12 Ksatria Meja Bundar Novels & Stories

俺の嫁は俺よりも12歳も年下だ。 最初に結婚したとき、たくさんの友達が俺が若くて綺麗な女性を見つけたことを羨ましがっていた。それが俺にとっては誇らしくて、ほとんど何でもしてあげて彼女を甘やかしていた。 彼女は若く、遊びも派手で、刺激を求めるのが大好きだった。結婚してたった半年で、俺は彼女に疲れ果てて、こっそり栄養剤を飲むこともよくあった。 しかし最近、彼女は急に俺と寝ることを嫌がるようになり、「お腹の調子が悪い」とか「炎症を起こしている」とか言うようになった。俺は彼女を気遣っていたし、心の中では少しほっとしていた部分もあった。しかしある日の明け方、彼女が俺に隠れてトイレでひそかに自己満足しているのを見てしまった……

Tahun 1963, di desa Galogandang, tiga anak kecil berusia 12 tahun bersahabat. Kasim, Fikri, dan Khairul. Di antara mereka bertiga, Khairul merupakan anak toke beras dan paling kaya di kampung. Namun, orang tua Khairul Pak Anwar dan Buk Rosma melarang anaknya itu bergaul dengan orang miskin. Tanpa sepengetahuan orang tuanya, Khairul diam-diam tetap berteman dengan kedua anak tersebut. Suatu hari, Kasim dan Fikri belum makan seharian. Mereka minta makanan ke Khairul. Khairul mengatakan ibunya baru saja merebus ubi jalar. Mungkin dia bisa memberi mereka ubi rebus tersebut. Kasim dan Fikri sangat gembira. Mereka bertiga lalu pergi ke rumah Khairul ketika waktu sudah menunjukkan pukul sembilan malam. Khairul menyuruh teman-temannya itu menunggu di dekat kandang sapi, sementara dia pergi mengambilkan ubi tersebut. Ketika Khairul pergi, Pak Anwar ternyata sedang menuju ke kandang sapi dan memeriksa kandang tersebut. Hal rutin yang biasa dia lakukan setiap malam. Kasim dan Fikri langsung takut dan bergegas bersembunyi di belakang kandang. Sampai akhirnya Pak Anwar pergi. Saat Khairul kembali, dia berpapasan dengan Pak Anwar. Pak Anwar bertanya mau ke mana malam-malam, dan Khairul gugup sambil mengatakan kalau dia hendak membuang sampah. Pak Anwar pun curiga. Tanpa sepengetahuan Khairul, dia menguntit anaknya tersebut. Khairul yang merasa sudah aman, segera memanggil kedua sahabatnya. Mereka pun keluar dan semangat hendak memakan ubi. Saat itulah Pak anwar muncul lalu memarahi anak-anak tersebut. Pak anwar tidak segan-segan menurunkan tangan kasar ke Kasim dan Fikri. Sampai-sampai Fikri muntah darah dan Kasim merasakan tulangnya seperti mau patah setelah dibanting ke tanah oleh lelaki dewasa itu. Ketika kedua orang tua anak tersebut tahu apa yang menyebabkan anak mereka sakit, dendam dan kebencian pun menyeruak. Pak Abdul selaku ayah si Fikri dan Pak Uday sebagai ayah si Kasim mencari Pak Anwar untuk membuat perhitungan. Mereka menuntut keadilan untuk anak mereka. *** Cover dibuat menggunakan AI dari canva.com

