Novelas y relatos de ความเกลียดชัง

คำว่าขอบคุณสักคำก็ไม่มีให้เธองั้นเหรอ "จูบเมื่อกี้พอจะลดค่าความเกลียดได้บ้างไหม ฉันอยากให้มันลดเหลือศูนย์ หรือถ้ามันลดไม่ได้ เราก็เกลียดกันต่อไปดีกว่า" "ได้ตามนั้น ระหว่างเราเกลียดกันเหมือนเดิมนี่แหละ น่าจะเหมาะสมกันมากที่สุดแล้ว" น้ำเสียงของเขาเอ่ยขึ้นอย่างประชดประชัน

่มหนึ่งเพราะฉันสังเกตเห็นตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว "เกลียดอยู่แล้ว เกลียดเพิ่มขึ้น และคงเกลียดฉันตลอดไป" มีนตราพึมพำกับตัวเองเมื่อรับรู้ถึงสายตาเกลียดชังที่แผ่รังสีมาจนสัมผัสได้ พอฉันไม่สนใจรังสีความเกลียดชังกลุ่มนั้นก็เดินเข้ามาใกล้จนตอนนี้มายืนอยู่ตรงหน้าส่งสายตาเ กลียดชังให้ฉันได้เห็นเต็มตา

โชนเอ่ย “เกลียดก็เกลียด...เกลียดมาก ๆ เลยยิ่งดี...กูก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าคนเรามันจะสามารถโกรธเกลียดเคียดแค้นกันได้นานเท่าไหร่”

โหยหาอย่าง น่ากลัว “ฉันจะใช้ทฤษฎี ความเกลียดชัง ค่ะ” เวียงพิงค์ตอบเสียงแข็ง “เพราะคนเราไม่ควรทำเรื่องแบบนั้นกับคนที่เกลียดกัน” “งั้นเหรอครับ…?”

ีนจะไม่คว้าโอกาสนั้นไว้ “หนูฝากไว้สักนิดนะคะว่า อย่าเกลียดคุณหมิวเลยค่ะ เธอเป็นคนดีมากๆ จิตใจดีและกตัญญู เธอถูกเกลียดชังมามากพอแล้วค่ะ สงสารเธอค่ะ หนูกลับแล้วนะคะ” คำพูดทิ้งท้ายทำให้สี่คนพ่อแม่ลูกมองหน้ากัน ความเกลียดชังที่ไร้เหตุผล เป็นความรู้สึกที่มาจากการฟัง ไม่ได้รับรู้ด้วยตัวเองมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้ทั้งสี่หูตาสว่าง รู้ว่าอะไรเป็นอะไร น่าแปลกที่ความรู้สึกด้านลบที่มีต่อพรนับพัน ถูกพังลงด้วยความจริงในวันนี้

ฃบนใบหน้าที่บิดเบี้ยวนั้น เต็มไปด้วยอารมณ์เชิงลบต่างๆ ฃความโกรธ ความเกลียดชัง อิจฉาริษยา ความบ้าคลั่ง และความไม่เต็มใจที่แข็งแรง

ฌานไม่ได้จงเกลียดจงชังวรรณรสาถึงขั้นที่อยากให้อีกฝ่ายล่มจม แต่เขาเกลียดชังในลักษณะที่ไม่อยากข้องเกี่ยว ไม่ยุ่งด้วย หากแต่ก็ยังภาวนาให้เวรกรรมทำหน้าที่ของมันอย่างสาสมโดยไม่สนใจว่าคนที่มีส่วนกับเรื่องนี้อีกคนจะเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง และน้องสาวที่ครึ่งหนึ่งของสาย เลือดมาจากแหล่งเดียวกัน

อันที่จริงเขานับถือใจคนรักเหล่านั้นนะที่สามารถรักคนที่เคยเกลียดได้ เพราะถ้าเป็นเขา เขาคงทำไม่ได้ เพราะถ้าเขาเกลียดใครสักคนจริง ๆ เขาก็คงไม่เผาผีคนคนนั้น อย่างมากสุดเขาก็คงแค่รับรู้ว่าเปลี่ยนไป แล้วก็แยกย้ายจบ ไม่มีหรอกมาตามดู ตามหาเรื่อง เสียเวลาชีวิตเปล่า ๆ คนเราน่ะ บางครั้ง เกลียดก็คือเกลียด บางคนบอกว่า ความรักกับความเกลียดชังนั้นเหมือนกัน เพราะเป็นความรู้สึกสุดโต่งทั้งสองอย่าง คนรักกันเปลี่ยนเป็นเกลียดนั้นง่ายดาย แต่น่าแปลกที่จากคนเกลียดกันมาเป็นคนรักกัน อันวาร์กลับรู้สึกว่าพบเห็นได้ยากเหลือเกิน

"คนรักเท่ากับคนที่เกลียดอย่างเด็กที่มึงแกล้งตอนนั้นป่ะ!? ดูเหตุการณ์คุ้นๆ นะ ไอ้ฟ่าก็เริ่มต้นจากเกลียดเมียมัน สุดท้ายจุดจบก็ไม่น่าดูเท่าไร” “ก็มันเกลียดเพราะความเข้าใจผิด ไม่เหมือนกู ที่ตั้งใจเกลียด” ตั้งใจเกลียด คงไม่มีทางรักได้!

“เกลียด แต่ฉันก็หลงเธอเป็นบ้าเลย เด็ดจนลืมไม่ลงจริง ๆ” คำพูดหยาบคายของเขาทำร้ายจิตใจของเธอจนขาดเป็นริ้ว อารมณ์ของเมลานีเริ่มต้นจากความโกรธอันเชี่ยวกราก แปรเปลี่ยนเป็นความอัดอั้นจำนนแบบคนไร้ทางสู้ และในที่สุดมันก็กลายมาเป็นความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ผิดหวังรุนแรงท ั้งที่ไม่ควรจะหวังอะไรจากกริชทั้งนั้น “ขอให้รู้ว่าฉันเกลียดคุณ และจะเกลียดไปจนชั่วชีวิต”