พระราชชนนีพันปีหลวงเกี่ยวข้องกับพระราชพิธีไหนบ้าง

เป็นผู้นำประเพณีในฐานะรัชทายาทเหรอ ? ไม่เอาหรอก อย่างเขาต้องผจญภัยสิถึงจะถูก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ต้องวางแผนเพื่อที่จะหาทางหลีกหนี ภัยอันตรายให้ได้มากที่สุด แต่ไง๊ต้องมาดูแลเธอที่ความจำเสื่อมด้วยล่ะ

ราชินีทหารรับจ้างยุคปัจจุบันข้ามชาติไปอยู่ในร่างอยู่ของมู่จิ่วซีคุณหนูใหญ่จวนขุนพล ถูกใส่ร้ายว่าคบชู้จนกำลังจะถูกขังกรงหมูจับถ่วงน้ำ จากนั้นก็ถูกผู้สำเร็จราชการแทนถอนหมั้นทำลายชื่อเสียง ผู้คนคิดว่าคุณหนูใหญ่จะถูกคนหัวเราะเยาะ ไม่คิดเลยว่านางจะไม่เจ็บไม่คันสักนิด ไม่ปราณีพวกแม่พระ กดขี่เหล่าแพศยา ทุบตีสุนัขเจ้าเล่ห์ จับเป็นฆาตกร ลูกไม้ต่างๆ ได้รับทักษะมามากมาย พร้อมงัดมาใช้ได้ตลอดเวลา ผู้สำเร็จราชการแทนเห็นว่านางงดงามน่าหลงใหล วันๆ ถูกเย้าแหย่จนใจจักจี้ “จิ่วซี ให้โอกาสข้าอีกสักครั้งได้ไหม?” “he--tui！”。

จ้าวหลินอ้ายสาวโสดไม่เคยมีแฟนมาก่อน ประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิต เมื่อได้มาเกิดในร่างใหม่กลับได้เป็นจักรพรรดินีที่ต้องรับนายสนมเข้าวัง

หลังจากที่โจวเสวี่ยซูถูกส่งเข้าตำหนักเย็นเป็นครั้งที่สามสิบ เสด็จพ่อก็ทรงป้อนยาขับเลือดชามหนึ่งถึงริมฝีปากของท่านแม่ "เสวี่ยเอ๋อร์ล่วงเกินเจ้าอีกแล้ว ข้าลงทัณฑ์นางให้แล้วนะ" "แต่นางพูดไม่ผิดหรอก กรมโหราศาสตร์ชี้ชัดว่าเด็กในครรภ์ของเจ้ามีดวงชะตาชงกับนาง" ท่านแม่น้ำตานองหน้า พยายามขัดขืนสุดชีวิต ทว่าสุดท้าย เด็กในท้องก็ไม่อยู่แล้ว นางสติหลุดจนขว้างปาของหมั้นหมายพังยับเยิน และสั่งห้ามไม่ให้เสด็จพ่อเหยียบย่างเข้าตำหนักเว่ยยางอีกแม้แต่ก้าวเดียว และเสด็จพ่อก็ไม่เคยมาที่นี่อีกเลยจริงๆ ปีแรก เสด็จพ่อปลดท่านแม่ลงจากตำแหน่งฮองเฮา แล้วแต่งตั้งโจวเสวี่ยซูขึ้นเป็นฮองเฮาคนใหม่ พิธีสถาปนาฮองเฮานั้นยิ่งใหญ่อลังการยิ่งกว่าของท่านแม่ในอดีตเสียอีก คืนนั้นเอง แจกันแก้วหลากสีหลายใบในตำหนักเว่ยยางถูกคนปาทิ้งด้วยความโกรธแค้นจนแตกกระจาย พอเสด็จพ่อทรงทราบเรื่อง มุมปากของพระองค์กลับยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ปีที่สอง ฮองเฮาโจวกำเนิดโอรสธิดาฝาแฝด พระโอรสจึงได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาททันที หลังจากนั้นไม่กี่วัน พวกนางกำนัลต่างเล่าลือกันว่ามักได้ยินเสียงร้องไห้วังเวงราวกับผีสางในตอนกลางคืน เสด็จพ่อขมวดคิ้ว แล้วสั่งโบยพวกบ่าวไพร่ที่นินทาจนตาย ทว่าพระองค์ก็ยังคงโปรดปรานโจวเสวี่ยซูและลูกๆ ของนางอย่างเหลือล้นเช่นเดิม จนกระทั่งเข้าสู่ปีที่สาม กองทัพชายแดนพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหล่าขุนนางต่างทูลขอให้ส่งองค์หญิงไปอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์เพื่อความสงบสุขของบ้านเมือง หลังเลิกประชุมขุนนาง เสด็จพ่อเดินเข้ามาในห้องบรรทมของท่านแม่ด้วยสีหน้าซับซ้อน "ฉางหนิง ลูกของเสวี่ยเอ๋อร์ยังเล็กนัก ข้าทำใจให้พวกนางแม่ลูกแยกจากกันไม่ได้จริงๆ" พระองค์ตรัสสารพัดสิ่ง แต่ท่านแม่ไม่แม้แต่จะตอบสักคำ ทำให้พระองค์ทรงหน้าดำคร่ำเครียด แล้วสะบัดชายเสื้อคลุมเดินจากไป "ข้ารู้ว่าเจ้ายังโกรธอยู่ แต่ข้าก็เป็นฝ่ายยอมมาหาเจ้าเองแล้วนะ เจ้าจะเอาอะไรอีก?! เจ้าไปสงบสติอารมณ์เองเสียบ้าง!” แต่พระองค์ไม่มีวันรู้เลยว่า ท่านแม่ตกเลือดตายไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้ว และเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพราะท่านแม่จงใจสั่งให้ข้าเป็นคนทำต่างหาก

โปรยปรายข้า ผู้ไม่เคยถูกจดจำ ไม่ว่าในฐานะบุตรีของเสนาบดีหรือแม้แต่อยู่ในฐานะองค์หญิง ในเมื่อผู้คนใต้หล้าเลือกที่จะลืมเลือนข้า คงไม่ผิดอันใดที่ข้าผู้นี้จะสังหารทุกคนให้หมดสิ้น

องค์รัชทายาทที่โดนคลุมถุงชน สารภาพกับพระชายาในวันเข้าหอว่าไม่ได้รักนาง แต่รักสตรีอื่นอีกหลายนางที่เคยพบในระหว่างการเดินทาง.... ทว่าพระชายากลับเอาสิ่งของที่พระองค์เคยมอบให้สตรีเหล่านั้นเป็นของแทนใจออกมาทีละชิ้น แล้วบอกว่า "สตรีเหล่านั้น หม่อมฉันรู้จักดีเพคะ"... แล้วนางไปได้ของพวกนั้นมาอย่างไรกัน?!