แรงบันดาลใจในการแต่งนิยายของ สมศักดิ์ เจียม มาจากไหน?

กลิ่นฝนจากทุ่งใกล้บ้านเป็นองค์ประกอบแรกที่เขาย้ำบ่อยๆ เมื่อพูดถึงแรงบันดาลใจในการทำงานสร้างสรรค์ของเขา ฉันฟังแล้วรู้สึกเหมือนได้ยืนอยู่ข้างๆ เวลาที่คนเล่าเรื่องบ้านเกิด: แรงผลักจากความยากจนแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของครอบครัว กลายเป็นแก่นของงานที่เขาทำ เขาพูดถึงภาพผู้คนในชุมชนเล็กๆ การกลับมาของฤดูกาล และเสียงผู้เฒ่าผู้แก่ที่เล่านิทานก่อนนอน ซึ่งทั้งหมดนี้ถูกถักทอเป็นโทนเรื่องที่เขาชอบเล่า นอกจากฉากบ้านเกิดแล้ว เขายังยกตัวอย่างงานศิลป์ที่เปลี่ยนมุมมอง เช่นหนังสือเล่มบางๆ ที่เขาอ่านตอนเด็กและเพลงพื้นบ้านที่ได้ยินตอนงานบุญ งานพวกนั้นสอนให้เขาตั้งคำถามกับสิ่งที่เห็นและให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็กๆ เช่นรอยย่นบนมือคนทำงาน หรือแสงตอนเช้าที่ลอดผ่านต้นไม้ รายละเอียดเหล่านี้ไม่ได้ดูยิ่งใหญ่ แต่กลับมีพลังดึงคนดูให้เข้าไปคลุกคลีกับตัวละคร ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่ผมรับรู้จากการพูดคุยกับเขาคือแรงบันดาลใจไม่ได้มาเป็นประกายวาบเดียว แต่เป็นการสะสมจากเรื่องเล็กเรื่องน้อยในชีวิตประจำวันที่เขาไม่เคยละเลย การนำสิ่งใกล้ตัวมาทำให้เห็นเป็นเรื่องใหญ่กว่าเดิมคือสิ่งที่ทำให้งานของเขาจับใจ และนั่นทำให้ผมอยากกลับไปมองของใกล้ตัวบ้างด้วยความใส่ใจมากขึ้น

การได้อ่านงานของสมศักดิ์ เจียมครั้งแรกทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้เปิดแผนที่เมืองเก่าอีกใบ—ซับซ้อน เต็มไปด้วยมุมเล็กมุมใหญ่ที่รอให้คนอ่านค้นหา โทนของนิยายเล่มนี้เน้นบรรยากาศและการเดินเรื่องช้า ๆ ไม่รีบร้อน แต่เมื่อจังหวะมันขึ้นมาแต่ละครั้งจะย้ำความรู้สึกได้ชัดเจน ตัวละครไม่ใช่ฮีโร่แบบตรงไปตรงมา แต่ละคนมีร่องรอยแผลในใจที่เล่าออกมาเป็นภาพฉาก เช่นฉากตลาดที่ผู้เขียนใช้รายละเอียดกลิ่น เสียง และการจ้องมองเล็ก ๆ น้อย ๆ สะท้อนความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย ในมุมมองของฉัน งานชิ้นที่โดดเด่นที่สุดคือเล่มที่เน้นการสร้างภาพสังคมและความสัมพันธ์ระหว่างคนรุ่นเก่าและคนรุ่นใหม่ มันไม่ใช่แค่เรื่องความขัดแย้ง แต่เป็นบทสนทนาเงียบ ๆ ระหว่างความคาดหวังและความจริงที่คนอ่านสามารถเอาไปคิดต่อได้ ทำให้ทุกครั้งที่ปิดหน้าสุดท้ายยังคงคิดถึงฉากเล็ก ๆ ที่ถูกทิ้งไว้ในใจ

แนะนำให้เริ่มจาก 'คนขายความทรงจำ' เพราะเป็นประตูที่เข้ามาแทนคำว่าเริ่มอ่านงานของเขาได้อย่างนุ่มนวลและชวนติดตาม สำนวนในเล่มนี้เป็นแบบที่ทำให้คนอ่านรู้สึกเหมือนเดินเข้าไปในตลาดน้ำกลางคืน เจอแผงขายความทรงจำที่เรียงเป็นกล่องๆ ฉากเปิดเรื่องที่พระเอกแลกความทรงจำครั้งแรกกับคนขายนั้นยังฝังอยู่ในใจฉัน เพราะมันทำให้เห็นธีมใหญ่ของผู้เขียนอย่างชัดเจน—ความทรงจำกับความเป็นตัวตนถูกตั้งคำถามอย่างละเอียดอ่อนและไม่มุ่งสู่บทสรุปง่ายๆ ฉันชอบจังหวะการเล่าเรื่องที่ค่อยๆ คลี่ออกจากฉากเล็กๆ ไปสู่ผลสะเทือนใจในชีวิตตัวละคร มันเป็นงานที่สะดวกสำหรับคนที่อยากรู้จักน้ำเสียงของผู้เขียนโดยไม่ต้องเจอความซับซ้อนจัด มีทั้งมุกความขมหวานและบทสนทนาที่ทำให้ยิ้มได้ แต่ก็มีฉากเงียบๆ ที่กระทบจิตใจด้วย ซึ่งทำให้เล่มนี้เป็นตัวเลือกแรกที่ดี ถาไว้ในคืนที่อยากอ่านอะไรทั้งอบอุ่นและแอบเศร้าเป็นที่สุด

สไตล์การเล่าเรื่องของสม ศักดิ์ เจียมมีความเป็นอารมณ์ขันลึกซึ้งผสมกับความเรียลที่ฉีกออกจากนิยามทั่วไปของนิยายเบา ๆ สังเกตจากการใช้มุมมองบรรยายที่เปลี่ยนจังหวะบ่อย เขามักสลับระหว่างการเล่าเหตุการณ์ตรงๆ กับการสอดแทรกบทสนทนาในหัวตัวละคร ทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นฉากที่มีความเฉียบคม และฉากสำคัญได้รับน้ำหนักทางอารมณ์โดยไม่ต้องร้องไห้หรือบรรยายฉากยาวเหยียด ฉันชอบตรงที่บรรยากรณ์ไม่ได้หลอกล่อคนอ่านด้วยคำฟุ่มเฟือย แต่เลือกใช้คำที่เฉียบและมีภาพชัดเจน เหมือนช็อตกล้องในหนังที่ตัดไปมาตรงจังหวะพอดี อีกมุมหนึ่งคือการวางธีมและสัญลักษณ์ซ้ำๆ เขาไม่อธิบายทุกอย่างตรง ๆ แต่ปล่อยให้รายละเอียดย่อย ๆ ส่งสัญญาณ มีความคล้ายคลึงกับการเขียนที่พบในงานอย่าง 'One Piece' ในแง่ของการใส่สัญลักษณ์ซ่อนความหมาย แต่สไตล์ของสม ศักดิ์ จะหนักไปทางความสงสัยในมนุษย์และความขัดแย้งภายในมากกว่า จึงให้ความรู้สึกเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเรื่องผจญภัยปกติ สรุปคือ เขาเป็นคนเล่าเรื่องที่ชอบเล่นกับช่องว่างของข้อมูล ชวนให้คนอ่านเติมเต็ม และมักทิ้งท้ายด้วยประโยคเล็ก ๆ ที่ทำให้ฉากนั้นกลับมาสะท้อนในหัวอีกครั้ง แม้บางครั้งจะดูเยือกเย็น แต่พลังของการบอกเล่าทำให้ฉันยังกลับไปอ่านซ้ำเพื่อจับความหมายที่ซ่อนอยู่

