สมศักดิ์เจียม สไตล์การเขียนมีลักษณะเด่นอย่างไร?

นักอ่านที่ติดตามงานของเขามาตั้งแต่ต้นจะบอกว่า 'วันแรกแห่งลม' คือจุดเริ่มที่จับความเป็นเขาไว้ได้ดีที่สุด เราเคยรู้สึกว่าผลงานชุดนี้เหมือนการเปิดกล่องของนักเขียนคนหนึ่ง ที่ในแต่ละเรื่องสั้นมีมิติของตัวละครและมุมมองทางอารมณ์ที่ต่างกันแต่เชื่อมโยงกันด้วยธีมเดิม ๆ เรื่องความเปลี่ยนแปลง การกลับบ้าน และบาดแผลที่ยังไม่เยียวยา เทคนิคการเล่าเรื่องใน 'วันแรกแห่งลม' ยังไม่ซับซ้อนเกินไป แต่เต็มไปด้วยภาพพจน์และบทสนทนาที่คมคาย ทำให้เข้าใจตัวตนของผู้เขียนตั้งแต่หน้าแรก ถ้าถามว่าควรเริ่มอ่านเล่มไหนเป็นเล่มแรก คำตอบของเราคือเริ่มที่ 'วันแรกแห่งลม' เล่มเดิมนี่แหละ เพราะมันคือฐานรากของไอเดียทั้งหมด การอ่านผลงานแรกจะให้ภาพรวมว่าผู้เขียนสนใจเรื่องอะไร สะท้อนประเด็นไหน แล้วค่อยกระโดดไปหาหนังสืออย่าง 'เส้นทางกลับบ้าน' เพื่อเห็นการพัฒนาในเชิงเทคนิคและโทนเรื่องราว ความรู้สึกหลังจบบทแรกของเล่มนี้คือต้องการกลับไปอ่านอีกครั้ง และนั่นเป็นสัญญาณที่ดีว่าเราได้เริ่มต้นถูกจุด

ฉันชอบความรู้สึกเวลาที่เพลงจากนิยายพาเราเข้าไปอยู่ในโลกที่ตัวหนังสือสร้างขึ้น เพลงประกอบจากงานของสม ศักดิ์ เจียม มักจะมีทางเลือกที่หาได้ทั้งแบบสตรีมมิ่งและแบบแผ่นจริง ในแง่ของสตรีมมิ่ง ให้ลองมองหาในแอปสากลอย่าง Spotify และ Apple Music เพราะศิลปินที่ทำเพลงประกอบนิยายใหญ่ ๆ มักจะปล่อยลงแพลตฟอร์มเหล่านี้ด้วย ชื่ออัลบั้มมักจะตามด้วยคำว่า OST หรือ ‘Original Soundtrack’ ซึ่งเป็นคำที่ช่วยให้ค้นหาแม่นขึ้น บางครั้งเพลงพิเศษหรือเวอร์ชันเต็มอาจถูกใส่ไว้ในเพลย์ลิสต์ของสำนักพิมพ์ด้วย ดังนั้นเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของสำนักพิมพ์ก็เป็นทางเลือกที่ดี ถ้าชอบของจริงที่จับต้องได้ ร้านหนังสือใหญ่หรือร้านขายแผ่นอย่างร้านนายอินทร์มักมีสินค้าพิเศษที่วางควบคู่กับหนังสือ บางครั้งจะมีแผ่นซีดีหรือแพ็กเกจรวมหนังสือกับซีดีเพลงประกอบ ซึ่งได้บรรยากาศแตกต่างจากฟังออนไลน์โดยสิ้นเชิง ส่วนใครที่อยากได้ข้อมูลการวางจำหน่ายหรือรายละเอียดเครดิตของเพลง แวะดูที่เว็บไซต์ของสำนักพิมพ์หรือหน้าปกหนังสือจะเห็นชื่อคอมโพสเซอร์และค่ายที่ปล่อยเพลงไว้ชัดเจน สรุปแล้วถ้าอยากได้ทั้งความสะดวกและคุณภาพ ให้เริ่มจาก Spotify/Apple Music แล้วถ้าชอบก็หาซื้อแผ่นจริงเก็บไว้สักชุด จะได้ความรู้สึกครบทั้งการฟังและการสะสม

