ผมยังชอบการเห็นแนวทางที่แตกต่างในการใช้ดนตรีในซีรีส์ที่มีตัวละครเป็นดยุกอีกหลายเรื่อง เช่น 'Blackadder' ที่ให้โทนตลกร้ายและจังหวะผ่อนคลายด้วยธีมหลักของ Howard Goodall ซึ่งตรงกันข้ามกับสกอร์แบบดราม่าแบบ 'Bridgerton' แต่กลับเหมาะกับการขับลักษณะตัวละครดยุกที่หยิ่งหรือปากจัดได้อย่างพอดี นอกจากนี้ ในอนิเมะเรื่อง 'The Duke of Death and His Maid' ดนตรีเปิด-ปิดจะเน้นเมโลดี้โทนเศร้าเล็กน้อยคู่กับอาร์เรนจ์แบบอะคูสติกและเปียโน ทำให้ภาพความโดดเดี่ยวของดยุกที่ถูกคำสาปชัดเจนขึ้น ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ใช้ธีมออร์เคสตราอลใหญ่โต แต่ความเรียบง่ายกลับเสริมอารมณ์โรแมนติก-โศกเศร้าได้ดี
สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ ถ้าต้องการหาเพลงประกอบจากซีรีส์เกี่ยวกับดยุก ให้เริ่มจากผลงานที่ใช้สกอร์ออร์เคสตราแบบ 'Bridgerton' เพื่อความยิ่งใหญ่และคัฟเวอร์ป็อปสำหรับความร่วมสมัย หรือมองหาโทนเปียโน/อะคูสติกในเรื่องอย่าง 'The Duke of Death and His Maid' หากอยากได้ความเศร้าละเมียด ส่วนธีมแนวตลกร้ายอย่าง 'Blackadder' จะแสดงให้เห็นว่าเพลงประกอบสามารถเปลี่ยนอารมณ์ตัวละครจากเคร่งขรึมเป็นขบขันได้อย่างน่าประทับใจ — นี่แหละคือเสน่ห์ของเพลงประกอบในซีรีส์ที่ว่าด้วยดยุกสำหรับผม มันทำให้ตัวละครบนจอมีชีวิตขึ้นมาได้ในแบบที่คำบรรยายอย่างเดียวทำไม่ได้