No dia que deveria ser o meu casamento... a noiva não era eu. A cerimônia pela qual esperei durante cinco anos se transformou em uma piada quando Valentina, minha irmã, entrou pelo corredor de mármore usando um vestido de noiva branco. Seu braço estava entrelaçado ao de Luca, o homem que deveria estar me esperando no altar. — Sinto muito, Bianca. — Disse ela suavemente. — Mas hoje você não é mais a noiva. Então ela tocou a própria barriga, os olhos brilhando de triunfo. — Estou grávida do filho de Don Romano. Suas palavras explodiram dentro da minha cabeça, e o mundo inteiro mergulhou no silêncio. Como se temesse que eu não acreditasse, ela ergueu algo brilhante em direção à luz. Uma imagem de ultrassom em preto e branco. Nela, lia-se claramente: Idade gestacional — 12 semanas. Meus olhos arderam, as lágrimas queimando enquanto me virei para Luca, procurando desesperadamente qualquer coisa, uma negação, uma explicação, arrependimento. Em vez disso, ele apenas suspirou, cansado e resignado. — Bianca, me desculpa... — Disse ele, impotente. — Valentina não tem muito tempo de vida. Este casamento… era o último desejo dela. — Eu vou compensar você. — Acrescentou. — Podemos ter outro casamento depois. Meu pai, Moretti, estava atrás dele, usando a mesma expressão severa que carregou durante toda a minha vida. Nunca o vi sorrir para mim, nem uma única vez. — Bianca!! — Disse ele, ríspido. — Sua irmã está morrendo. Deixe que ela fique com isso. Meu irmão assentiu em silêncio, como se isso fosse uma resposta suficientemente sólida. Durante toda a minha vida, eles sempre a escolheram, as lágrimas dela, seus caprichos, suas necessidades, acima das minhas. Hoje não foi diferente. Algo dentro de mim se quebrou silenciosamente. Tudo bem. Se ninguém nesta família se importa comigo, eu vou embora.

My heartbeat is so steady that sometimes, I don't resemble a human being at all. The fluctuations in my heart rate are very small even though I might be sleeping, suffering from a fever, or losing too much blood. When I'm 18 years old, the Ziegler family admits me into a rehabilitation center. My new home is now a temperature-controlled intensive unit located on the top floor. Oh, Aiden Ziegler doesn't love me at all. It's merely because the one and only artificial heart present in this world—and also in his chest—needs to be fine-tuned with my own heartbeat as its primary frequency. If my heartbeat is steady, he gets to live. If not, he dies. Three months ago, a nurse accidentally took off one of the monitoring pads on my chest. Five minutes later, Aiden, who was ten thousand miles away, went through a temporary crash where his heart stopped. The next day, the third-party medical company filed for bankruptcy. Everyone who was involved in this incident got banned by the medical world. Because of that incident, all of the sounds get eradicated from the top floor. Even the elevator's chimes get muted when it reaches the top floor of the rehab center. Everything changes when Aiden flies to Iropa. That's when his fiancee, Mandy Sutherland, takes over the rehab center. As she flips through my medical bill of nine figures, she sneers at me. "So, the Zieglers are basically sustaining a loser who does nothing but gasps for breath while lying in bed, huh?" After that, Mandy tears off the monitoring pads and unplugs the sync line. Then, she forces me to get on a treadmill. "That'll be a six-mile run for you. You can forget about returning to the top floor if you can't finish the run." As I grip the handrails tightly, I can feel my heart rate turning erratic for the first time ever. It feels as though my heart is about to burst out of my chest. As soon as the alarm goes off, Mandy turns it off immediately. What she doesn't know is that Aiden's artificial heart has already gone crazy, just like mine, while he's stuck in a place that's 12 time zones away.

Di perkemahan Fidela Rawnies mahasiswi Arsitektur itu hampir jatuh ke jurang gelap. Dengan hitungan detik saja tidak ada yang mengengam tangannya, Fidela dapat terjun ke jurang, pulang meninggal nama saja. Namun seseorang berlengan kekar menariknya kembali berpinjak di atas tanah merah, tanpa kurang apapun pada tubuhnya. Orang itu menghilang meninggalkan rasa penasaran. Setelah pulang Fidela dihantui rasa ketakutan yang teramat karena sosok bayangan yang selalu mengikuti kemanapun dia pergi. Setiap pukul 12 malam bayangan itu selalu datang ke rumahnya. Dengan meninggalkan setangkai bunga untuk Fidela, entah dari siapa. Bukan hanya itu kecerobohannya memecahkan kamera milik Reiki Altteza merupakan dosen penggati menambah tekanan. Fidela yang tidak bisa menganti kamera yang dia pecahkan mendapat satu syarat, yaitu menjadi asisten pribadinya dari Reiki. Terlebih laki- laki itu seakan mengekang kebebasannya untuk dekat dengan laki- laki incarannya. Kesialan kembali menghampiri, seperti masalah dengan sahabatnya Ismi karena Azka laki- laki incaran Ismi yang selalu lebih dekat dengan Fidela. Bukan hanya itu Fidela syok begitu tahu bayangan hitam itu adalah Reiki yang selalu mengikutinya, sampai dirinya mengidap penyakit mental. Padahal bersama Reiki, Fidela bisa mengingatkannya pada teman masa kecilnya yang selama ini dia cari. Namun Azka membongkar semua keburukan Reiki. Fidela dan Azka menjadi kubu yang akan mencari tahu kebenaran yang terjadi. Namun lagi-lagi Fidela salah mempercayai orang, Azka ternyata menculiknya dengan membawa ke area pegunungan dengan pohon-pohon yang lebat. Ketakutan semakin memeluk erat Fidela, sampai rasanya sesak. Jadi, sebenarnya siapa dalang dibalik ini semua ? Kenyataan seakan menamparnya Fidela saat dia tahu Reiki yang dianggap dalang dari semua kesialan yang menimpanya. Dikabarkan masuk jurang dan tidak ada harapan hidup. Demi menyelamatkan Fidela dari Azka dan ayahnya. Ternyata ayah Azka yang menjadi dalang dari semua ini, karena bisnisnya yang terancam tutup, akibat kalah saing dari usaha ayahnya Fidela. Sehingga melakukan cara kotor untuk mendapatkan keuntungan.

Si Elina Lopez ay isang mahirap na babae at ang kanyang ina ay isang Housewife lang. Nang unang mapanood ni Elina sa TV ang isang Billionaire Boy na nag-ngangalang Jacob Brown, sya ay na “Love at 1st sight” dito kahit hindi nya pa ito nakikita at nakakasama in person. Simula nun ay pinangarap ni Elina na pakasalan si Jacob. Sa loob ng “6 Years” ay nag-imagine ng mga wild-fantasy si Elina ukol kay Jacob. At dumating ang isang balita sa Pilipinas na ang Golden Industry na company ng family ni Jacob ay magkakaroon sa Pilipinas for the 1st time. Nang malaman ito ni Elina sya'y nagsumikap na makapasok rito ngunit hindi sya natanggap sapagkat hanggang Grade 12 lang ang kanyang natapos. Ngunit may Best-Friend si Elina na nag-ngangalang Rhea Santos at sya mismo ang gumawa ng paraan upang magkaroon sila ng interview sa Golden Industry. Dumating ang araw ng interview nila Elina at Rhea sa Golden Industry at ito ang unang pagkakataon para kay Elina na makita si Jacob in person. At nagsimula na nga ang interview para sa Golden Industry at si Jacob Brown mismo ang nagtatanong sa mga employees. Nang si Elina na ang sasabak sa interview ay kanyang inamin kay Jacob na mahal nya ito. Nagulat si Jacob sa kanyang nalaman dahil lahat ng babae na kanyang nakakasama at nakikita ay sinasabihan syang mahal sya. Walang magawa si Elina kundi patunayan ang kanyang pagmamahal kay Jacob kaya kanya itong hinalikan. Ang paghalik na iyon ay ang 1st kiss nila Elina at Jacob sa isat-isa. Nagulat at hindi makapaniwala si Jacob sa ginawa ni Elina kaya kanya itong tinangggap sa trabaho kasama ang Best-Friend nito. Pinuntahan ni Jacob si Elina sa bahay nya mismo at doon nya sinabi na kanyang pakakasalan ito dahil sa 1st-kiss. Then their “Love Story” begins…!