แอบบอกเลยว่าแฟนฟิคและคอนเทนต์แฟนคลับของสมศักดิ์ เจียมมีความหลากหลายและอบอุ่นเกินคาด ทั้งงานเขียนสั้นยาวที่เล่นกับบุคลิกของเขาไปจนถึงงานศิลป์และมัลติมีเดียที่ตีความใหม่จนเห็นมุมมองแตกต่าง นักเขียนชุมชนมักจะสร้างผลงานเวอร์ชัน 'อีกชีวิต' ให้กับตัวละครหรือบุคคลที่ถูกหยิบยกมา ตั้งแต่เรื่องราวชีวิตประจำวันแบบ slice-of-life ที่เติมความหวานและมุกขำ ไปจนถึง AU (alternate universe) ที่โยนเขาไปอยู่ในสถานการณ์สุดขั้ว เช่นเป็นครูในโรงเรียนชายฝึก หรือเป็นนักสืบในนิยายสืบสวน ที่ทำให้แฟนๆ เห็นความเป็นไปได้หลายรูปแบบของตัวตนเดียวกัน อันที่จริงงานพวกนี้สะท้อนความอยากเห็นความสัมพันธ์และการเติบโต ไม่ว่าจะเป็นแนวโรแมนติก แนวดราม่า แนวฮาแบบพล็อตสั้น หรือแนว healing ที่เน้นความอบอุ่นใจ ในส่วนของสไตล์การเล่าเนื้อหามีทั้งแฟนฟิคสั้นแบบ drabble, ฟิคยาวเป็นตอน ๆ ที่มีโครงเรื่องมีความต่อเนื่อง, และ fanon timeline ที่แฟนคลับร่วมกันสร้างเหตุการณ์สำคัญให้กับจักรวาลแฟนคลับเอง บทความเชิงวิเคราะห์หรือ meta essay ก็มีบทบาทไม่น้อย โดยมักจะตั้งคำถามว่าทำไมตัวละครถึงตัดสินใจแบบนั้นหรืออ่านพฤติกรรมจากคลิป/บทสัมภาษณ์แล้วตีความใหม่ ขณะที่งาน crossover ก็เป็นของโปรดสำหรับคนที่ชอบเห็นการปะทะไอเดีย เช่นเอาสมศักดิ์ไปพบกับโลกในนิยายหรือซีรีส์อื่น ๆ เพื่อดูปฏิกิริยาทางอารมณ์และวิธีแก้ปัญหา ชุมชนมักใช้แท็กเพื่อจัดหมวดและช่วยให้คนที่ชอบแนวเดียวกันเจอกันง่ายขึ้น งานอาร์ตและมิวสิควิดีโอแฟนเมดช่วยเติมอารมณ์ให้กับแฟนฟิคได้ดี ผู้วาดมักทำแฟนอาร์ตในสไตล์ต่าง ๆ ตั้งแต่สีน้ำจนถึงดิจิทัลเพ้นท์ และมีแฟนอาร์ตซีรีส์ที่เล่าเรื่องต่อเนื่องเหมือนมังงะสั้น ๆ ส่วนมิกซ์เทปหรือเพลย์ลิสต์ที่แฟนทำขึ้นสำหรับบรรยากาศของนิยายแต่ละตอนก็เป็นอีกหนึ่งวิธีที่กระตุ้นจินตนาการ บางกลุ่มจัดการอ่านสดหรือทำพอดแคสต์อ่านฉากโปรดซึ่งช่วยให้คนที่ไม่สะดวกอ่านก็เข้าถึงเรื่องราวได้ แถมยังมีม็อดหรือแฟนเมดเกมเล็ก ๆ ที่ใช้ตัวละครนำวิธีการเล่าเรื่องใหม่ ๆ ให้คนในวงได้ร่วมทดลอง ท้ายที่สุดสิ่งที่ทำให้คอนเทนต์แฟนคลับของสมศักดิ์ น่าสนใจไม่ใช่แค่คุณภาพงานแต่เป็นความเชื่อมโยงของคนในชุมชน