หวาดระแวง Mga Nobela at Kwento

“ไม่ได้ ดูแต่ตา มืออย่าต้อง อูวว... คุณหนูแบะ ห ให้พวกเขาดูชัดๆ สิ นี่เป็นกุศลใหญ่นะขอรับ” “จ...เจ้า ค...ค่ะ” ถิงถิงแบะกลีบให้พวกขอทานดู ว่ารู ห บวมๆ กำลังโดน ค กระแทกถี่ พวงเต้ากระเด้งกระดอนไปตามแรงเด้า พวกขอทานคนหาปลาพากันชักว่าวระบายกำหนัด จับจ้องฉากเด็ดกันตาไม่กะพริบ บางคนก็เหล่มองเสี่ยวฮวาที่แอบหลบอยู่ใกล้ๆ “เฮ้ย โน่น ยังมีไก่สาวอีกตัว”

ข้าวของระเนระนาดเกลื่อนพื้น แต่มวยนัดสำคัญที่คนเป็นสิบรุมสองกลับไม่สามารถเอาชนะคนเพียงสองคนที่อยู่ในวงล้อมได้ “ไอ้พวกโง่ แค่นี้ยังทำอะไรมันไม่ได้” “แน่จริงก็เข้ามาอีกสิ พวกหมาหมู่ รังแกคนอื่น” ปาหนันการ์ดหมัดขึ้นรอท่า ไม่เคยยอมแพ้ต่ออะไร เธอไม่ยอมให้ใครรังแกได้ง่ายๆ ก ันต์เองยังนึกทึ่งในตัวผู้หญิงที่ยืนแนบหลังของเขาอยู่ไม่น้อย

🔥 ไฟราคะ 🔥 บทที่ 03 เขมิกาเดินเข้าบ้านหลังใหญ่ บ้านของตระกูลไพวรรณ เธอถือช่อดอกไม้กลับเข้าบ้านทุกๆ วัน เพราะเธอจะจัดแจกันในบ้านให้ดูสวยงามและสดชื่นอยู่เสมอ

หญิงสาวชะงัก มือที่จับเมาส์ค้างไว้อย่างนั้น ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ คิดว่าตัวเองหูฝาด “คอนเสิร์ตเวิร์ลทัวร์ขององศาพาที นักแสดงซีรีส์วาย ซัมเมอร์น่าจะเคยเห็นนะ ที่หล่อๆ ดังๆ น่ะ”

พังงา หญิงสาวรูปร่างอรชรแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสบายๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้นวมแบบปรับระดับได้ นัยน์ตาเธอมองดูท้องทะเลสีฟ้าคราม เห็นเกลียวคลื่นสีขาวม้วนตัวกระทบชายหาด คลื่นลูกเก่าไป คลื่นลูกใหม่ก็เข้ามาแทนที่ วันนี้ท้องฟ้าเปิด แสงตะวันสาดส่องกระทบกับผืนน้ำทะเล เหมาะสำหรับการทำกิจกร

พนักงานขายบอกราคา “เอาวงนี้ไหม” ศรายุทธถามบัวบงกช แล้วเลื่อนแหวนวงที่มีราคาแพงให้เธอดู

เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นจากด้านหลังของพายุหิมะ ร่างเงาขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วสูง มันคือสัตว์อสูรหิมะตัวมหึมาที่มีขนสีขาวราวกับหิมะ ดวงตาสีแดงฉานราวกับเปลวไฟ “ระวัง!” เสิ่นหยวนตะโกน เขาดันหลันเฟิงออกไปข้างหลัง แล้วชักดาบประจำกายออกมา แสงสีขาวนว ลจากพลังปราณบริสุทธิ์แผ่ออกมาจากคมดาบ

ห้งผาก กันภัยไล้มือกับผิวผ่อง ผิวของเขาตัดกับผิวของเธออย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มซุกหน้าเข้าหาอกอวบอิ่มหอมกรุ่น เขาสูดดมลมหายใจฟืดฟาดรุนแรงด้วยความเสน่หา เธอแหงนใบหน้าขึ้นด้านบน กดใบหน้าของเขาเข้าหา ลูบเส้นผมดกหนาไปมา เขาเลื่อนมือไปแกะตะขอบราเซียร์ด้านหลัง โนมเนื้อ ขาวผ่องราวงาช้างปรากฏแก่สายตา ปลายยอดสีเข้มประดุจดั่งผลเชอร์รีน่ากลืนกิน กันภัยซุกหน้าเข้าหาเพื่อดูดกลืนอย่างหิวกระหาย

น้ำเสียงห้วนแข็งดังลอดออกจากริมฝีปากหนาสีชมพูสุขภาพดี “เฮ้! พี่พูดแบบนี้กับแม่ได้ยังไง” คนที่ยืนข้างหญิงแก่เอ่ยขึ้นพร้อมเดินมาผลักอกของเขาด้วยอารมณ์ และเขาก็ทำเพียงแค่ปัดหน้าอกตัวเองตรงที่อีกฝ่ายแตะสัมผัสออกด้วยท่าทางรังเกียจ

เธอสวนกลับอย่างทันกัน “ปากดี ปากดีให้ตลอดนะดารินลดา ฉันจะทำให้เธอกับแม่กระอัก” “ฉันไม่มีวันกระอักกับสิ่งเลวร้ายที่คุณทำ ฉันเกลียดคุณ” “นึกว่าฉันพิศวาสเธอนักหรือไงหึ” เขาสวนกลับทันควัน ใช้ลิ้นดุนดันกระพุ่งแก้มอย่างยียวนกวนประสาท