เจ้าสาวไม่ผ่านรัก Mga Nobela at Kwento

ที่มีเพื่อนฝูงนับสิบเป็นพยานรัก ภาพหญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีสดใส มีหมวกเจ้าสาวสวมหัวพร้อมกับแหวนในมือตอกย้ำว่า เค้าทำเพชรหลุดมือไปแล้ว และไม่มีวันย้อนกลับมาอีกแล้วจริงๆ ความรักที่คิดว่าจะแก้ปัญหาทุกอย่างได้ พ่ายแพ้ให้กับตัณหาและราคะ เป็นเอกคอมเม้นท์ใต้ภาพในไอจีของอดี ตภรรยา ด้วยคำว่า

“อ่า!...โดนเอาแค่ไม่กี่ที ร่านขนาดนี้แล้วเหรอ เจ้าบ่าวมันจะรู้ไหมนะ ว่าตอนนี้เจ้าสาวกำลังอ้าขาให้แฟนเก่าเอาอยู่” ขณะดียวกันเฟิร์สจับท่อนเอ็นสอดใส่เข้าไปอีกครั้ง โดยที่ในครั้งนี้นั้นดันเข้าไปให้ลึกมากยิ่งขึ้น ก่อนที่จะทนต่อความยั่วยวนไม่ไหว จึงกระแทกเข้าไปพรวดเดียวทำให้แ นบชิดเข้าด้วยกัน

เจ้าสาวได้ยินค่าสินสอดถึงกับหันไปมองหน้าแม่แบบตกใจ เวทมนต์ก็ตกใจไม่ต่างกัน ค่าสินสอดอะไรจะมากมายขนาดนั้น "เราสองคนรักกันด้วยใจค่ะ ฉันไม่ขอรับสินสอดทองหมั้นอะไรทั้งนั้น" เจ้าสาวพูดผ่านไมโครโฟนที่มีไว้สำหรับเจ้าบ่าวเจ้าสาว

หล่อนบอกอย่างเหลืออด ตอนแรกว่าจะไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่มันอดที่จะโกรธจะเกลียดอีกฝ่ายไม่ได้ ขนาดนี้แล้วยังกล้าหน้าด้านไร้ยางอายได้อีก ถึงได้กล้ามานั่งคุกเข่าขอความเมตตาต่อเธอ “ฉันขอร้อง ให้กวินกลับมาหาฉันได้ไหม ฉันรักเขา” “ผู้ชายคนนั้นรักใครไม่เป็นหรอก นอกจากตัวเอง เธอ พลาดเองพลอย เธอทำผิดตั้งแต่รู้ว่าเขามีภรรยาอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว และภรรยาเขาก็คือเพื่อนสนิทเธอคนนี้ที่นั่งโง่ ๆ ให้เธอทนหลอกมาได้ตั้งหลายปี”

แย่แล้ว เจ้าสาวนามว่าเจวียนชุ่ยกำลังถูกเจ้าบ่าวขืนใจ ครั้งที่หนึ่งผ่านไป ครั้งที่สองตามมา ครั้งที่สามอีกครา... จนสุดท้ายย่ำรุ่งคืบคลาน ครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่

คนที่อยู่ด้านหลังเจ้าสาวคุยกัน เท้าแกร่งก้าวเดินเข้ามาหาผู้หญิงที่เป็นเจ้าสาวของเขาแบบช้าๆ สายตาคมละจากใบหน้างามนั้นไม่ได้เลย เพราะวันนี้เธอสวยมาก ติ๊ก..จังหวะที่มือหนายื่นไปรับเจ้าสาวข้อความในโทรศัพท์ก็ได้ดังขึ้นมาพร้อมกัน

"เจ้าใส่ผ้าคุมเสีย อย่าทำเช่นนี้เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่เคยคิดอะไรกับเจ้าเลยแถมเวลานี้ก็มิใช่เวลาที่เจ้าจะมาทำเช่นนี้สาวใช้ในจวนเข้ามาเห็นเข้าก็จะนำไปพูดให้เจ้าเสียหายได้" "ทำไมเจ้าคะข้าก็เป็นภรรยาของท่าน จะมาหาสามีเวลาไหนจะนอนด้วยกันตอนใดทำไมต้องเลือกเวลาด้วย ท่านพี่แบ่งความรักสัก เศษเสี้ยวที่รักท่านพี่เสี่ยวหลินมาให้ข้าบ้างไม่ได้หรือเจ้าคะ ตอนนี้ข้าแต่งเข้าจวนของท่านแล้วอย่างน้อยท่านก็น่าจะทำหน้าที่สามีของข้าสิเจ้าคะ"

ฟิล์มเข้าขั้นเพ้อฝัน หล่อนประสานมือแนบอกทำหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับเป็นตัวเองที่ได้หมั้นหมายกับเขาคนนั้น "จริงด้วย ฉันโคตรอิจฉาแกเลยว่ะ ต้องทำบุญด้วยอะไรวะถึงจะได้สามีหล่อๆ รวยๆ แบบนี้อ่ะ" คำถามของบีทำคนฟังยิ้มแห้ง คนนอกมองมาก็คงจะเห็นตรงกันว่าเธอกลายเป็น หญิงสาวผู้โชคดี เป็นที่น่าอิจฉาของคนอื่น.. แต่ถ้าพวกหล่อนรู้ความจริงว่าชายหนุ่มสุดเพอร์เฟ็คคนนั้นไม่ได้แสนดีอย่างภาพภายนอกที่เห็น พวกหล่อนยังจะหลงใหลได้ปลื้มเขาอยู่อีกหรือเปล่า

“ไม่จริงหรอก... จะเกลียดได้ยังไง ก็ตาวรรธน์เป็นคนยื่นข้อเสนอมาเองว่าเจ้าสาวจะต้องเป็นหนูลีคนเดียวเท่านั้น หากไม่ได้ก็ไม่แต่ง” หญิงสาวก้มหน้านิ่ง ม่านน้ำตาไหลลงมาจนมองแม้กระทั่งจานข้าวของตัวเองไม่เห็น เจ็บปวดในหัวใจแทบจะแดดิ้น นี่หากหล่อนไม่ได้รักรติวรรธน์ ความเจ็บปวดก็ลง จะหายไปเกินครึ่ง

ชีวิตของสตรีเรามิได้สิ้นคุณค่าเพียงแค่พบเจอบุรุษไม่จริงใจ เพราะบางทีบุรุษต่ำช้าผู้นั้นอาจมิใช่วาสนารัก หากแต่เป็นด่านเคราะห์ให้พวกนางได้ก้าวผ่าน แต่งงานไม่จำเป็นที่ต้องเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในชีวิต หากเจ้าบ่าวผู้นั้นไม่คู่ควร ขึ้นเรือผิดลำ เหตุต้องทนฝืนนั่งไปจนสุด ทาง รู้ว่าผิดลำก็เพียงรีบกระโดดลงน้ำถึงจะเปียกปอนไปบ้าง แต่ก็พอได้กลับไปขึ้นเรือให้ถูกลำ ประเดี๋ยวก็สามารถเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่ได้เสมอ...