ในซีรีส์ 'All of Us Are Dead' ที่แฟนไทยมักเรียกติดปากว่า 'มัธยมซอมบี้' นักเรียนกลุ่มหลักคือแกนกลางของเรื่องราวและถูกแสดงโดยนักแสดงเยาวชนที่มีพลังแสดงสูงสุด ได้แก่ Park Ji-hoo (รับบท Nam On-jo), Yoon Chan-young (Lee Cheong-san), Park Solomon หรือ Lomon (ในบท Lee Su-hyeok / Jang Woo-jin ขึ้นกับการถ่ายทอด) และ Yoo In-soo (Choi Nam-ra) พร้อมด้วย Cho Yi-hyun (Kim Ji-min) ที่เติมมิติให้กับกลุ่มเพื่อนในโรงเรียน ชื่อของแต่ละคนอาจสลับกับการถอดชื่อ-เรียกในภาษาไทยบ้าง แต่ภาพรวมคือซีรีส์เน้นที่กลุ่มนักเรียนธรรมดาที่ต้องปรับตัวจากชีวิตมัธยมธรรมดาไปสู่การเอาตัวรอดในโลกซอมบี้ นักแสดงเหล่านี้รับบทตัวละครที่มีจังหวะทางอารมณ์และการเติบโตชัดเจน ทำให้เราเชื่อมโยงและลุ้นไปกับพวกเขาตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนจบ
ในฐานะผู้ชมที่ติดตามมาเป็นชุด ฉันประทับใจกับความสมดุลระหว่างการแสดงที่ดิบจริงและการออกแบบตัวละครที่มีชั้นเชิง Nam On-jo ของ Park Ji-hoo เป็นหนึ่งในคาแรกเตอร์ที่ถูกวางให้เป็นศูนย์กลางทางอารมณ์ มีช่วงที่ต้องเลือกระหว่างความกลัวและความรับผิดชอบ ในขณะที่ Yoon Chan-young ในบท Lee Cheong-san ทำหน้าที่เป็นกำลังใจและตัวแทนของความมุ่งมั่นของเยาวชน พาร์คโซโลมอน/โลมอนเติมสีสันด้วยความซับซ้อนทางจิตใจของตัวละคร ส่วน Yoo In-soo กับ Cho Yi-hyun มีฉากที่ทำให้หัวใจเต้นแรงทั้งในมุมดราม่าและแรงปะทะทางอารมณ์ ฉันคิดว่าเสน่ห์ของซีรีส์มาจากการที่นักแสดงเหล่านี้ไม่พยายามให้เป็นฮีโร่แบบเดียว แต่แสดงให้เห็นความกล้า ความกลัว การทรยศ ความเสียสละ และการเติบโตแบบที่คนดูเห็นตัวเองสะท้อนอยู่
โดยรวมแล้ว นักเรียนกลุ่มหลักใน 'All of Us Are Dead' ไม่ได้โดดเด่นเพียงเพราะเป็นตัวละครที่ต้องสู้กับซอมบี้ แต่เพราะนักแสดงสามารถพาเราเข้าไปสัมผัสความเป็นวัยรุ่นท่ามกลางวิกฤตได้อย่างชัดเจน ฉันชอบวิธีที่กลุ่มเพื่อนถูกนำเสนอเป็นคอลเล็กชันของบุคลิกที่ต่างกันแต่ต้องเรียนรู้จะพึ่งพากันและกัน ซึ่งทำให้ช่วงท้ายเรื่องมีน้ำหนักทางอารมณ์มากกว่าซีรีส์ซอมบี้ทั่วๆ ไป บทสรุปของแต่ละคนยังคงสะกดใจอยู่ในความทรงจำของฉัน และบางฉากก็ทำให้คิดถึงหนังซอมบี้คลาสสิกอย่าง 'Train to Busan' ในมิติของการเสียสละและความเป็นมนุษย์ นี่คือความรู้สึกที่ทำให้กลับมาดูซ้ำและคุยกับเพื่อนๆ ได้ไม่มีเบื่อ
One night stand ที่ตามหากันแทบตาย สุดท้ายก็อยู่แค่ปลายจมูกนี่เอง...
"นี่! ปล่อยได้แล้ว"
“โอ๊ย... ไอ้บ้า ต้องการอะไรอีกฮะ ได้ไปทั้งตัวแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ”
ทรงโปรดเงยหน้าจากซอกคอขาวผ่อง นัยน์ตาเขาส่งประกายกรุ่นโกรธขณะที่สบดวงตาที่มีแววดื้อรั้นของคนในอ้อมกอด
“ผมบอกไปแล้วใช่ไหม ว่าผมไม่วันไนท์กับคุณ”