Novel & Cerita ความเกลียดชัง

พัดชาทุบเข้าที่หน้าอกของชามาร์พร้อมกับร้องตะโกนใส่ว่าเกลียด "เกลียดไปเถอะ...เพราะฉันเองก็เกลียดเธอเกลียดพ่อของเธอรู้ไว้ซะด้วยว่าฉันเกลียดพ่อเธอมาก" "เกลียดเขาทำไมไม่ไปทำกับเขาล่ะ"

บางทีเธอเองก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าผู้ชายคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่ แต่วันนี้ได้ฟังเรื่องอดีตวัยเด็กของเขา ทำให้รู้ว่าเขาขาดประสบการณ์ใน 'รัก' และคุ้นเคยกับ'ความเกลียดชัง 'มากกว่า จึงเลือกที่จะใช้ความเกลียดเป็นแรงผลักดันไปสู่เป้าหมาย อย่างไรก็ตามตอนนี้เธอได้พัดผ่านเข้ามาในชีวิต เขา ทำให้ความเกลียดในใจที่แฝงเร้นอยู่ในความรักค่อย ๆ อันตธานหายไป

‘ความเกลียดชัง’ “นับจากนี้ไป ระหว่างหนูกับพี่ เราจะเกี่ยวข้องกันเพราะผลประโยชน์เท่านั้น หนูจะทำงานใช้หนี้ห้าแสนให้พี่จนกว่าที่พี่อยากจะนอนกับหนู พี่นอนกับหนูเมื่อไหร่ เมื่อนั้นเราสองคนก็จะจบสิ้นกัน ต่างคนต่างไป ไม่มีวันกลับมาเจอกันอีก”

โชนเอ่ย “เกลียดก็เกลียด...เกลียดมาก ๆ เลยยิ่งดี...กูก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าคนเรามันจะสามารถโกรธเกลียดเคียดแค้นกันได้นานเท่าไหร่”

ีนจะไม่คว้าโอกาสนั้นไว้ “หนูฝากไว้สักนิดนะคะว่า อย่าเกลียดคุณหมิวเลยค่ะ เธอเป็นคนดีมากๆ จิตใจดีและกตัญญู เธอถูกเกลียดชังมามากพอแล้วค่ะ สงสารเธอค่ะ หนูกลับแล้วนะคะ” คำพูดทิ้งท้ายทำให้สี่คนพ่อแม่ลูกมองหน้ากัน ความเกลียดชังที่ไร้เหตุผล เป็นความรู้สึกที่มาจากการฟัง ไม่ได้รับรู้ด้วยตัวเองมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้ทั้งสี่หูตาสว่าง รู้ว่าอะไรเป็นอะไร น่าแปลกที่ความรู้สึกด้านลบที่มีต่อพรนับพัน ถูกพังลงด้วยความจริงในวันนี้

ฃความโกรธ ความเกลียดชัง อิจฉาริษยา ความบ้าคลั่ง และความไม่เต็มใจที่แข็งแรง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่ทำได้อย่างสมบูรณ์แบบและไม่มีข้อบกพร่องแม้แต่น้อยเลย

ฌานไม่ได้จงเกลียดจงชังวรรณรสาถึงขั้นที่อยากให้อีกฝ่ายล่มจม แต่เขาเกลียดชังในลักษณะที่ไม่อยากข้องเกี่ยว ไม่ยุ่งด้วย หากแต่ก็ยังภาวนาให้เวรกรรมทำหน้าที่ของมันอย่างสาสมโดยไม่สนใจว่าคนที่มีส่วนกับเรื่องนี้อีกคนจะเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง และน้องสาวที่ครึ่งหนึ่งของสาย เลือดมาจากแหล่งเดียวกัน

อันที่จริงเขานับถือใจคนรักเหล่านั้นนะที่สามารถรักคนที่เคยเกลียดได้ เพราะถ้าเป็นเขา เขาคงทำไม่ได้ เพราะถ้าเขาเกลียดใครสักคนจริง ๆ เขาก็คงไม่เผาผีคนคนนั้น อย่างมากสุดเขาก็คงแค่รับรู้ว่าเปลี่ยนไป แล้วก็แยกย้ายจบ ไม่มีหรอกมาตามดู ตามหาเรื่อง เสียเวลาชีวิตเปล่า ๆ คนเราน่ะ บางครั้ง เกลียดก็คือเกลียด บางคนบอกว่า ความรักกับความเกลียดชังนั้นเหมือนกัน เพราะเป็นความรู้สึกสุดโต่งทั้งสองอย่าง คนรักกันเปลี่ยนเป็นเกลียดนั้นง่ายดาย แต่น่าแปลกที่จากคนเกลียดกันมาเป็นคนรักกัน อันวาร์กลับรู้สึกว่าพบเห็นได้ยากเหลือเกิน

"คนรักเท่ากับคนที่เกลียดอย่างเด็กที่มึงแกล้งตอนนั้นป่ะ!? ดูเหตุการณ์คุ้นๆ นะ ไอ้ฟ่าก็เริ่มต้นจากเกลียดเมียมัน สุดท้ายจุดจบก็ไม่น่าดูเท่าไร” “ก็มันเกลียดเพราะความเข้าใจผิด ไม่เหมือนกู ที่ตั้งใจเกลียด” ตั้งใจเกลียด คงไม่มีทางรักได้!

“เกลียด แต่ฉันก็หลงเธอเป็นบ้าเลย เด็ดจนลืมไม่ลงจริง ๆ” คำพูดหยาบคายของเขาทำร้ายจิตใจของเธอจนขาดเป็นริ้ว อารมณ์ของเมลานีเริ่มต้นจากความโกรธอันเชี่ยวกราก แปรเปลี่ยนเป็นความอัดอั้นจำนนแบบคนไร้ทางสู้ และในที่สุดมันก็กลายมาเป็นความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ผิดหวังรุนแรงท ั้งที่ไม่ควรจะหวังอะไรจากกริชทั้งนั้น “ขอให้รู้ว่าฉันเกลียดคุณ และจะเกลียดไปจนชั่วชีวิต”