เริ่มจากเล่มที่ทำให้ผมหลงรักสำนวนของผู้เขียนเลยก็คือ 'บ้านริมคลอง' เล่มนี้บอกเล่าเรื่องราวของคนในชุมชนเล็ก ๆ ที่เวลาพลัดพรากและความทรงจำถูกน้ำพัดพาไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาษาในหนังสืออบอุ่นแต่มีทิศทางชัดเจน ทำให้ภาพชีวิตประจำวันกับความขมขื่นทางใจผสานกันได้อย่างลงตัว ฉากที่พระเอกกลับมาหาบ้านเก่าในฤดูน้ำหลากและพบว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปเป็นสิ่งที่ฝังอยู่ในใจฉัน มันไม่ได้เป็นแค่เรื่องเศร้า แต่อ่านแล้วรู้สึกว่าได้เข้าใจความละเอียดอ่อนของคนที่ต้องเลือกเดินต่อ การเล่าเรื่องไม่เร่งรีบ เหมาะสำหรับคนที่ชอบบทบรรยายยาว ๆ และชอบสังเกตจิตวิญญาณของตัวละคร ถ้าต้องแนะนำให้เพื่อนที่ชอบนิยายชีวิตและบรรยากาศท้องถิ่นเล่มนี้จะเป็นเลือกที่ดีมาก ปิดท้ายด้วยความอบอุ่นแบบไม่หวานเลี่ยน ทำให้อ่านเสร็จแล้วอยากเอาเรื่องราวไปคุยกับคนอื่นต่อ

เล่าให้ฟังถึงนิยายเรื่องหนึ่งที่อ่านแล้วยังคงวนเวียนในหัวไม่เลิก นั้นคือ 'เงาแห่งรุ่งอรุณ' ของสมศักดิ์ เจียม ซึ่งจัดว่าเป็นงานที่ผสมผสานความเป็นนิยายสืบสวน เข้ากับบทกวีชีวิตประจำวันได้อย่างกลมกลืน เรื่องราวเริ่มจากการกลับคืนของนภา หญิงสาวที่ทิ้งบ้านไปไกลหลายปีเพราะความขัดแย้งในครอบครัว แต่เมื่อพ่อหายตัวไปอย่างลึกลับ เธอเลยต้องเข้าไปพัวพันกับอดีตของเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งมีทั้งความลับของตระกูลเก่า แผนการของกลุ่มอิทธิพลท้องถิ่น และเงื่อนงำที่เชื่อมโยงกับเหตุการณ์ในอดีตที่เงียบงัน เหนือสิ่งอื่นใด นิยายเล่มนี้ชอบเล่นกับความทรงจำและการตีความความจริง—ไม่รู้ชัดว่าสิ่งที่ปรากฏคือความจริงหรือภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นมา สำนวนการเขียนของผู้เขียนคม มีจังหวะการเล่าเรื่องที่ไม่เร่งรีบ แต่ก็ไม่ยืดเยื้อเกินไป เขาใช้ฉากเล็กๆ เช่น ตลาดเช้าของเมือง การแอบอ่านบันทึกเก่าๆ ในห้องสมุดเก่าที่มีกลิ่นฝุ่น เพื่อค่อยๆ เปิดเผยเงื่อนงำใหญ่ให้ผู้อ่านติดตาม ตัวละครรองได้รับการปั้นให้มีมิติ—ทั้งเพื่อนสมัยเด็กที่ซ่อนบาดแผล นักข่าวท้องถิ่นที่มีอุดมการณ์ชนิดคลุมเครือ และหญิงชราคนหนึ่งซึ่งคำพูดสั้นๆ กลับมีอิทธิพลต่อแนวคิดของนภา พาร์ตที่ชอบมากคือฉากเผชิญหน้าบนหน้าผาในคืนฝนพรำ—ภาพที่ผู้เขียนใช้แสงเงาและเสียงเพื่อสื่อความรู้สึกเสียหายและการตัดสินใจได้อย่างทรงพลัง อ่านแล้วรู้สึกว่างานชิ้นนี้ไม่ใช่แค่นิยายสืบสวนธรรมดา มันคือการสำรวจความเป็นมนุษย์ผ่านเลนส์ของความทรงจำและการเลือกว่าใครคือคนที่เราควรรักษาไว้ ฉากเล็กๆ หลายฉากจะงอกเป็นความหมายใหญ่เมื่อเดินทางไปถึงตอนจบ ซึ่งไม่ได้มอบคำตอบที่ง่ายดายแต่ให้ความรู้สึกว่าเรื่องราวมีน้ำหนักจริงจัง สรุปแล้ว เหมาะกับคนที่ชอบบทประพันธ์ที่ค่อยๆ คลี่คลายปม แอบมีบรรยากาศแบบนิยายวรรณกรรมผสมความตึงเครียดของสืบสวน และที่สำคัญคือ ภาษาที่อบอุ่นแต่แฝงความคม ทำให้ยังนึกถึงตัวละครเหล่านั้นได้ทุกครั้งเมื่อกลับมานึกถึงเมืองเล็กๆ ในหน้าเรื่องนี้