El día que se suponía que iba a ser mi boda, la novia no era yo. La ceremonia que había esperado durante cinco años se convirtió en una broma cuando Valentina, mi hermana, caminó por el pasillo de mármol con un vestido de novia blanco. Su brazo estaba entrelazado con el de Luca, el hombre que se suponía que me estaría esperando en el altar. —Lo siento, Bianca —dijo suavemente—. Pero ya no eres la novia hoy. Luego se tocó el estómago; sus ojos brillaban de triunfo. —Estoy embarazada del hijo de Don Romano. Sus palabras detonaron dentro de mi cabeza, y el mundo entero se quedó en silencio. Como si temiera que no le creyera, levantó algo brillante hacia la luz. Una imagen de ultrasonido en blanco y negro. Se leía claramente: [Edad gestacional —12 semanas.] Mis ojos ardieron, las lágrimas escocieron mientras me giraba hacia Luca, buscando desesperadamente cualquier cosa. Una negación, una explicación, o un arrepentimiento. En cambio, él solo suspiró, agotado y resignado. —Bianca, lo siento —dijo con impotencia—. A Valentina no le queda mucho tiempo. Esta boda... era su último deseo. Te lo compensaré —añadió—. Podemos tener otra boda más tarde. Mi padre, Moretti, se paró detrás de él, con la misma expresión severa que había usado toda mi vida. Nunca lo he visto sonreírme, ni siquiera una vez. —Bianca —dijo bruscamente—, tu hermana se está muriendo. Déjala tener esto. Mi hermano asintió sin decir una sola palabra, como si eso fuera suficiente para ser una respuesta sólida. Toda mi vida, la habían elegido a ella, sus lágrimas, sus caprichos y sus necesidades, por encima de las mías. Hoy no era diferente. Algo dentro de mí se rompió silenciosamente. Bien. Si nadie en esta familia se preocupa por mí, me iré.

Am Tag meiner eigenen Hochzeit war ich nicht die Braut. Die Zeremonie, auf die ich fünf Jahre lang gewartet hatte, wurde zur Farce, als Valentina, meine Schwester, den Marmorgang entlangschritt. Sie trug ein weißes Brautkleid. Ihren Arm hatte sie bei Luca eingehakt, dem Mann, der eigentlich am Altar auf mich hätte warten sollen. „Es tut mir leid, Bianca“, sagte sie leise. „Aber heute bist du nicht mehr die Braut.“ Dann legte sie eine Hand auf ihren Bauch, die Augen voller triumphierender Genugtuung. „Ich bin schwanger. Mit dem Kind von Don Romano.“ Ihre Worte explodierten in meinem Kopf. Die Welt um mich herum verstummte. Als hätte sie Angst, ich würde ihr nicht glauben, hob sie etwas Glänzendes ins Licht. Ein schwarz-weißes Ultraschallbild. Darauf war klar zu erkennen: Schwangerschaftsalter – 12 Wochen. Meine Augen brannten vor Tränen, als ich mich zu Luca umdrehte und verzweifelt nach irgendetwas suchte. Nach einem Widerspruch. Einer Erklärung. Reue. Doch er seufzte nur, müde und ergeben. „Bianca, es tut mir leid“, sagte er hilflos. „Valentina hat nicht mehr viel Zeit. Diese Hochzeit… sie ist ihr letzter Wunsch.“ „Ich mache es wieder gut“, fügte er hinzu. „Wir können später eine andere Hochzeit haben.“ Hinter ihm stand mein Vater Moretti. Mit demselben strengen Blick, den er mein ganzes Leben lang getragen hatte. Ich hatte ihn nie für mich lächeln sehen. Nicht ein einziges Mal. „Bianca“, sagte er scharf, „deine Schwester stirbt. Lass ihr das.“ Mein Bruder nickte nur wortlos, als wäre das Antwort genug. Mein ganzes Leben lang hatten sie sich für sie entschieden. Für ihre Tränen, ihre Launen, ihre Bedürfnisse. Nie für meine. Heute war es nicht anders. Etwas in mir zerbrach lautlos. Gut. Wenn sich in dieser Familie niemand um mich schert, dann gehe ich.

