Novel & Cerita เจ้าอารมณ์

“อา ไม่ไหวแล้วอินทร์ใกล้แล้วไอ้เทือก อ่า ไอ้เทือก อ่า เกลียด คนเลว อื้อ” “อ่า ชอบเหลือเกินเวลาเธอใส่อารมณ์โกรธมาด้วยแบบนี้ โอว์ พร้อมกัน แตกพร้อมกันทูนหัว อ่า”

เจ้าของชื่อส่ายหน้าด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวทรมาน สิโรจน์ร้อนฉ่าทั่วร่าง ขยับกระแทกกายยังโพรงนุ่ม เนิบนาบแต่เร่งจังหวะตามแรงอารมณ์ เหงื่อไหลซึมทั่วหลัง กระโจนจ้วงใส่ไม่ยั้งแรง เหมือนจันทร์หัวสั่นคลอนไร้สติ ทุกอย่างถูกกามอารมณ์ควบคุมยากปะติดปะต่อคำพูด ครวญครางจนเสียงแหบท ว่ากลับยังไม่จบสักที

อธิปสบถอย่างหัวเสีย น้ำเสียงฉุนเฉียวใบหน้าไม่ได้ดั่งใจทำให้นพฤทธิ์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะทอดสายตามองเจ้านายหนุ่มแล้วถอนใจ ส่ายหน้าไปมา “จู่ๆ มาว่าผมทำไม” “ใครว่าแกไอ้ไข่ กวนตีนนะมึง” อารมณ์ดีเรียกนาย อารมณ์ร้ายเรียกไอ้ เจริญจริงๆ เจ้านายของเขา นพฤทธิ์ไม่ถือสาเพราะอ� �ิปมีหลายอย่างเหมือนอุกฤษฏ์ เวลาโมโหใครก็เข้าหน้าไม่ติด แต่ที่แตกต่างกันมากคือด้านอารมณ์และความเป็นผู้ใหญ่ อุกฤษฏ์จะเก็บอารมณ์ได้ดีกว่า แต่สีหน้าและแววตาเฉลียวฉลาดอีกทั้งไหวพริบปฏิภาณ อธิปซอกแซกได้เยอะกว่า เรียกว่าเก่งพอตัว

“อารมณ์บ่จอย มีคนแกว่งทำให้อารมณ์ขุ่น” “ใครหนอบังอาจทำให้พี่เขื่อนมีอารมณ์” เผ็ดไม่ได้ตั้งใจพูดสองแง่สองง่าม

ตบปากซะจริงๆ “นี่โมราห์!!!”ผู้จัดการเริ่มโมโหขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “มีอะไรกัน” “คุณจันทร์😳”

EP46 - กลรักร้าย เจ้านายมาเฟีย (กะตัญ) "แค่เข้าใกล้ก็มีอารมณ์แล้ว เธออยู่ใกล้ฉันของฉันก็ขึ้นสุดทุกครั้ง" "คุณกะตัญพูดอะไรคะ"

อง “น้องอายคะ อาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งนะ มีเลือดเนื้อมีอารมณ์ มีความต้องการ ยิ่งเวลาได้อยู่ใกล้น้องอาย ไอ้อารมณ์พวกนี้มันก็ต้องมีเกิดบ้างตามธรรมชาติ อาไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะที่จะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย แล้วเวลาที่อาเกิดอารมณ์แบบนี้ขึ้นมาแล้วอาไม่สามารถทำอะไรน้องอายได้ อาก็ต ้องหาทางกำจัดอารมณ์พวกนี้ออกไปด้วยตัวเอง อาพูดแค่นี้น้องอายคงเข้าใจแล้วนะว่าทำไมอาถึงวิ่งเข้าห้องน้ำไปทุกครั้ง”

EMA_on คนหื่น...อารมณ์ค้างกลับบ้าน Nanny : อุ๊ปปปป! ออกตัวแรง OnIn : เด็ด! จัดเต็มมากจ้าเอมเพื่อนรัก Ranning : ระวังใครบางคนอกแตกตาย ฮ่า ๆ ๆ

“อ่อ ไม่ต้องตอกย้ำ ข้ารู้แล้วว่าในใจเจ้ามีแต่เย่เทียนหลาง ที่ผ่านมานั้นเป็นข้าทึกทักไปเอง” เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ใช้อารมณ์ นางก็รู้สึกโมโหขึ้นมาบ้าง “คุณชายมู่หรง ท่านเลิกประชดประชันข้าเสียที”

หญิงสาวเผลอตวาดกลับด้วยโทสะเช่นกัน สมองในส่วนที่ทำงานควบคุมอารมณ์พิการไปชั่วขณะ “อย่าบังอาจมาขึ้นเสียงอย่างนี้กับฉันอีก...” ท่าทีและคำพูดของรัชชานนท์ดูเย็นเยือกน่ากลัว