ยอร์ ฟอเจอร์มีภูมิหลังก่อนเข้าครอบครัวอย่างไร

"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นพ่อของเธอ?" "ผมเห็นรูปพ่อในข่าว ผม... ผมมาตามหาพ่อฮะ" วายุตอบเสียงสั่น มือน้อยๆ ยื่นออกมาหา ฟรานเชลมองมือของวายุ แต่ไม่ได้ยื่นมือไปจับ "ฉันยังไม่แน่ใจว่าเธอเป็นลูกของฉันจริงหรือเปล่า เราต้องรอผลตรวจดีเอ็นเอก่อน" น้ำตาไหลอาบแก้มของวายุด้วยความเสียใจกับคำตอบของบิดา "พ่อไม่เชื่อผมเหรอครับ?" "ในโลกของฉัน เชื่อใจใครง่ายๆ ไม่ได้ มีคนมากมายที่พยายามจะหลอกฉันและคิดกำจัดฉัน" ฟรานเชลตอบเสียงเรียบ "แต่ผมพูดความจริงนะครับ ผมเป็นลูกของพ่อจริงๆ แม่บอกว่า..." วายุสะอื้นไห้จนไหล่เล็กสะท้าน "พอ รอผลตรวจก่อน แล้วค่อยคุยกัน" ฟรานเชลยกมือห้าม วายุหุบปากฉับ น้ำตายังคงไหล แต่ไม่มีเสียงสะอื้นออกมาอีก เด็กชายพยายามกลั้นน้ำตา เชิดหน้าขึ้นมองพ่อ ท่าทางดื้อดึงนั้นช่างคุ้นตา... มันเหมือนกับตัวเขาเองตอนเด็กๆ ไม่มีผิด ฟรานเชลลุกขึ้นยืน พยายามสลัดความรู้สึกประหลาดในอกทิ้งไป "ฉันจะกลับมาเมื่อได้ผลตรวจ

‘อิงฟ้า’ ถึงคราววิบัติ เมื่อพบเพื่อนบ้านรุ่นคุณพ่อสุดแซ่บพริกขี้หนูยกสวน!

ปุณณกันต์ ชาญวิเศษ ชื่อเล่น กันต์ แต่ไอ้จีนเทาเรียกว่า ปุณ - อายุ 24 ปี - ส่วนสูง 175 ซม. ชายหนุ่มผู้ต้องรับผิดชอบดูแลน้องหลังจากพ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ตั้งแต่ตัวเองอายุ 17 ปี เพื่อไม่ให้เงินประกันที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ถูกใช้ไปจนหมด เขาจึงต้องเรียนไปด้วยและทำงานไปด้วยตั้งแต่อายุยังน้อย ปัจจุบันบันทำงานฟรีแลนซ์ และขายของออนไลน์ นอนดึกตื่นสายคือวิถีชีวิตประจำวัน เหนื่อยจากการหาเงินไม่พอ น้องชายเพียงคนเดียวก็สรรหาปัญหามาให้ไม่เว้นวัน ล่าสุดไปโกงเงินเว็บพนันที่แอบไปทำช่วงปิดเทอมมา ทำให้พี่ชายแสนดีอย่างเขาต้องมาใช้หนี้ให้ ‘บางครั้งก็บนเตียง บางครั้งก็ระเบียง’ “กูก็อยู่ของกูดี ๆ จนกระทั่งไอ้ห่าเจ๊กจีนเทาตัวลายเหมือนไปนอนทับหนังสือพิมพ์เข้ามาในชีวิต! ไอ้สาดดดด!!!!!”

