ผมควรอ่านเจ็ดทรามวัยกับนายขมังเวทย์จอมกวน หรือไม่?

ขอเล่าอีกมุมหนึ่งที่ค่อนข้างตรงไปตรงมาว่า 'เจ็ดทรามวัยกับนายขมังเวทย์จอมกวน' เหมาะกับคนที่อยากพักจากนิยายหนัก ๆ แล้วหันมาหาเรื่องสบายๆ ที่ยังมีเค้าโครงแฟนตาซีชัดเจน จุดเด่นอยู่ที่การบาลานซ์มุกกวนกับช่วงเวลาจริงจัง ทำให้ไม่รู้สึกเบื่อหรือเครียดจนเกินไป

อีกอย่างที่เห็นได้ชัดคือการพัฒนาตัวละครซึ่งไม่ได้มาเป็นเส้นตรง บางคนจะเติบโตช้า บางคนยังย้อนกลับไปผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซึ่งส่วนตัวแล้วมองว่าเป็นจุดที่ทำให้การอ่านมีน้ำหนักมากขึ้นกว่าแค่ฉากแอ็กชันล้มลุกคลุกคลานเท่านั้น เปรียบเทียบแบบหยาบ ๆ เหมือนหนังการ์ตูนแนวผจญภัยที่ให้ค่ากับมิตรภาพและมุมมองชีวิตมากกว่าแค่การชนะหรือแพ้ ถ้าชอบสไตล์แบบนี้ก็อย่าได้ลังเลที่จะเปิดอ่าน ลองปล่อยให้แต่ละตัวละครเตะตาและชักชวนให้ติดตามต่อไป

อ่าน 'เจ็ดทรามวัยกับนายขมังเวทย์จอมกวน' แล้วต้องยอมรับว่ามันมีเสน่ห์แบบเด็กๆ ปนความบ้าบิ่นที่ทำให้ยิ้มออกโดยไม่รู้ตัว การเล่าเรื่องค่อนข้างเร็วและเต็มไปด้วยมุกกวนๆ และสถานการณ์ที่ทำให้ตัวละครดูมีชีวิตมากกว่าการเป็นภาพลอย ๆ ของพล็อต ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักให้ความรู้สึกว่าเป็นมิตรแบบไม่ปรุงแต่ง—บางทีก็ทะเลาะกันแบบซื่อ ๆ บางทีก็ร่วมมือกันในจังหวะที่ไม่คาดคิด ซึ่งส่วนตัวแล้วชอบตอนที่โมเมนต์เรียบง่ายกลายเป็นบทเรียนเล็ก ๆ เกี่ยวกับความกล้าหาญและความรับผิดชอบ

การเขียนสไตล์นี้เหมาะกับคนที่ชอบนิยายแฟนตาซีแบบไม่ยึดติดกับโลกเวทมนตร์ที่เป็นทางการจนเกินไป มันมีทั้งความเฮฮาและความจริงจังพอสมควร ถ้าคาดหวังการต่อสู้ยืดยาวแนวเอพิคคงต้องปรับคาดหวัง แต่ถ้าต้องการเรื่องที่อ่านเพลิน มีมุขตลก และยังแฝงความอุ่นใจเบา ๆ ก็จะได้อะไรกลับไปเยอะ เทียบได้กับความรู้สึกเวลาอ่านงานที่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพและการเติบโต เช่นฉากคุยกันตอนกลางคืนที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่กลับปล่อยให้คิดต่อได้อีกเป็นวัน ๆ

มีเรื่องที่อยากเตือนคือภาษากับมุกบางมุมอาจไม่ถูกใจคนที่ชอบสำนวนหนัก ๆ หรือการเล่าเรื่องเชิงปรัชญาลึกซึ้ง หากอยากอ่านเป็นครั้งแรก แนะนำให้เตรียมใจรับความกวนและความเรียบง่ายแฝงคมไว้ การอ่านเล่มนี้ทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้งที่หัวเราะกับมุกประปรายและคิดตามตัวละครว่าต่อไปจะเป็นอย่างไร ถ้าชอบความสดใหม่ของตัวละครที่ไม่พยายามจะเป็นฮีโร่ตั้งแต่แรก มันคุ้มค่าแน่นอน