จะไม่รักคุณนับแสน Novels & Stories

หลังจากที่เราสูญเสียลูกน้อยไปเพียงสามวันหลังคลอด ฉันก็เลิกทุกนิสัยที่เคยทำให้จูเลียนขมวดคิ้ว ฉันหยุดถามว่าเขาไปไหน แม้ว่าเขาจะไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน ฉันก็ยังคงนอนหลับได้อย่างสนิท แม้แต่ตอนที่กระสุนปริศนาเฉี่ยวข้อมือของฉันในเหตุกราดยิงบนท้องถนน และคุณหมอขอให้ฉันแจ้งญาติสนิท ฉันก็แค่ตอบไปว่า "ฉันไม่มีครอบครัวค่ะ" พยาบาลคนหนึ่งจำฉันได้ "คุณคือคุณนายมาร์เชตติใช่ไหมคะ? ขบวนรถของท่านประธานจูเลียนจอดอยู่ข้างล่างนี่เอง จะให้ฉันลงไปแจ้งเขาไหมคะ?" ฉันหลับตาลงแล้วบอกเธอว่าไม่ต้องรบกวนหรอก ครึ่งชั่วโมงต่อมา จูเลียนก็ผลักประตูเข้ามาอยู่ดี เขาสวมสูทราคาแพง เสียงของเขาแผ่วเบาด้วยความนุ่มนวล "เธอเจ็บตัวทำไมไม่โทรหาฉัน?" ฉันมองลงไปที่ผ้าพันแผล "แค่รอยขีดข่วนน่า ท่านคาโปมีเรื่องสำคัญกว่านี้ต้องทำตั้งเยอ

เวหาถึงกับส่ายหัวกับเพื่อน เรื่องแค่นี้ทำไมมันไม่รู้ว่านี่คือความรัก “กูไม่ได้รัก กูแค่ไม่ชิน” เขาแค่ไม่ชินเท่านั้น อีกหน่อยคงชิน รอก่อนเดี๋ยวก็ชิน รออีกสักพัก ถ้าไม่เห็นก็คงชินไปเอง

เขายักไหล่ "เม...คุณก็รู้ว่าผมรักคุณมาก" “คุณไม่ได้รักฉันหรอก คุณรักตัวเอง รักคนอื่น ไม่ได้รักฉันเลย และจะบอกให้ว่าฉันจะไม่หย่า จนกว่าฉันจะฟ้องทั้งคุณและมันที่คบชู้กัน ที่ยักยอกเงินของบริษัทของฉัน คุณทำจนฉันมีหนี้สินรุงรังจะหมดตัว คุณทำได้ยังไง..."

เธอส่ายหน้าแรง ๆ จนเส้นผมสีอ่อนขยับไปมากับหมอนสีขาว ผมยิ้มก่อนจะเอ่ยออกไปว่า “มันหมายความว่า เฟียจะรัก ทะนุถนอม และอยู่เคียงข้างนับดาวตลอดไป และจะไม่ยอมให้นับดาวคนนี้ต้องเสียใจเป็นอันขาด” “เฟีย...” “มาเฟียคนนี้ไม่เคยรักใคร เลยอาจจะไม่ใช่นักรักที่ดี หรือเป็นคู่เดตที่น่าประทับใจ แต่มาเฟียคนนี้รักนับดาวที่สุด รักแค่คนเดียว รักมากกว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลก และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้นับดาวมีความสุขที่สุด”

"ฉันรู้แสน อาธามเข้ามาจังหวะที่ฉันมีปัญหาชีวิตน่ะ แสนถ้าเธอมีความรักหรือมีใครสักคนรักเธอบางทีเธออาจเข้าใจพวกเรา" แสนรักมองออกนอกหน้าต่าง น้ำตาหยดไม่ให้ใครเห็นก่อนจะเอ่ย "ชีวิตฉันจะมีใครรักได้เหรอ ขนาดคนที่ทำให้ฉันมีตัวตนบนโลกใบนี้ยังทิ้งฉันไปเลย ต้องกลายเ ป็นกาฝากเป็นปรสิตอาศัยคนอื่นอยู่ทุกวัน"

" คุณไม่ได้รักฉันหรอก คุณกำลังสับสน คุณแค่สงสารฉัน แค่รู้สึกผิดก็แค่นั้น" " ไม่ ผมไม่ได้สับสน ผมรักคุณจริงๆ แค่ผมรู้ตัวช้าไปหน่อย ทำไมคุณถึงไม่เชื่อผม"

เธอถอนหายใจตอบสั้นๆ ใช่ว่าจะไม่เสียใจ แต่ชีวิตนี้คงผ่านความเจ็บปวดมามากแล้ว และคิดว่าเรื่องนี้เดี๋ยวมันก็คงผ่านไปเหมือนที่แล้วมา "คุณรู้ได้ไงว่าผมไม่ได้รักคุณ" "จะรักได้ไงคะ คุณรักพี่น้ำตาลนี่ วันนั้นที่หัวหินฉันได้ยินหมดแล้วค่ะ..." "!!"

จ้าๆ เชื่อก็ได้ ถ้ายังไม่มูฟออนจากเขาก็ไม่เห็นต้องฟอร์มเลย คนเราจะโง่จนตัวตายเพราะความรัก แต่พอตายแล้วก็ยังโง่ไม่หลงลืมเขาซ้ำๆ ทำเป็นอาฆาตแค้นเอาหน้าก็ไม่เห็นเป็นไรนี่เนอะ แต่เธอคงพูดมากนักไม่ได้ เพราะไม่เคยมีแฟนมาก่อน ขุนแสนคำอาจจะแค้นจนอยากให้ตายจริงๆ ก็ได้ใครจะไปรู้

ง่ายกับเฮียไม่รู้กี่รอบ แต่ที่ทำไปทั้งหมด เฮียไม่นึกบ้างเลยเหรอว่าลี่ก็แค่แสดงออกตรงๆ ว่ารักเฮีย ต้องการแค่เฮียอรรถคนเดียวในชีวิต “ทำไม รับไม่ได้เหรอ...ก็มันเรื่องจริง” บรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่เคยอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัดในชั่วพริบตา ลีลี่กัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกเจ็ บ นึกอยากจะก้าวขาออกไปให้ไกลจากบ้านของเขา

"ผมรักคุณ ผมจะไม่ยอมเสียคุณไป" "กี่คนแล้วล่ะคะที่คุณบอกว่ารัก" "ผมไม่เคยบอกรักใคร ถ้าไม่แน่ใจผมจะไม่พูดคำนี้"