Novel & Cerita A Haunting In Venice

Lumingon muna ako subalit, wala na doon ang asong humahabol sa akin. "May humahabol saakin." hinihingal kong wika. Nakita kong ibinaling nito ang tingin mula sa likuran ko upang hanapin ang sinasabi kong humahabol. "A ghost?" natatawang wika nito. Pakiramdam ko biglang nanghina ang mga tuhod ko ng masilayan ang napakaganda nitong mga ngiti. "Hindi puwede iyan Venice! galit ka sa kanya!" bulong ko sa aking sarili.

“Is she the mate of the Vampire King?“ Tanong ng isang babae sa kasama nito na agad na tumango. I saw them with aura and malice and dark shadow, ibig sabihin ay kalaban ang mga ito. Hinanda ko ang sarili ko dahil walang estudyante sa paligid. But i know they do something about it. Naramdaman ko agad ang prisensya ni Ralph kaya bigla na lang nawala ang mga ito. “I should'nt leave you alone babe, mukhang makakapatay pa ako ng mga bampira ng wala sa oras nito.“ Sabi nito sabay yakap sa akin kaya napayakap na rin ako dito.

Nasa likuran lamang nila si Vladimir na napipikon na sa paglalambingan ng dalawa. Sumakay silang tatlo sa van patungo sa paboritong seafood restaurant ni Lyka. Habang nasa biyahe ay naka holding hands sina Henry at Lyka at masayang nag uusap. Samantalang hindi naman maipinta ang pagmumukha ni Vladimir na kaharap lamang nila. Napansin ito ni Henry

"Don't panic. Relax and stay here. You still need a handful of rest, right?" mahinahong sabi ni Marco at hinaplos sa ulo si Carmina. Fear. No, it's deeper than that. Terror is evident in her eyes though she tried to maintain her composure and her seductive feminine calm. Ramdam niyang wala pang tiwala sa kaniya ang dalaga. Hindi niya naman ito maaring pilitin lalo at wala siyang alam kung ano ang pinagdaanan nito bago napunta sa loob ng kahon. Perhaps, more evil than the sex drugs that was injected to her.

{Yna's POV} Hindi ko alam pero umiiyak na ako. Ni hindi ko ito napansin. Parang bigla akong nawala sa sarili sa nakita kong pag-aalala ni Hace para kay Venice. Inalalayan niya'ng tumayo si Venice na halata namang nag-iinarte lamang.

Ani Calex while using a microphone para marinig ito ng lahat. Kita ni Venice kung paano siya husgahan at duruin ng mga tao sa paligid. At sa buong buhay niya ay ngayon lamang niya ito naranasan. She's not even prepared na mangyayari ang ganito.

" Halos tatlong taon na noong huli mo siyang dinalaw sa sementeryo, hindi ba? Bukas na bukas, pumunta ka sa puntod niya. Ipagsindi mo ng kandila, kausapin mo—" " Ma, nakita niyo naman po 'yong nangyari kanina, hindi ba? Kalokohan naman kung paniniwalain natin ang mga sarili natin na multo 'yong nakita natin, " ani Venice, " Lahat ng mga tao sa venue, nasaksihan nila 'yon kaya napaka-imposible ng sinasabi ninyo. Totoong tao siya. "

Sinubukan kong maigalaw ang kanang paa pero bigo ako, natamaan pala yun ng mga nalalaglag na debris na hindi ko namalayan. " Venice" Nanlaki ang mga mata ko ng makita ang maraming dugo na lumalabas sa ulo niya. Aalala ko nagawa ko siyang protektahan. " Nick si Venice" natataranta kong sabi Nakahinga ako ng maluwag ng makita siyang naglalakad papalapit sa amin. " Kaya mo bang gumalaw?" " Please ilabas mo muna so Venice baka maubusan siya ng dugo dahil sa sugat niya" naiiyak kong sabi.

“Thank you for the ride.” Tumango si Romer. “Have your car checked tomorrow.” “I will.” Ngumiti si Cassandra. Ngunit bago siya tuluyang umalis, tumingin siya kay Venice. Hindi iyon simpleng tingin. May hamon. May selos. At may babala. Hindi umurong si Venice. Hindi rin siya nagsalita.