีผู้เล่อโฉมเคียงคู่เทพมังกร เสวี่ยนอู่ เทพเต่า เป็นที่เคารพจากประชาชนกราบไว้ขอพรให้อายุยืนนาน

“ท่านเทพไป๋กลับมาแล้ว” จูเชวี่ยยกน้ำชาขึ้นชิมท่าทางสง่างาม ข้างกายนั้นมีชิงหลงขยับพัดหยกพิเศษที่แฝงด้วยกลิ่นอายพลังเทพท่าทางสบายอกสบายใจ ส่วนเบื้องหน้านั้นเป็นผู้เฒ่าเสวี่ยนอู่ที่นั่งหลับตาสูดกลิ่นหอมจากชาไผ่ทองที่มีที่พำนักเทพพยัคฆ์ขาวที่เดียวเท่านั้น

“พลังงานหมดเกลี้ยง หิวอีกต่างหาก” เสียงเอื่อยดัง ๆ เดินไปนั่งประจำที่ตนเอง

“ข้าได้ยินเสียงท้องร้อง” เสวี่ยนอู่เปรยยิ้มบาง ๆ

เหล่าเทพเซียนทั้งหลายอายุคล้ายใกล้เคียงกันบอกไม่ได้ว่าใครอายุมากสุดแต่ทุกท่านต่างเป็นเทพที่มีความสามารถและหน้าที่ดูแลปกป้องตามทิศที่ตนดูแล ซึ่งคราวนี้เกิดเรื่องเพราะจอมมารถูกยั่วยุ และขาดการดูแลสั่งสอนทำให้เรื่องทั้งหมดบานปลายจนเกิดความเดือดร้อนไม่เพียงแค่เฝ่ามารยังลามไปถึงเฝ่ามนุษย์และเฝ่าสวรรค์

“ในบรรดาพวกเราเจ้าแข็งแกร่งและพละกำลังสามารถต่อกรกับจอมมารที่คลุ้มคลั่งได้ ต้องขอบใจมาก” ชิงหลงเอ่ยปาก

“ขอบใจจริง ๆ”

“อืม มาขอบคุณทำไมไม่เอาเนื้อมาด้วย” สายตาแหลมคมมองหน้าเหล่าสหาย มองไอทิพย์บริสุทธิ์เบื้องหน้าแล้วเริ่มดื่มกิน แม้จะไม่อิ่มอร่อย แถมรสชาติแย่แต่สามารถช่วยเพิ่มพลังกำลังให้กลับคืนมาได้เร็ววัน

“เดี๋ยวนี้ต่อมรับรสเจ้าไม่ดีหรือ ถึงไม่ได้กลิ่นอาหารที่ข้าสั่งให้คนเตรียมไว้ให้” จูเชวี่ยดีดนิ้วเพียงเบา ๆ อาหารตรงหน้าก็อุ่นขึ้นทันที

“เสร็จแล้วก็ออกไป ข้าจะพักผ่อน”

“ฮึฮึ พวกข้าไม่กวนเจ้าแล้ว” เสวี่ยนอู่ขำขันก่อนจะวางกล่องยาศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยเพิ่มกำลังให้แล้วหายแวบไปกับตา

“ช่วงนี้ก็ฝากดูแลจอมมารด้วย หวังว่าเขาจะถูกท่านเทพไป๋หู่สั่งสอนให้เติบโตอย่างดีเยี่ยม”

ไป๋หู่กางมือออกเพียงเท่านั้นไข่สีขาวบริสุทธิ์ก็ถูกเปิดเผยออกมา ลอยเด่นบนฝ่ามือ สายตาแหลมคมมองนิ่ง เพราะจอมมารไม่อาจทำลายให้ดับสิ้นชีวีได้ หากทำเช่นนั้นเกรงว่าจะเกิดภัยพิบัติใหญ่หลวง โลกขาดสมดุลซึ่งกันและกัน จึงมีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่เขาจะทำได้คือการฟักไข่ให้รีเซตเขาจากเด็กปลุกฝั่งเรื่องผิดชอบชั่วดี

ยังดีที่ตอนนี้เผามารถูกดูแลจากเง็กเซียนฮ่องเต้ชั่วคราวในระหว่างนี้คงต้องรีบเร่งให้ไข่ฟักโดยเร็ว แต่ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนเช่นกัน

“ระหว่างเทพไป๋จำศีลอย่าให้ใครรบกวนเขาเด็ดขาด”

“ขอรับท่านเทพ”

เหวินเซียวเทพข้างกายไป๋หู่ที่ได้รับความไว้วางใจให้ช่วยดูแลที่นี่และยังคอยรายงานเรื่องราวต่าง ๆ ให้ ทำหน้าที่แทนเทพไป๋หู่ในบางคราวตามที่ได้รับสั่งโค้งศีรษะรับคำสั่งจากเสวี่ยนอู่ก่อนจะหายแวบไป