สไตล์การเขียนของสมศักดิ์ เจียมมีความชัดเจนและเป็นกันเองในระดับที่ทำให้ผู้อ่านรู้สึกเหมือนกำลังนั่งคุยกับเพื่อนเก่า มากกว่าจะอ่านบทความอย่างเป็นทางการ น้ำเสียงอุ่น ๆ แต่ไม่อ่อนจนขาดเนื้อหา เขาเล่นกับจังหวะประโยคได้ดี ระหว่างประโยคสั้น ๆ ที่ให้ความกระชับและประโยคยาว ๆ ที่พาเราไปยังรายละเอียดเชิงอารมณ์ ทำให้ผลงานมีความไหลลื่นและอ่านต่อได้เรื่อย ๆ โดยไม่รู้สึกเบื่อ ผมมักชอบการเปิดเรื่องของเขาที่ไม่ได้หักมุมแบบตะวันตกจัด แต่จะทยอยวางเงื่อนปมแล้วค่อย ๆ คลายด้วยท่วงทำนองของภาษาที่เรียบง่ายแต่มีพลัง จึงเหมาะกับทั้งคนชอบอ่านแบบรีแล็กซ์และคนที่ชอบสังเกตรายละเอียดทางอารมณ์ของตัวละคร อีกประการหนึ่งที่ทำให้ผมติดใจก็คือการใช้ภาพพรรณนาและรายละเอียดประสาทสัมผัสที่ไม่เยิ่นเย้อ เขามักเลือกฉากธรรมดาในชีวิตประจำวัน—มื้อเช้า บนรถเมล์ ในตลาดเล็ก ๆ—แล้วขยายความให้เห็นความหมายซ่อนเร้นของเหตุการณ์เหล่านั้น เป็นเทคนิคที่ทำให้เรื่องไม่ต้องพึ่งฉากอลังการหรือบทบรรยายยืดยาว แต่กลับสามารถสร้างบรรยากาศได้เต็มเหนี่ยว นอกจากนี้การใช้บทสนทนาของเขายังมีความเป็นธรรมชาติมาก เส้นเสียงของตัวละครมักชัดเจนจนผมแทบไม่ต้องอ่านคำอธิบายยาว ๆ ว่าใครเป็นใคร การย้อมกลิ่นอารมณ์ด้วยสำนวนที่คุ้นเคยในชีวิตประจำวันนั้นช่วยให้ผู้อ่านรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครโดยไม่ต้องพยายามมาก เทคนิคเชิงโครงสร้างที่สะดุดตาอีกอย่างคือการเล่าเรื่องแบบซ้อนชั้น บางบทจะมีบทเล็ก ๆ ที่ทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนความคิดของตัวเอก และบางครั้งเขาจะใช้โมเมนต์เรียบง่ายเป็นตัวเปลี่ยนแปลงจังหวะเรื่อง ทำให้จุดไคลแม็กซ์ไม่จำเป็นต้องมาจากเหตุการณ์ใหญ่โต แต่เกิดจากการยอมรับหรือการตัดสินใจเล็ก ๆ ที่มีน้ำหนักมาก นอกจากนี้ยังมีการสอดแทรกมุมมองเชิงสังคมแบบไม่แข็งกร้าว—เขาเสนอประเด็นโดยให้ผู้อ่านได้คิดเองมากกว่าจะบอกตรง ๆ ซึ่งทำให้ผลงานของเขามีมิติและทิ้งร่องรอยให้กลับมาคิดซ้ำ ๆ แม้หลังวางหนังสือไปแล้ว ท้ายที่สุด สิ่งที่ผมรู้สึกว่าทรงพลังที่สุดคือน้ำหนักทางอารมณ์ที่ไม่เว่อร์เกินไป