ฉันใช้เวลาห้าปีในฐานะภรรยาในชื่อของโดมินิก ซานโตโร ห้าปีที่ถูกซ่อนไว้หลังประตูที่ปิดตาย ถูกฝังอยู่ใต้ผ้าปูที่นอนของเขา และถูกลบออกไปจากโลกของเขา ตอนที่เขายอมตกลงพากลับชิคาโกในที่สุด—เพื่อให้ไปยืนเคียงข้างเขา ให้มีตัวตนในสายตาคนอื่น—ฉันคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายชนะ ฉันซื้อชุดเดรสตัวใหม่ มันทั้งนุ่มนวล หรูหรา และคู่ควรกับผู้หญิงของดอน คืนก่อนที่เราจะออกเดินทาง เขาแต่งตัวพลางมองฉันผ่านกระจกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ล้างเครื่องสำอางออกซะ แล้วไปเปลี่ยนเป็นกางเกง" ฉันถามเขาว่าเพราะอะไร เขาปรับกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตราวกับว่าเสียงของฉันเป็นเพียงแค่เสียงนกเสียงกา "จูเลียน่า แลนคาสเตอร์ กลับมาแล้ว คืนนี้เป็นงานหมั้นของเรา" มาเฟียรัสเซียบรัตวา สายเลือดแลนคาสเตอร์ การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง เมื่อเห็นฉันเงียบไป เขาก็หัวเราะออกมา—เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความแยแสและโหดร้าย "สายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไง?ตอนเราแต่งงานกันก็ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ? ภราดรภาพ ความภักดี แต่ไม่มีความรัก" จากนั้นเขาก็หันกลับมา สายตาคมกริบและเผยให้เห็นความเย้ยหยัน "วิกตอเรีย มิลเลอร์... เธอไม่ได้ตกหลุมรักฉันเข้าจริงๆ หรอกใช่ไหม?" ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายแข็งทื่อ เพราะในกระเป๋าเสื้อสูทสั่งตัดตัวในของเขา— คือใบตรวจครรภ์ของฉัน และดอนแห่งชิคาโกไม่มีทางรู้เลยว่า ผู้หญิงที่เขากำลังจะเขี่ยทิ้งเพื่อผลประโยชน์ กำลังตั้งท้องทายาทของเขาอยู่

(ชื่อรอง: ชีวิตอันรุ่งโรจน์ของตัวละครเอก: ฟิลิป คลาร์ค, วินน์ จอห์นสตัน) “โอ้ ไม่นะ! ถ้าฉันไม่ทำงานให้หนักกว่านี้ ฉันต้องกลับไปที่บ้านของตระกูล แล้วสืบทอดทรดกมากมายมหาศาลของตระกูลแน่” ในฐานะที่เขาเป็นทายาทแห่งตระกูลชั้นสูงที่มั่งคั่งร่ำรวย ฟิลิป คลาร์ก มีปัญหากับเรื่องนี้...

ยศสรัน แฮร์ริส ผู้ชายที่เกิดมาพร้อมทุกอย่าง ชีวิตนี้เขาไม่เคยขาดอะไรเลย ยกเว้นทายาทสืบสกุล คนโลกส่วนตัวสูง เกลียดการผูกมัด แต่ถูกกดดันจากมารดาให้ต้องมีทายาทสืบสกุล ด้วยวิธีใดก็ได้ ทำไงดีอยากมีลูกแต่ไม่อยากมีเมีย? และทางออกที่ดีที่สุดของเขานั่นก็คือการขอให้ เปมนีย์ เด็กในอุปถัมภ์ ผู้หญิงที่เขาไว้ใจที่สุด ฝากไข่ จนกระทั่งเขาได้เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวสมใจ แต่มันไม่ได้ง่ายแบบที่คิด เมื่อฝาแฝด ยี่หวา กับ หญ้าหวาน กลายเป็นแฝดคนละฝา หน้าตาไม่เหมือนกัน คนหนึ่งหน้าเหมือนพ่อ ส่วนอีกคนหน้าเหมือนใคร? ปมปัญหาหน้าไม่เหมือน ทำให้ยศสรันต้องพาแม่ของลูกเคยไล่ออกไปจากชีวิตกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงเพราะอยากให้ลูกได้มีแม่ แต่เขายังอยากมีเธออยู่ในชีวิตตลอดไป... แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เป็นเขาเองที่ถูกเมียเท เปมนีย์หันมาขอบคุณยศสรันก่อนที่จะเดินจากไป เธอเตรียมข้าวของไว้เรียบร้อยแล้ว ราวกับไม่ต้องใช้เวลาในการตัดสินใจอะไร แปลว่าเธอตั้งใจที่จะจากเขากับลูกๆ ไปแต่แรก เขาก็ได้แต่พูดในใจโดยไม่ออกเสียง ใจร้ายชะมัด ผู้หญิงอะไร ทิ้งลูก ทิ้งผัวได้ลงคอ