การคอมเมนต์แลกไอเดีย การตั้งชาเลนจ์เขียนคำโปรย 100 คำ หรือการรวมเล่มฟิคจิ๋ว ๆ ทำให้ผลงานเล็ก ๆ มีคุณค่าและได้อ่านซ้ำหลายรอบ ส่วนตัวรู้สึกว่าการได้เห็นความคิดสร้างสรรค์ที่หลากหลายแบบนี้ทำให้ภาพของสมศักดิ์มีมิติขึ้น และยิ่งชอบเวลาที่คนทำงานแฟนเมดใส่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้หัวใจพองโต

เล่าให้ฟังถึงนิยายเรื่องหนึ่งที่อ่านแล้วยังคงวนเวียนในหัวไม่เลิก นั้นคือ 'เงาแห่งรุ่งอรุณ' ของสมศักดิ์ เจียม ซึ่งจัดว่าเป็นงานที่ผสมผสานความเป็นนิยายสืบสวน เข้ากับบทกวีชีวิตประจำวันได้อย่างกลมกลืน เรื่องราวเริ่มจากการกลับคืนของนภา หญิงสาวที่ทิ้งบ้านไปไกลหลายปีเพราะความขัดแย้งในครอบครัว แต่เมื่อพ่อหายตัวไปอย่างลึกลับ เธอเลยต้องเข้าไปพัวพันกับอดีตของเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งมีทั้งความลับของตระกูลเก่า แผนการของกลุ่มอิทธิพลท้องถิ่น และเงื่อนงำที่เชื่อมโยงกับเหตุการณ์ในอดีตที่เงียบงัน เหนือสิ่งอื่นใด นิยายเล่มนี้ชอบเล่นกับความทรงจำและการตีความความจริง—ไม่รู้ชัดว่าสิ่งที่ปรากฏคือความจริงหรือภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นมา สำนวนการเขียนของผู้เขียนคม มีจังหวะการเล่าเรื่องที่ไม่เร่งรีบ แต่ก็ไม่ยืดเยื้อเกินไป เขาใช้ฉากเล็กๆ เช่น ตลาดเช้าของเมือง การแอบอ่านบันทึกเก่าๆ ในห้องสมุดเก่าที่มีกลิ่นฝุ่น เพื่อค่อยๆ เปิดเผยเงื่อนงำใหญ่ให้ผู้อ่านติดตาม ตัวละครรองได้รับการปั้นให้มีมิติ—ทั้งเพื่อนสมัยเด็กที่ซ่อนบาดแผล นักข่าวท้องถิ่นที่มีอุดมการณ์ชนิดคลุมเครือ และหญิงชราคนหนึ่งซึ่งคำพูดสั้นๆ กลับมีอิทธิพลต่อแนวคิดของนภา พาร์ตที่ชอบมากคือฉากเผชิญหน้าบนหน้าผาในคืนฝนพรำ—ภาพที่ผู้เขียนใช้แสงเงาและเสียงเพื่อสื่อความรู้สึกเสียหายและการตัดสินใจได้อย่างทรงพลัง อ่านแล้วรู้สึกว่างานชิ้นนี้ไม่ใช่แค่นิยายสืบสวนธรรมดา มันคือการสำรวจความเป็นมนุษย์ผ่านเลนส์ของความทรงจำและการเลือกว่าใครคือคนที่เราควรรักษาไว้ ฉากเล็กๆ หลายฉากจะงอกเป็นความหมายใหญ่เมื่อเดินทางไปถึงตอนจบ ซึ่งไม่ได้มอบคำตอบที่ง่ายดายแต่ให้ความรู้สึกว่าเรื่องราวมีน้ำหนักจริงจัง สรุปแล้ว เหมาะกับคนที่ชอบบทประพันธ์ที่ค่อยๆ คลี่คลายปม แอบมีบรรยากาศแบบนิยายวรรณกรรมผสมความตึงเครียดของสืบสวน และที่สำคัญคือ ภาษาที่อบอุ่นแต่แฝงความคม ทำให้ยังนึกถึงตัวละครเหล่านั้นได้ทุกครั้งเมื่อกลับมานึกถึงเมืองเล็กๆ ในหน้าเรื่องนี้