สมศักดิ์ เจียมรู้จักบาลานซ์ระหว่างความหวานขม ความตลก และความเศร้า จนผลงานของเขาเหมือนแก้วชาที่อุ่นและมีรสชาติหลายชั้น อ่านแล้วให้ความอบอุ่นแต่ก็มีมุมให้ย้อนคิด เป็นสไตล์ที่ทำให้ผมอยากหยิบงานของเขามาอ่านซ้ำเพื่อจับรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ครั้งแรกอาจพลาดไป

วัยรุ่นที่ชอบสังเกตคนรอบตัวมักจะเอา 'สมศักดิ์เจียม' ไปเขียนเป็นเรื่องเล็กๆ ที่อบอุ่นและละเอียดอ่อนจนใจละลาย ผมมักเห็นเขาเป็นคนเงียบๆ ทำกับข้าวให้เพื่อนกินตอนกลางคืน หยิบผ้าพันคอให้คนป่วย หรือยืนจ่ายตลาดด้วยความละมุน เรื่องราวแบบนี้นำไปสู่แฟนฟิคแนว slice-of-life ที่เน้นความสัมพันธ์ประจำวันและการเติบโตช้าๆ มากที่สุด เพราะเสน่ห์ของตัวละครอยู่ที่ความเรียบง่ายและการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้คนอื่นอบอุ่น เวลาผมเขียน ฉันชอบจินตนาการฉากฝนตกแล้วเขาเอาร่มคันเดียวให้เพื่อน แชร์อาหารเที่ยงใต้ต้นไม้ หรือการนั่งเงียบๆ คู่กันทำงานบ้าน ซึ่งจะพาไปสู่แนว slow-burn romance หรือ healing fic ที่โฟกัสการฟื้นฟูใจหลังเหตุการณ์บาดใจ คล้ายอารมณ์ใน 'March Comes in Like a Lion' แต่ละฉากเน้นความรู้สึกจริงจังและมิตรภาพมากกว่าดราม่าเวอร์ๆ สุดท้ายแล้วแฟนฟิคที่เกิดจากแรงบันดาลใจแบบนี้มักเป็นที่ต้องการเพราะคนอ่านอยากเห็นความเรียบง่ายกลายเป็นความหมายยิ่งใหญ่

พอพูดถึงงานของสมศักดิ์ เจียม ฉันมักจะนึกถึงบรรยากาศเรื่องเล่าแบบใกล้ชิดผู้คน แทนที่จะเป็นนิยายเชิงพล็อตยิ่งใหญ่ ซึ่งสิ่งนี้ก็มีผลต่อโอกาสในการถูกนำไปสร้างเป็นซีรีส์ด้วยเหมือนกัน ในแง่ของคำตอบตรงๆ เรื่องที่ถูกนำไปสร้างเป็นซีรีส์ยังไม่มีชิ้นงานไหนที่โดดเด่นเป็นที่รู้จักว่าได้รับการดัดแปลงอย่างเป็นทางการจากนิยายของเขา งานของเขามักจะเป็นเรื่องเล็กๆ ที่มุ่งเน้นการสังเกตพฤติกรรมและความสัมพันธ์ในสังคม ทำให้การแปลงให้อยู่ในรูปแบบซีรีส์ต้องมีการขยายองค์ประกอบเรื่องราวมากกว่าปกติ ซึ่งอาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่ยังไม่เห็นเวอร์ชันโทรทัศน์หรือสตรีมมิ่งแบบใหญ่ๆ ออกมา ส่วนตัวแล้วฉันชอบอ่านนิยายแนวที่เล่าเรื่องชีวิตประจำวันและความเปราะบางของตัวละคร วิธีการเขียนของสมศักดิ์ทำให้ฉากเล็กๆ กลับมีน้ำหนัก เช่นบทสนทนาในครอบครัวหรือภาพความขัดแย้งที่ไม่ใช่การต่อสู้แบบสุดโต่ง ถาถ้าวัดจากตัวบทเหล่านี้ พอจะจินตนาการได้ว่าถ้าใครจะหยิบงานของเขาไปทำเป็นซีรีส์ น่าจะเป็นค่ายที่กล้าทดลองงานนอกกรอบและมุ่งไปที่ผู้ชมที่ชื่นชอบละครดราม่าที่เน้นตัวละคร การดัดแปลงที่ดีน่าจะขยายมิติของตัวละคร เพิ่มฉากเสริมเพื่อทำให้เนื้อเรื่องยาวขึ้นแต่ไม่สูญเสียกลิ่นอายต้นฉบับ การใส่เพลงประกอบที่เหมาะสมกับอารมณ์และการกำกับที่ละเอียดอ่อนจะช่วยให้บทเล็กๆ เหล่านั้นเปล่งประกายได้บนหน้าจอ ท้ายที่สุด ความเป็นไปได้ในการนำงานของสมศักดิ์ไปสร้างเป็นซีรีส์ไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดประตูเสมอไป ฉันชอบคิดเล่นๆ ว่าเรื่องราวที่เน้นมิติมนุษย์แบบนี้เมื่อถูกจัดวางด้วยการตัดต่อที่ฉลาดและการแสดงที่จับใจ มันสามารถกลายเป็นงานที่คนดูตกหลุมรักโดยไม่ต้องพึ่งพาแอ็คชั่นหรือพลอตหักมุมมากมาย เรื่องเล็กๆ บางครั้งกลับมีพลังสะท้อนความจริงของคนดูได้ดี และถ้าผู้ผลิตคนไหนกล้าเอาเทคนิคการแสดงและบทสนทนาแบบเรียลิสติกมาใช้ ผลงานของเขาก็จะได้โอกาสแจ้งเกิดบนหน้าจอได้ในอนาคต ความคิดนี้ทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นและอยากเห็นนักแสดงที่เข้าใจบทบาทจริงๆ มารับบทเหล่านั้น

ฉันชอบความรู้สึกเวลาที่เพลงจากนิยายพาเราเข้าไปอยู่ในโลกที่ตัวหนังสือสร้างขึ้น เพลงประกอบจากงานของสม ศักดิ์ เจียม มักจะมีทางเลือกที่หาได้ทั้งแบบสตรีมมิ่งและแบบแผ่นจริง ในแง่ของสตรีมมิ่ง ให้ลองมองหาในแอปสากลอย่าง Spotify และ Apple Music เพราะศิลปินที่ทำเพลงประกอบนิยายใหญ่ ๆ มักจะปล่อยลงแพลตฟอร์มเหล่านี้ด้วย ชื่ออัลบั้มมักจะตามด้วยคำว่า OST หรือ ‘Original Soundtrack’ ซึ่งเป็นคำที่ช่วยให้ค้นหาแม่นขึ้น บางครั้งเพลงพิเศษหรือเวอร์ชันเต็มอาจถูกใส่ไว้ในเพลย์ลิสต์ของสำนักพิมพ์ด้วย ดังนั้นเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของสำนักพิมพ์ก็เป็นทางเลือกที่ดี ถ้าชอบของจริงที่จับต้องได้ ร้านหนังสือใหญ่หรือร้านขายแผ่นอย่างร้านนายอินทร์มักมีสินค้าพิเศษที่วางควบคู่กับหนังสือ บางครั้งจะมีแผ่นซีดีหรือแพ็กเกจรวมหนังสือกับซีดีเพลงประกอบ ซึ่งได้บรรยากาศแตกต่างจากฟังออนไลน์โดยสิ้นเชิง ส่วนใครที่อยากได้ข้อมูลการวางจำหน่ายหรือรายละเอียดเครดิตของเพลง แวะดูที่เว็บไซต์ของสำนักพิมพ์หรือหน้าปกหนังสือจะเห็นชื่อคอมโพสเซอร์และค่ายที่ปล่อยเพลงไว้ชัดเจน สรุปแล้วถ้าอยากได้ทั้งความสะดวกและคุณภาพ ให้เริ่มจาก Spotify/Apple Music แล้วถ้าชอบก็หาซื้อแผ่นจริงเก็บไว้สักชุด จะได้ความรู้สึกครบทั้งการฟังและการสะสม