Novelas y relatos de Attire Quotes

“Ano’ng ibig mong sabihin? Mukha akong kahindik-hindik.” Kumibit-balikat siya, patuloy sa pagtali ng buhok ko. “Well, yeah. Pero parang hot din. Sa isang chic, goth, ‘I’m crazy enough to wear lace gloves and black tights in ninety-degree weather’ kind of way.” Napangiwi ako. “Ano raw?” Buntong-hininga siyang tinapos ang tirintas. “Atticus, hindi naman ’to nalalayo sa normal mong suot.”

Ang maghatid ng damit sa kalagitnaan ng gabi, habang nakabukas ang unang dalawang butones ng kaniyang uniporme at puno ng kolorete ang mukha—ganito ba talaga ang tapat na pagtatrabaho? "Ikaw ang palaging naghahatid ng damit niya? Napakagandang trabaho naman niyan, dahil may pagkakataon ka palang makita ang katawan niya araw-araw." Ngumiti si Astherielle nang may halong matinding panunuya at poot.

napatingin din ito sa sarili nang makita ang ekspresyon ng mukha niya. " Hindi ba ilalagay natin sa magazine ang pictures ninyo? Akala ko formal attire issuot mo." " It's okay," iyon lang sagot nito. Pero in fairness, gwapong-gwapo pa rin ito kahit ano'ng suot. Baka nga kahit basahan ang damit nito ay magmumukhang mamahalin pa rin. Nang lumabas na siya ng kwarto ay ito naman ang napatitig sa ayos niya.

"This is exactly your vibe—a clean girl vibe." Hindi siya umimik, bagkus ay napangiti lamang siya sa pahayag na iyon ni Ara. Sa katunayan, noon pa man ay gusto na niyang subukan ang ganitong klaseng attire. Ang masaklap, sinabi sa kanya ni Jessica na hindi babagay sa kanya iyon. Jessica told her that trendy attire looks suitable on her.

Sigaw na tanong ko habang nakahawak pa din sa chin ko at nagiisip kung anong bagay suotin. "Seriously Atarah? You're not yet done?! "inis na sagot nito. "Duh! Obvious ba?! 'Di ko alam susuotin ko, Ano bang date gagawin natin?" Lukot na lukot na ang mukha ko sa sobrang inis. "Damn, just wear a dress not too short!" Puro siya d-mn! Hindi ba siya makapagsalita ng walang halong mura like f-vk, d-mn and sh-t.

rinig ko mula kay Atticus habang inaayos ko ang luggage ko. Napairap ako kahit hindi niya nakikita. “Atticus, hindi ako pupunta doon nang walang damit. Baka mamaya ang ibili mo sa'kin puro branded na hindi ko naman kayang isuot nang panatag.” “Then don’t worry about the price. I’ll make sure they’re comfortable for you,” sagot niya, calm but firm. “You deserve nothing less.” Mapangiti akong napailing. He’s always like that — quiet but thoughtful. Hindi ko man sabihin, ramdam ko. