หนังสือฉบับแปลของไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ มีภาษาไหนให้เลือกบ้าง

กำลังคิดว่าจะหา 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' ได้จากไหนอยู่ใช่ไหม ฉันเจอคนนิยมถามเรื่องนี้บ่อย ๆ เพราะบางครั้งนิยายบางเล่มไม่ได้กระจายทั่วเหมือนนิยายเบสิก แต่โอกาสได้เล่มปกจริงยังมีเยอะเลยในร้านหนังสือใหญ่และแพลตฟอร์มดิจิทัล ทางเลือกแรกที่ฉันจะแนะนำคือไปร้านหนังสือเครือใหญ่ เช่น SE-ED, Naiin หรือ B2S ที่สาขาใหญ่ ๆ กับร้าน 'Kinokuniya' ในห้างใหญ่เมื่อมีจัดชั้นนิยายเฉพาะจะหาได้ง่ายขึ้น ถ้าไม่เจอในชั้นก็ถามพนักงานได้เลยว่ามีการสั่งเข้าหรือเล่มหมดจากสำนักพิมพ์หรือเปล่า อีกช่องทางที่ฉันใช้บ่อยคือแพลตฟอร์มอีบุ๊กอย่าง Meb และ Ookbee รวมถึงร้านค้าออนไลน์อย่าง Shopee หรือ Lazada ซึ่งมักมีทั้งปกใหม่และมือสอง โปรดสังเกต ISBN หรือชื่อสำนักพิมพ์ให้ชัด เพราะบางทีจะมีพิมพ์หลายครั้ง หากเล่มหายากจริง ๆ ให้ลองตามกลุ่มซื้อ-ขายใน Facebook หรืองานหนังสือมือสอง ที่ฉันพบมาบ่อย ๆ คือเล่มหายากก็โผล่ในกลุ่มแฟนคลับสุดท้าย สรุปคือมีหลายทางเลือก ให้เลือกตามความรีบและงบ ส่วนตัวฉันชอบมองปกจริงก่อน ถ้าพบแล้วรู้สึกดีเหมือนจับสมบัติเล็ก ๆ ของตัวเอง

ฉันติดตามข่าวหนังสือแปลอยู่บ่อยๆ และเรื่อง 'ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ' ก็เป็นหนึ่งในชื่อที่คนถามถึงเยอะ จากที่ฉันตามข่าวมา ยังไม่มีประกาศวางขายฉบับแปลไทยอย่างเป็นทางการที่ยืนยันได้แน่ชัด ถ้ามีการแปลจริง สำนักพิมพ์จะต้องได้ลิขสิทธิ์จากผู้ถือลิขสิทธิ์ต้นฉบับก่อน แล้วค่อยประกาศวันวางแผงและรายละเอียด ISBN ซึ่งกระบวนการนี้อาจใช้เวลาเป็นเดือนหรือเป็นปี ขึ้นกับความซับซ้อนของการเจรจาและตารางงานของสำนักพิมพ์ ถ้าคุณกำลังตั้งใจจะตามเก็บ ฉันมักจะแนะนำให้สังเกตประกาศจากช่องทางทางการของสำนักพิมพ์ที่มักแปลแนวเดียวกัน หรือติดตามข้อมูลจากงานหนังสือและร้านหนังสือใหญ่ๆ ที่มักจะนำเข้าไว้ล่วงหน้า เพราะถ้ามีแผนวางขายจริง ข่าวมักโผล่มาจากช่องทางเหล่านั้นก่อน และบางครั้งจะมีพรีออเดอร์ให้สั่งจองล่วงหน้า ส่วนความตื่นเต้นของฉันกับชื่อเรื่องนี้ยังอยู่ เพราะชื่อนำเสนอความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนแบบที่ชอบเห็นในนิยายต่างประเทศ ถ้าวันไหนมีข่าวเป็นทางการแล้ว จะรู้สึกเหมือนมีของดีมาเติมชั้นหนังสือทีเดียว

รายชื่อฉบับแปลของ 'ไม่มีพรุ่งนี้ให้เธอและฉันได้ไปต่อ' มีความหลากหลายขึ้นอยู่กับว่าพูดถึงฉบับทางการหรือฉบับแฟนแปล แต่โดยทั่วไปแล้ว ฉบับที่มีการตีพิมพ์อย่างเป็นทางการมักพบในภาษาหลักๆ ของตลาดหนังสือสากล เช่น อังกฤษ จีน (ทั้งตัวเต็มและตัวย่อ) ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม จากมุมมองของคนติดตามงานแปล ผมเห็นว่าภาษายุโรปบางภาษาอย่างสเปน ฝรั่งเศส และเยอรมันก็มีโอกาสได้ฉบับแปลถ้างานได้รับความนิยมพอ ส่วนภาษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น อินโดนีเซียและฟิลิปปินส์ บางครั้งจะมีทั้งฉบับทางการหรือฉบับแปลไม่เป็นทางการเผยแพร่ในชุมชนออนไลน์ ทั้งนี้ขึ้นกับลิขสิทธิ์และความตั้งใจของสำนักพิมพ์ที่ถือสิทธิ์ เมื่อเทียบกับงานแปลอื่น ๆ ที่ผมติดตาม เช่น 'Your Name' หรือ 'A Silent Voice' จะเห็นรูปแบบการกระจายภาษาที่ใกล้เคียงกัน: ถ้าผลงานได้รับความสนใจสูง สำนักพิมพ์ต่างประเทศมักจะแปลออกหลายภาษา แต่ถ้าเป็นงานค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม อาจมีเพียงฉบับภาษาหลักไม่กี่ภาษาเท่านั้น — สำหรับคนที่ชอบสะสม ฉบับภาษาอังกฤษกับจีนมักเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี เพราะเข้าถึงง่ายและมีการจัดจำหน่ายทั่วโลก

ในฐานะแฟนที่ชอบตามฉบับแปลของนิยายรักอบอุ่นหัวใจ ฉบับที่มีชื่อว่า 'เมื่อเธอมีฉัน และฉันมีเธอ' มักพบว่ารูปแบบการวางขายขึ้นกับว่าต้นฉบับมาจากไหนและได้รับความนิยมในตลาดระดับใด โดยทั่วไปแล้ว หากผลงานเป็นที่นิยมในหลายประเทศ ฉบับแปลที่เห็นได้บ่อยจะรวมถึงภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ภาษาจีนทั้งตัวย่อและตัวเต็ม ภาษาเกาหลี และภาษาญี่ปุ่น สิ่งที่น่าสนใจคือบางครั้งสำนักพิมพ์ในยุโรปก็ซื้อสิทธิ์ไปแปลเป็นภาษาสเปน ฝรั่งเศส เยอรมัน หรือโปรตุเกสด้วย เวอร์ชันอีบุ๊กยังขยายตัวไปถึงตลาดเวียดนาม อินโดนีเซีย และรัสเซียบ้างในบางกรณี ผมชอบสังเกตว่าฉบับพิเศษหรือฉบับรวมเล่มที่มีภาพประกอบมักออกให้เฉพาะบางภาษาเท่านั้น เพราะเรื่องสิทธิ์และต้นทุนการพิมพ์แตกต่างกัน การหาว่าภาษาที่ต้องการมีหรือไม่จึงมักต้องเช็กกับหน้าร้านหรือหน้ารายละเอียดของสำนักพิมพ์ แต่โดยรวมถ้าเรื่องนี้เป็นนิยายที่ขายได้ดีในระดับนานาชาติ โอกาสจะสูงที่จะเจอภาษาหลักๆ ที่กล่าวมาแล้วในท้องตลาด — ความจริงตรงนี้ทำให้รู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งเวลาเล่มโปรดถูกแปลไปอีกภาษาหนึ่ง

เรื่องนี้เรียกความสนใจได้ตั้งแต่ชื่อเรื่องเลย — 'นิยายไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ' เป็นงานเขียนโดยนามปากกา 'รินลดา' ซึ่งในวงอ่านออนไลน์ได้รับการพูดถึงว่าเล่าเรื่องความสัมพันธ์แบบไม่ตายตัวระหว่างคนสองคนที่ต่างโลกภายในใจ ผมเจอเลเยอร์ของการเล่าเรื่องที่ชวนให้คิด เพราะโครงเรื่องหลักไม่เน้นฉากโรแมนติกตามสูตร แต่พาไปสำรวจการพบกันผ่านแชท การแลกเปลี่ยนข้อความที่แทบไม่มีภาพหน้า และความไม่แน่นอนของตัวตน ผู้เขียนสร้างตัวละครสองคนที่ต่างกันสุดขั้ว—หนึ่งคนเป็นคนเก็บตัว เกลียดการเปิดเผย แต่ช่างสังเกต อีกคนเป็นคนที่แสดงออกภายนอกมากแต่ลึกลงไปมีบาดแผลที่ไม่ค่อยเปิดเผย ฉากสำคัญมักเป็นบทสนทนาแสนเรียบง่ายที่ค่อย ๆ เผยความจริงทีละน้อย ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองค่อย ๆ ปรากฏในฐานะกระจกสะท้อนความเหงาและการยอมรับตัวเอง สไตล์ภาษาของผู้เขียนมีความเป็นกันเองผสมปรัชญาเล็ก ๆ ซึ่งผมชอบตรงที่ไม่พยายามบีบให้ผู้อ่านต้องมีอารมณ์แบบเดียวกับตัวละคร บางตอนตลกร้าย บางตอนเงียบจนกลืนเข้าไปกับบรรยากาศเมืองที่ถูกวางเป็นฉากหลัง การพลิกผันสำคัญคือการที่ตัวละครหนึ่งตัดสินใจเผชิญหน้ากับอดีตโดยไม่ใช้หน้ากาก ขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็ต้องเรียนรู้ว่าการไม่รู้จักใครเลยบางทีก็เป็นหนทางให้ได้เริ่มต้นใหม่ สรุปเน้น ๆ ในสไตล์ที่ชอบพูดตรง ๆ คือเล่มนี้เหมาะกับคนที่ชอบนิยายเน้นความสัมพันธ์เชิงจิตวิทยา มากกว่าจะเป็นเรื่องโรแมนซ์หวือหวา มันทำให้ผมคิดถึงการสื่อสารยุคใหม่—ว่าการได้รู้จักใครสักคนจริง ๆ อาจไม่จำเป็นต้องเห็นหน้า แต่จำเป็นต้องกล้าพอที่จะเปิดใจให้เห็นความไม่สมบูรณ์ของตัวเอง ซึ่งเป็นความงามแบบหนึ่งที่หนังสือเล่มนี้จับได้ดี

แค่เห็นชื่อ 'อจท' ก็อยากตอบให้ชัดเลย เนื่องจากการมีฉบับแปลหรือฉบับภาษาอื่นของหนังสือที่มาจากภาษาไทยมักไม่คงที่ ฉบับแปลอย่างเป็นทางการจะเกิดขึ้นได้เมื่อมีสองปัจจัยหลักคือความนิยมของงานและการขายลิขสิทธิ์ระหว่างสำนักพิมพ์ ซึ่งทั้งสองอย่างนี้ไม่จำเป็นต้องเกิดพร้อมกันเสมอไป ผมมักสังเกตจากสัญญาณง่าย ๆ เช่น รายชื่อสำนักพิมพ์ที่จัดพิมพ์รุ่นแรก ตัวเลข ISBN ที่ระบุเวอร์ชันต่างประเทศ หรือลิสต์ของสำนักพิมพ์ต่างประเทศที่ประกาศว่าซื้อสิทธิ์แล้ว ถ้าเป็นหนังสือที่คนพูดถึงมาก มักจะได้เห็นฉบับแปลเป็นภาษาอังกฤษ จีน หรือเวียดนามก่อนภาษาอื่น เช่นกรณีของงานที่โด่งดังระดับนานาชาติอย่าง 'Harry Potter' ที่มีเครือข่ายแปลหลายภาษา แต่ก็มีงานคุณภาพสูงจากไทยบางเรื่องที่ยังไม่เคยออกเป็นฉบับแปลอย่างเป็นทางการเลย นอกจากฉบับแปลอย่างเป็นทางการแล้ว ยังมีแปลจากแฟนคลับที่กระจัดกระจายอยู่บนบล็อกหรือฟอรั่ม ซึ่งคุณภาพกับความถูกต้องอาจต่างกัน หากอยากได้คำตอบแน่นอน ให้ตรวจลิสต์ของสำนักพิมพ์ที่พิมพ์ 'อจท' ดูประกาศเกี่ยวกับสิทธิ์ หรือเช็กในคลังห้องสมุดระดับชาติและร้านหนังสือต่างประเทศเป็นหลัก ผมมักรู้สึกตื่นเต้นเวลาพบฉบับแปลดี ๆ เพราะมันเปิดมุมมองใหม่ให้กับงานเดิม

ซาวด์แทร็กของ 'ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ' มีความเป็นบัลลาดโรแมนติกแบบที่ยังติดหัวผมทุกครั้งที่ได้ยิน ท่อนเปิดเพลงหลักกลายเป็นซาวด์มาร์กของเรื่อง—เมโลดี้เรียบง่ายแต่ก้องในอารมณ์ เสียงร้องที่แฝงความเปราะบางทำให้ฉากสำคัญอย่างการพบกันครั้งแรกหรือการเผชิญหน้าระหว่างตัวละครยกน้ำหนักขึ้นไปอีกระดับ ผมชอบวิธีที่เพลงเปิดทำหน้าที่เป็นทั้งธีมรักและปมเคลื่อนเรื่องราวไปพร้อมกัน มันไม่ต้องสวยหวือหวาแต่จับใจในรายละเอียดเล็ก ๆ อย่างการเว้นจังหวะหรือการใช้สายซอที่ลากเสียงยาวๆ ส่วนชิ้นรองที่ผมมักหยิบฟังบ่อยคือเพลงบรรเลงที่ใช้ในฉากช่วงกลางเรื่อง ทำนองขยับไปมาแบบสั้น ๆ แต่ติดหู ช่วยเติมบรรยากาศให้ฉากเงียบๆ มีน้ำหนักขึ้น และยังมีเพลงปิดที่เป็นเวอร์ชันบรรเลงของเพลงหลักซึ่งให้ความรู้สึกต่างออกไป—เหมือนฉากสุดท้ายที่ไม่ได้พูดอะไรมากแต่ยังคงความค้างคา เพลงประเภทนี้มักถูกใจคนที่ชอบฟังสกอร์มากกว่าสายป็อป เพราะมันเล่นกับโทนภาพได้ดี และยังมีเวอร์ชันคัฟเวอร์จากนักร้องอิสระที่นำทำนองไปเรียบเรียงใหม่เป็นอะคูสติกหรือเปียโนโซโล่ ทำให้เราได้มุมมองใหม่ของเพลงที่คุ้นเคย การหาเพลงเหล่านี้ไม่ยาก ถ้าชอบฟังแบบรวดเร็วลองเริ่มจากช่องสตรีมมิ่งใหญ่ ๆ เช่น