Das PMP-Epos: Zwischen Asphalt und Seelenfeuer Wenn du dieses Buch aufschlägst, betrittst du nicht nur eine Geschichte – du betrittst ein selbst erschaffenes Universum, das wie die Büchse der Pandora nur darauf wartet, von dir geöffnet zu werden. Doch sei gewarnt: Einmal entfesselt, gibt es kein Zurück mehr. Eine Welt aus Wahrheit und Vision In den staubigen Hinterhöfen von Duisburg und den neonbeleuchteten Straßen Düsseldorfs verschmelzen wahre Begebenheiten mit fesselnder Fiktion. Es ist die Geschichte der legendären PMP-Crew, ein Epos über Bruderschaft, Verrat und den unerbittlichen Kampf um Anerkennung. Spannung, Witz und emotionale Abgründe Begleite die Rapper durch ein mörderisches Turnier im „Catacomb Club“. 12 Runden pure Energie, in denen Mikrofone zu Waffen werden. Du wirst lachen über den unverbesserlichen Player-Charme von Lagos, mitfiebern, wenn Swaat als loyaler Wächter die Stellung hält, und den Atem anhalten, wenn die Schatten der Vergangenheit die Bühne betreten. Die Erzählung ist gespickt mit Witz und trockenem Humor, nur um dich im nächsten Moment mit einer emotionalen Wucht zu treffen, die dir den Boden unter den Füßen wegzieht. Der ultimative Twist: Die Häutung der Seele Was als sportlicher Wettstreit beginnt, entwickelt sich zu einem psychologischen Thriller über die radikalste Frage des Lebens: Wer bin ich wirklich? Während alle nach der geheimnisvollen Betty Bee suchen, steuert die Geschichte auf einen Twist zu, den niemand kommen sieht. Es ist ein Spiel mit Identitäten, das in einer atemberaubenden Transformation gipfelt. Wenn die Masken fallen, bricht die Realität zusammen und macht Platz für eine Wahrheit, die so provokant wie wunderschön ist. Bist du bereit, die Tür zu öffnen? Tauche ein in ein Meer aus Beats, Tränen und technischer Perfektion. Erlebe den Kampf zwischen dem logischen Code von Cubase und der brennenden Leidenschaft eines Herzens, das sich weigert, länger im Verborgenen zu leben. Dieses Universum ist bereit. Bist du es auch?

Le jour qui aurait dû être celui de mon mariage — la mariée n'était pas moi. La cérémonie que j'avais attendue cinq ans est devenue une farce lorsque Valentina, ma sœur, a descendu l'allée de marbre vêtue d'une robe de mariée blanche. Son bras est passé sous celui de Luca — l'homme qui était censé m'attendre à l'autel. « Désolée, Bianca, » a-t-elle murmuré doucement. « Mais aujourd'hui, tu n'es plus la mariée. » Puis elle a touché son ventre, le regard brillant de triomphe. « Je porte l'enfant de Luca. » Ses mots ont explosé dans mon crâne, et le monde entier est devenu silencieux. Comme si elle craignait que je ne la croie pas, elle a levé vers la lumière un objet brillant. Une image échographique en noir et blanc. On y lisait clairement : Âge gestationnel — 12 semaines. Mes yeux se sont embués, la douleur des larmes a percé alors que je me suis tournée vers Luca, cherchant désespérément quelque chose — un déni, une explication, un regret. Mais il n'a fait que soupirer, las et résigné. « Bianca, je suis désolé, » a-t-il dit impuissant. « Valentina n'a plus beaucoup de temps. Ce mariage… c'était son dernier vœu. » « Je te compenserai, » a-t-il ajouté. « Nous pourrons faire un autre mariage plus tard. » Mon père, Moretti, s'est tenu derrière lui, arborant cette sévérité qu'il avait eue toute ma vie. Je ne l'ai jamais vu me sourire, pas même une fois. « Bianca, » a-t-il dit d'un ton tranchant, « Valentina est mourante. Laisse-lui ça. » Mon frère a hoché la tête sans prononcer un seul mot, comme si cela suffisait à être une réponse solide. Toute ma vie, ils l'avaient choisie, elle — ses larmes, ses caprices, ses besoins — plutôt que moi. Aujourd'hui, ça ne faisait pas exception. Quelque chose en moi s'est brisé silencieusement. Très bien. Si personne dans cette famille ne se soucie de moi, je partirai.