99 :6

結婚式の前日、婚約者は私の本心を試すため、家族全員をクルーズ船に招く。 風が強く波が荒くなる時、彼は突然私の母を海に突き落とし、自らも海に飛び込む。 私は板挟みになり、焦りでいっぱいだ。 母は既にかなり水を飲み込みながらも、弱々しく私を押しのけて叫ぶ。「陽介を先に助けて！彼は泳げないの」 必死で川口陽介（かわぐちようすけ）を岸に引きずり上げ、母の元へ戻ると、彼女は既に息絶えている。 陽介は私が悲しみに泣き崩れるのを冷ややかに見ながら言う。「芝居はやめろ。君の母は若い頃水泳選手だっただろう？死ぬわけがない。 僕を真っ先に助けようとしなかった。佳恵の言う通り、君は僕を愛していない。 結婚式は延期だ。いつ君が反省して、母を連れて謝りに来た時、改めて結婚の話をしよう」 そう言うと、彼は幼なじみの藤原佳恵（ふじはらかえ）を連れて去っていく。 しかし彼は知らない。母が数年前の大病以来、もう水に入れなくなっていたことを。 今の彼の一押しが、直接、母の命を奪うことになったのだ。

5年前、私と結婚するために、陸川準人（りくかわ はやと）は私に99回プロポーズした。 5年後、彼が愛する秘書を喜ばせるために、彼は私に99通の離婚協議書を差し出した。 「安心して、お前と離婚するつもりはない。ただ浅美（あさみ）をなだめたいだけだ。 お前は前と同じように、形だけやっていればいい。署名はいらない」 そう言ったとき、準人の顔には笑みさえ浮かんでいた。 そして私は、最初の絶望的な悲しみから、今では平静を保てるようになっていた。 ただ、ふと今日が私たちの結婚記念日だと思い出し、淡々と尋ねた。 「今夜は家で食事するの？」 彼は少し驚き、気軽に首を振った。 「やめとこう。今日は特別な日だから、浅美が嫉妬するかもしれない」 私はうなずき、彼が去るのを見送った。 そして、ペンを取り、この第99通目の離婚協議書に、丁寧に署名した。

義父が脳梗塞で倒れ、床には血が広がっていた。 私は慌てることなくモップを手に取り、淡々とその血を拭き取った。 嫁として、脳梗塞の治療で最も重要と言われる最初の6分間――そのゴールデンタイムを、私は意図的に見送ることにしたのだ。 前の人生では、義父が倒れているのを最初に見つけたのは私だった。すぐに救急車を呼び、病院に搬送した。 しかし、手術には直系親族の署名が必要だと言われ、私は夫に連絡を取ったものの、彼は「初恋相手との時間を邪魔された」と勘違いし、「どうせくだらない理由だろう」と取り合おうとせず、結局病院には来なかった。 その結果、義父は適切な治療を受けられず亡くなり、夫は最期の瞬間に立ち会うこともできなかった。その怒りの矛先は私に向けられ、彼は私を激しく責め立てた挙句、隙を見て包丁で何度も私を刺し、命を奪ったのだ。 「全部お前のせいだ！高齢の父親をちゃんと世話しなかったお前が悪い！生きている間に孝行できなかったなら、死んででも償え！」 気がつくと、私は義父が倒れたあの日に戻っていた。

私には、大好きな夫がいる。 だけど、結婚してからもその夫は私の義妹・胡桃（こもも）ばかりを優先して、喧嘩になることもしばしば。 口論になると、夫の誠司（せいじ）はいつだって【離婚】を切り出してくる。 私は誠司が大好きだから、いつも離婚を切り出されるとすぐに泣いて謝ってきた。 だけど、誠司が胡桃を優先する度に、喧嘩になる度に【離婚】と言う言葉を口にする度に──。 あれだけ大好きだった気持ちが冷めていく。 夫からの99回目の【離婚】の言葉。 99回目が、最後と決めていた。 私は夫と本当に離婚した。 もう、夫誠司には何の未練も、愛情も残っていない。 これからは、自分で一人で、生きていく──。 そう思っていた私の目の前に現れたのは、容姿端麗で、とても背の高い男性。 その男性は、私に告げた。 「もみじさん。俺と結婚を前提にお付き合いしてくれませんか？あなたが好きです」 その男性は、ただの会社員だと思っていたのに、大企業の社長で──。 全てを知った前夫の誠司が、私に泣きながら謝罪をし、離婚を取り消して欲しいと言ったけど。 私はもう既に大好きな旦那様がいるのだ。

父親を亡くし、入院中の母を養っている私――須藤朱莉は、ある大手企業に中途採用された。けれどその実態は仮の結婚相手になる為の口実で、高校時代の初恋相手だった。 二度と好きになってはいけない人。 複雑に絡み合う人間関生活。そしてミステリアスに満ちた6年間の偽装結婚生活が始まった――

ฉันคบหาดูใจกับเสิ่นสืออี้ เพื่อนสนิทที่สุดของพี่ชายมาสามปีแล้ว แต่เขาไม่ยอมเปิดเผยความสัมพันธ์ของเราเลย ทว่าฉันไม่เคยสงสัยในความรักที่เขามีต่อฉัน เพราะถึงแม้เขาจะเคยมีผู้หญิงมาแล้ว 99 คน แต่เขาก็เลิกมองหญิงอื่นเพื่อฉันนับตั้งแต่นั้นมา ต่อให้ฉันเป็นแค่หวัดเล็กน้อย เขาก็ยอมทิ้งโปรเจกต์มูลค่ากว่าห้าร้อยล้านแล้วรีบบึ่งกลับบ้านทันที กระทั่งถึงวันเกิดของฉัน ฉันเตรียมตัวจะบอกข่าวดีเรื่องตั้งครรภ์กับเสิ่นสืออี้อย่างมีความสุข แต่เขากลับลืมวันเกิดของฉันเป็นครั้งแรก และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แม่บ้านบอกฉันว่า เขาไปรับคนสำคัญที่กลับมาจากต่างประเทศ ฉันรีบตามไปที่สนามบิน เห็นเขากำลังถือช่อดอกไม้รอคอยผู้หญิงคนหนึ่งด้วยสีหน้าตื่นเต้นกังวล ผู้หญิงที่หน้าตาคล้ายกับฉันมาก ต่อมาพี่ชายบอกกับฉันว่า เธอคือรักแรกที่เสิ่นสืออี้ลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต เสิ่นสืออี้เคยตัดขาดกับพ่อแม่เพื่อเธอ และหลังจากถูกทิ้งก็คลุ้มคลั่งจนเสียสติ เที่ยวตามหาตัวแทนที่คล้ายกับเธอมา 99 คนเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ตอนที่พี่ชายพูดประโยคนี้ น้ำเสียงของพี่ชายเต็มไปด้วยความทอดถอนใจในความรักอันลึกซึ้งของเสิ่นสืออี้ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า น้องสาวที่เขาทะนุถนอมไว้กลางฝ่ามือ ก็คือหนึ่งในตัวแทนเหล่านั้น ฉันมองดูชายหญิงคู่นั้นอยู่นานแสนนาน ก่อนจะหันหลังกลับไปที่โรงพยาบาลอย่างไม่ลังเล “คุณหมอคะ เด็กคนนี้ ฉันไม่เอาไว้แล้วค่ะ”

I always thought my boyfriend came from a poor family. One day, I saw him drink a bottle of wine worth 100,000 while tipping the waiter over 1,000. The watch he gave away without a second thought was worth millions. Yet, his gift for my birthday was a dirt-cheap trinket. He claimed it was a test to make sure I was not a gold digger. Later on, I proved that I was not a gold digger. That was when he begged and pleaded for me to accept his extravagant gift.

O arquirrival do meu tio salvou minha vida duas vezes. Na primeira, foi no mar — um naufrágio, ondas violentas. Ele surgiu pilotando um jet ski e me tirou da morte certa. Na segunda, eu fui enganada. Puseram algo na minha bebida. Desesperada, dormi com o homem dez anos mais velho do que eu, o lendário herdeiro de Solmaré, Lourenço Monteblanco. Depois daquela noite intensa, o antigo mulherengo finalmente sossegou, e passou a ser só meu. Ele registrava, uma vez após a outra, meu corpo entregue ao desejo. Meu rosto queimava de vergonha, mas por dentro eu sorria — embriagada pela doçura de ser amada. Até que, do fim do corredor, vieram vozes soltas e sujas... — Lourenço, você tá se divertindo até demais, hein? — Aliás, imagina o Gilberto Marques sabendo que a sobrinha dele tá sendo comida há três anos pelo inimigo dele?

ครั้งที่ 99 ที่คู่หมั้นของฉัน—เดรเวน—ตัดสายใส่ ฉันก็ลากร่างที่แทบหมดแรงไปยังโบสถ์ของตระกูล มือกำใบเอกสารแน่นใบที่วินิจฉัยว่าเป็นโรคไตวายระยะสุดท้าย “คุณพ่อคะ ดิฉันขอสละสถานะจากตระกูลรอชชี่ และขอยกเลิกการหมั้นกับเดรเวน ฟรอสต์” คำพูดเพิ่งหลุดจากปาก พ่อแม่ก็พังประตูเข้ามาพร้อมกับน้องสาวบุญธรรมของฉัน—บิอังก้า พ่อของฉันซึ่งเป็นที่ปรึกษาของตระกูลไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาตบฉันเต็มแรงต่อหน้าบาทหลวง “คู่หมั้นของแกคือมาเฟียอาวุโสผู้ทรงอิทธิพลในโลกของเรา แต่แกกลับกล้าดูหมิ่นเขาแบบนี้!” “แกกำลังเหยียบย่ำชื่อเสียงตระกูลต่อหน้าคนทั้งองค์กร!” แม่กระชากใบวินิจฉัยจากมือฉัน เหลือบดูเพียงครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเยาะ “แกล้งป่วยเรียกร้องความสนใจอีกแล้วเหรอ คราวนี้อยากได้อะไรอีกล่ะ” บิอังก้าเกาะแขนพ่อแม่แน่น เสียงสั่นสะอื้น “ขอโทษนะพี่ พี่เอาที่นั่งในงานกาล่าของหนูไปก็ได้ ได้โปรดเถอะ หยุดสร้างปัญหาให้พ่อกับแม่สักที!” ฉันปาดเลือดที่ไหลจากจมูก ก่อนจะพูดซ้ำกับบาทหลวงอย่างสงบนิ่ง “ฉันไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลรอชชี่อีกต่อไป และไม่คู่ควรกับพันธมิตรอย่างตระกูลฟรอสต์” “ฉันจะตายในอีกสามวัน ฉันต้องการให้การหมั้นนี้ถูกยกเลิกก่อนถึงวันนั้น”

ฉันขอร้องฟู่เยว่ชวน 99 ครั้ง ในที่สุดเขาก็ตกลงที่จะพาลูกสาวไปตั้งแคมป์บนภูเขาในวันเกิดเธอเมื่อฉันพบลูกสาวของฉันที่เชิงเขาในตอนกลางคืนของวันรุ่งขึ้น เธอตายแล้วในมือ เธอยังคงถือภาพครอบครัวไว้อย่างแน่น ฉันคุกเข่าต่อหน้าศพของลูกสาวอย่างใจสลาย แต่ฟู่เยว่ชวนกลับอัปเดตไอจีของเขา พร้อมแคปชั่นว่า คุณกับลูก ล้วนเป็นสมบัติของผม ในรูปถ่าย เขาและเพื่อนวัยเด็กของเขาจูงเด็กหญิงคนหนึ่ง กําลังมองพระอาทิตย์ตกที่ไกล ๆ ที่มุมล่างซ้ายของรูปถ่ายเผยให้เห็นมือเล็ก ๆ นั่นคือมือของลูกสาวของฉัน รูปภาพที่โหดร้ายนี้ถ่ายโดยลูกสาวของฉัน ……