YouTube ที่มักมีทั้งเพลงต้นฉบับ เพลงประกอบฉบับเต็ม และมิวสิกวิดีโอ เผื่ออยากสะสมแบบเป็นไฟล์ก็มีบน Spotify และ Apple Music รวมถึงบริการสตรีมในไทยอย่าง JOOX ที่มักมีเพลย์ลิสต์รวมเพลงประกอบภาพยนตร์ไว้ให้ ถ้าหาของสะสมจริง ๆ ร้านแผ่นมือสองหรือช็อปออนไลน์เช่น Shopee/Lazada บางครั้งจะมีซีดีหรือบันทึกเสียงเก่า ๆ ลงขาย ใครชอบเล่นเองยังมีเวอร์ชันคาราโอเกะและสกอร์ให้ดาวน์โหลดหรือดูบนยูทูบเช่นกัน ผมมักจะฟังเวอร์ชันต้นฉบับก่อน แล้วค่อยลองคัฟเวอร์ต่าง ๆ เพื่อหามุมใหม่ ๆ ของเพลง—เป็นวิธีที่ทำให้ความรักต่อซาวด์แทร็กนี้ต่อเนื่องขึ้นเรื่อย ๆ

แฟนแนวโรแมนติกดราม่าแบบนี้ฉันมักจะคิดถึงความเงียบที่อยู่ระหว่างคนสองคนก่อนที่จะเริ่มพูดคุยจริงจัง​​ เรื่องย่อของ 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' สรุปแบบไม่สปอยล์หนักคือ: นี่คือเรื่องราวของคนสองคนที่ดูเหมือนผ่านกันไปมาในชีวิตแต่ไม่เคยรู้จักกันจริงๆ พล็อตเดินเรื่องโดยให้มุมมองของทั้งสองฝ่ายสลับกัน เพื่อเปิดเผยอดีต ความเข้าใจผิด และแผลที่เก็บซ่อนไว้นาน เรื่องไม่ได้เน้นฉากบู๊หรือเหตุการณ์ใหญ่ แต่จะค่อยๆ คลี่ปมความสัมพันธ์ผ่านบทสนทนา จดหมาย หรือการพบกันแบบบังเอิญ ทำให้สัมผัสได้ถึงการเรียนรู้และการยอมรับซึ่งกันและกัน​​ ฉากที่ชอบที่สุดสำหรับฉันคือช่วงที่ความทรงจำเก่าๆ ถูกยกขึ้นมาในรายละเอียดเล็กๆ — เหมือนเพลงบ้านหรือกลิ่นบางอย่าง — ซึ่งทำให้ผู้ชมเข้าใจว่าแม้คนจะไม่รู้จักกัน แต่สายสัมพันธ์บางอย่างก็ยังคงมีอยู่ นึกถึงความเป็นชะตากรรมแบบละมุนใน 'Your Name' ที่ไม่ได้มีแค่การโรมานซ์เท่านั้น แต่เป็นการค้นหาและยอมรับตัวตนผ่านคนอื่นด้วย

รายชื่อบล็อกที่ตามอ่านเกี่ยวกับเรื่อง 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' มีหลายแบบและกระจายตัวทั้งในแพลตฟอร์มที่เน้นนิยายและพื้นที่คอมมูนิตี้ทั่วไป ฉันมักเจอบทความยาวๆ ในเว็บอย่าง 'Dek-D' ที่คนอ่านนิยายและแฟนฟิคคุยกันละเอียด ทั้งการวิเคราะห์ตัวละครและซีนสำคัญ ส่วนใน 'Pantip' จะเป็นกระทู้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นที่หนักไปทางประสบการณ์การดูหรืออ่าน บางคนลงจุดแข็งจุดอ่อนของพล็อต ส่วน 'Bloggang' มักมีบล็อกเกอร์เขียนรีวิวเชิงบรรยายและเล่าอารมณ์การอ่านอย่างมีสไตล์ นอกจากนั้นยังมีรีวิวในร้านหนังสือออนไลน์อย่าง 'MEB' ที่ผู้อ่านคอมเมนต์สั้นๆ เกี่ยวกับการซื้ออ่าน และถ้าต้องการมุมมองสากล ก็มีคนโพสต์ความเห็นบน 'Goodreads' ด้วย ถึงจะไม่ใช่แพลตฟอร์มสายไทยโดยตรง แต่ช่วยให้เห็นมุมมองต่างประเทศได้ จบด้วยความคิดส่วนตัวคือ แหล่งต่างกันให้ทัศนะที่ต่างกัน เลือกอ่านผสมกันแล้วจะได้ภาพชัดขึ้น

ชื่อเรื่อง 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' เวลาพูดถึงคนทำงานเบื้องหลัง ผมมักจะนึกถึงแง่มุมต่าง ๆ ที่เปลี่ยนไปตามรูปแบบของงาน — งานเขียนต้นฉบับกับงานเอามาทำเป็นละครหรืออนิเมะมีทีมคนละแบบอย่างชัดเจน เมื่อมองแบบกว้าง ๆ ผู้ที่ควรระบุชื่อบนเครดิตแรก ๆ คือผู้สร้างต้นฉบับ กล่าวคือ 'ผู้แต่ง' หากเป็นนิยายหรือเว็บโนเวล ชื่อผู้แต่งจะเป็นคนที่เริ่มเรื่องทั้งหมด ถ้าเป็นมังงะหรือการ์ตูน ชื่อคนวาด (นักเขียน/นักวาด) จะเด่นกว่า เพราะภาพกับจังหวะการเล่าเป็นหัวใจของงาน ในทางกลับกัน เมื่อผลงานนั้นถูกแปลงเป็นสื่ออื่น เช่น ละครหรือซีรีส์ คนที่เข้ามารับบทบาทสำคัญจะเป็น 'ผู้เขียนบท' และ 'ผู้กำกับ' ซึ่งเป็นคนแปรเปลี่ยนเนื้อหาให้เหมาะกับสื่อใหม่ ผมมักจะสังเกตว่าสำหรับงานที่มีความเป็นภาพสูง เช่น ถ้า 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' ถูกทำเป็นอนิเมะ จะมีชื่อสำคัญ ๆ ที่ต้องดูเพิ่มเติม เช่น 'ผู้กำกับอนิเมะ' 'สตูดิโอผู้ผลิต' 'ผู้ออกแบบตัวละคร' 'ผู้ประพันธ์เพลง' และแน่นอน 'นักพากย์' ซึ่งบางครั้งนักพากย์คนเดียวอาจทำให้แฟน ๆ จำผลงานชิ้นนั้นได้นานกว่าชื่อผู้แต่งต้นฉบับเอง การเทียบให้เห็นภาพง่าย ๆ เหมือนเวลาเราดูหนังอนิเมะอย่าง 'Kimi no Na wa' ที่ทำให้ชื่อผู้กำกับและสตูดิโอเป็นที่พูดถึงไม่แพ้ผู้แต่งต้นฉบับเลย สรุปแบบที่ผมอยากให้จดจำคือ ถ้าคุณอยากรู้ว่าใครบ้างในทีมของ 'ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ' ให้แบ่งตามสื่อ: นิยาย/เว็บโนเวล = ผู้แต่งและบก./ มังงะ = นักวาดและผู้แต่งต้นฉบับ/ ละครหรือซีรีส์ = ผู้เขียนบท ผู้กำกับ โปรดิวเซอร์ และนักแสดง/ อนิเมะ = ผู้กำกับ สตูดิโอ ผู้ออกแบบตัวละคร คอมโพสเซอร์ และนักพากย์ นั่นคือกลุ่มชื่อหลัก ๆ ที่มักระบุในคอนเทนต์อย่างเป็นทางการ และแต่ละชื่อมีบทบาทที่ต่างกันไป ทำให้ผลงานแต่ละเวอร์ชันมีรสชาติไม่เหมือนกัน