นานมาแล้วที่ได้ฟังงานเพลงประกอบของสม ศักดิ์ เจียมแล้วทำให้เงยหน้ามองท้องฟ้าเพราะมันเรียกความทรงจำจริงจังแบบไม่ต้องพยายาม เสน่ห์ของเพลง 'สายลมแห่งความทรงจำ' อยู่ที่เมโลดี้เรียบง่ายแต่ฝังลึก — เปียโนตัวบางกับสายไวโอลินที่ค่อย ๆ เล่าเรื่องราว เหมือนตัวละครในหนังค่อย ๆ ก้าวออกจากความเงียบ เพลงนี้ทำให้ฉันนั่งนิ่ง ๆ เสียงลมหายใจของกาแฟเช้ากับความเงียบในบ้านกลายเป็นภูมิหลังที่สมบูรณ์แบบ มีช่วงที่คอร์ดเล็ก ๆ เปลี่ยนโทนสีแล้วฉันรู้สึกว่าฉากซีนรีคอนซิลิเอชั่นนั้นยืนหยัดขึ้นมาทั้งเรื่อง เมื่อมองในเชิงองค์ประกอบ มันไม่ใช่แค่ทำนอง แต่เป็นการเว้นวรรคและพื้นที่ว่างที่เขาให้กับซาวด์ การจัดวางเครื่องดนตรีรองรับเสียงร้องและโมทีฟเล็ก ๆ ที่กลับมาเป็นระยะ ทำให้เพลงกลายเป็นเสมือนไดอารี่ของตัวละคร บางช่วงมีการใช้ฮาร์โมนิกเพียงเล็กน้อยเพื่อสร้างบรรยากาศเศร้า แต่ก็ไม่หน่วงจนเกินไป จบด้วยคอร์ดเปิดที่ยังค้างคาอยู่ในใจ ความทรงจำของฉันกับเพลงนี้มักจะผูกกับฉากเปิดที่ไม่ได้หวือหวา แต่มีน้ำหนัก ทำให้นึกถึงค่ำคืนที่นั่งดูหนังคนเดียวแล้วคิดไปไกล ๆ เพลงแบบนี้ไม่ต้องตะโกนให้คนร้องตามเพื่อทำให้ประทับใจ มันค่อย ๆ แทรกเข้ามาและอยู่กับเราอย่างเงียบ ๆ

คอลเล็กชันจากผลงานของสมศักดิ์เจียมมีหลายชิ้นที่แฟน ๆ ยินดีจับจองและสะสมไว้เล่นๆ ไปจนถึงของหายากที่ต้องลุ้นในงานอีเวนต์ เราเป็นคนชอบเปิดชั้นวางดูแล้วจะยิ้มทุกครั้งเมื่อเจอของจาก 'เงาในสายลม' เพราะงานนี้มีไลน์สินค้าที่ชัดเจน: หนังสือปกแข็งฉบับลิมิเต็ดที่มาพร้อมลายเซ็นและฟอยล์สวย ๆ, อาร์ตบุ๊กขนาดใหญ่, พวงกุญแจอะคริลิกตัวละคร และเซ็ตพินเม็ดเล็กสำหรับติดแจ็กเก็ต นอกจากนั้นยังมีแสตนดี้ขนาดตั้งโชว์ซึ่งออกตามรอบเทศกาลเหมือนเป็นของสะสมซีรีส์หนึ่ง ความดีงามคือบางชิ้นเป็นการผลิตร่วมกับสตูดิโอท้องถิ่น ทำให้คุณภาพงานศิลป์ชัดและคุ้มค่า เสน่ห์ของการมีของเหล่านี้อยู่ที่การได้หยิบขึ้นมาดูแล้วนึกถึงฉากโปรด ไม่ต้องห่วงเรื่องหายากเกินไป หากติดตามประกาศของผู้จัดหรืองานแฟร์ประจำปีก็มักมีรีสต็อกบ้างเป็นครั้งคราว

