เพลงประกอบหนังเอเลี่ยนเพลงไหนตราตรึงใจผู้ฟัง?

เพลงหนึ่งที่ทำให้ฉันเงยหน้ามองฟ้าได้ทุกครั้งคืองานของ John Williams ใน 'E.T.' เสียงเปียโนเบา ๆ ผสมกับสตริงที่ก่อตัวเป็นเมโลดี้ลอย ๆ ทำให้ความรู้สึกเป็นเด็กและความมหัศจรรย์ถักทอเข้าด้วยกัน ฉันจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ถ้ามีฉากที่ยานบินหรือเด็กขี่จักรยานขึ้นฟ้า เสียงธีมนี้จะขึ้นมาในหัวก่อนเลย

ในทางกลับกัน 'Arrival' ของ Jóhann Jóhannsson ให้ความประหลาดใจต่างออกไป — ดนตรีเน้นโทนต่ำและซ้ำ ๆ เป็นผืนเสียงที่เหมือนเวลายืดออก ช่วยให้ฉันรับรู้ถึงความคิดที่ไม่ใช่มนุษย์และความพยายามสื่อสาร เพลงจากสองเรื่องนี้สอนฉันว่าสไตล์ต่างกันก็สามารถตรึงใจผู้ฟังได้เหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นความอบอุ่นของความคุ้นเคยหรือความแปลกใหม่ที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามา นั่นแหละคือเสน่ห์ของเพลงประกอบแนวเอเลี่ยนสำหรับฉัน

มีเพลงประกอบหนังเรื่องหนึ่งที่ติดอยู่ในหัวฉันเสมอ — เสียงเริ่มต้นของ 'Alien' มันไม่ใช่แค่ธีม แต่มันคือบรรยากาศทั้งเรื่องที่ถูกอัดแน่นในไม่กี่วินาทีแรก

ฉันยกให้ผลงานของ Jerry Goldsmith ใน 'Alien' เป็นตัวอย่างของการใช้เสียงเพื่อสร้างความกลัวแบบน่าสะพรึง: สตริงที่กรีด เสียงเบสต่ำที่สั่น คลื่นเสียงที่ไม่เป็นเมโลดี้เหมือนจะยืนกรานว่ามีบางสิ่งที่ไม่ควรเปิดเผย ช่วงจังหวะที่ขาด ๆ หาย ๆ กับซาวนด์สังเคราะห์ทำให้ห้องโดยสารของยานดูคับแคบและเย็นชา ทุกครั้งที่ได้ยินคอร์ดพังทลายของเขา ฉันรู้สึกถึงการหายใจที่ติดขัดของตัวละคร และภาพของเงาดำที่เคลื่อนผ่านม่านแสงจะโผล่ขึ้นมาในหัวทันที

อีกเพลงหนึ่งที่ฉันชอบใช้เปรียบเทียบคือจาก 'Under the Skin' ผลงานของ Mica Levi — นี่เป็นเพลงเอเลี่ยนแบบที่ไม่พาตรงไปสู่ความหวาดกลัวทันที แต่กลับสร้างความไม่สบายอย่างละเอียดอ่อน เสียงที่แผ่วและเสียงสังเคราะห์ที่บิดเบี้ยวให้ความรู้สึกว่าโลกกำลังดูเราจากมุมที่ต่างออกไป มันทำให้ฉันคิดถึงโมเมนต์ที่ความเป็นมนุษย์ถูกแยกชิ้นออกมาและถูกสังเกต ซึ่งต่างจากการเผชิญหน้าในหนังสยองขวัญทั่วไป

สุดท้ายฉันอยากพูดถึง 'Close Encounters of the Third Kind' ของ John Williams — เมโลดี้ห้าตัวโน้ตกลายเป็นสัญลักษณ์ของความอยากรู้อยากเห็นและความหวัง เพลงนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าบทเพลงเอเลี่ยนไม่ได้มีหน้าที่เดียวคือทำให้กลัว แต่ยังสามารถเปิดประตูสู่ความมหัศจรรย์ได้ด้วย ความต่างของสามเพลงนี้ — ความน่ากลัวเชิงกายภาพจาก 'Alien', ความแปลกและเย็นของ 'Under the Skin', และความอ่อนโยนแบบไม่คาดคิดจาก 'Close Encounters' — คือเหตุผลที่ฉันยังคงจดจำเสียงพวกนี้ได้แม้เวลาจะผ่านไปนาน มันเป็นพลังของดนตรีที่ทำให้ภาพยนตร์กลายเป็นความทรงจำที่มีเสียงประกอบติดตามอยู่เสมอ