เสียงน้ำโขงในบทเปิดของ 'ตะวันขึ้นที่โขงเจียม' ทำให้ฉากนั้นยังคงอยู่ในหัวเราแม้ลืมรายละเอียดอื่นไปแล้ว การอ่านฉบับนิยายทำให้เราได้อยู่กับความคิดของตัวละครไปนานกว่าที่ละครจะให้เวลาได้ ในหน้ากระดาษมีทั้งความเงียบ ความสับสน และบทสนทนาที่ไม่ต้องเร่งจังหวะเพื่อความเข้าใจ ผู้เขียนใช้คำพรรณนาและภาพเชิงสัญลักษณ์—เช่นแสงแรกของวันบนผิวน้ำ—เพื่อขยายอารมณ์ แล้วปล่อยให้ผู้อ่านเติมความหมายเอง เช่นตอนที่ตัวเอกนั่งมองแม่น้ำ ความรู้สึกอึดอัดที่ซ่อนในคำพูดถูกแสดงผ่านภาพความทรงจำและภาษาภายในใจ ซึ่งละครมักต้องย้ายส่วนนี้มาเป็นบทสนทนาหรือซีนภายนอกเพื่อให้ผู้ชมติดตามได้ง่ายกว่า นอกจากนี้โครงเรื่องย่อยและตัวละครรองได้รับพื้นที่มากกว่าในหนังสือ เราจึงเข้าใจแรงจูงใจและที่มาความสัมพันธ์ต่าง ๆ ละครมักตัดหรือย่อเพื่อกะเวลาฉาย ทำให้บางความละเอียดหายไป แต่แลกด้วยภาพที่จับต้องได้ เช่นมุมกล้อง สีสัน และดนตรีที่เสริมความรู้สึกทันที ผลสุดท้ายคือประสบการณ์สองแบบที่เติมกัน: นิยายให้ความลึก ละครให้ความประทับใจแบบเห็นได้ชัดในวินาทีหนึ่ง ๆ

ชื่อของ 'สม ศักดิ์ เจียม' ไม่ค่อยปรากฏในรายชื่อผู้ชนะรางวัลวรรณกรรมระดับชาติที่คนทั่วไปพูดถึงมากนัก และนั่นคือสิ่งแรกที่ฉันนึกถึงเมื่อถูกถามถึงรางวัลของเขา จากมุมมองของคนที่ติดตามงานเขียนท้องถิ่นมานาน ฉันไม่พบหลักฐานชัดเจนว่าชื่อเขาไปติดอยู่ในลิสต์รางวัลใหญ่ของประเทศ เช่น 'รางวัลซีไรต์' หรือรางวัลจากสมาคมนักเขียนที่มักถูกยกย่อง หากมองในเชิงสื่อ สื่อกระแสหลักก็ไม่ค่อยนำเสนอข่าวชนะเลิศของเขาอย่างต่อเนื่องเท่าไรนัก ดังนั้นภาพรวมคือไม่มีร่องรอยของรางวัลระดับชาติที่เป็นที่รู้จัก อย่างไรก็ตาม วงการวรรณกรรมไม่ได้มีเพียงรางวัลระดับประเทศ คนที่ทำงานเขียนมักได้รับการยอมรับในหลายรูปแบบ—รางวัลประกวดเรื่องสั้นระดับมหาวิทยาลัย รางวัลจากวารสารท้องถิ่น เกียรติยศจากชุมชนอ่านหนังสือ หรือการถูกคัดเลือกเป็นผู้ร่วมอ่านผลงานในเทศกาลหนังสือท้องถิ่น เหล่านี้มักไม่ถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลกลาง ฉันเลยมองว่าแม้ชื่อของเขาจะไม่โดดเด่นในลิสต์รางวัลใหญ่ ฟอร์มการยอมรับท้องถิ่นหรือเกียรติยศจากวงในก็ยังเป็นไปได้และมีความหมายไม่น้อย สำหรับคนอ่าน การเห็นงานถูกยกขึ้นในชุมชนเล็กๆ บางครั้งอบอุ่นกว่ารางวัลใหญ่เสียอีก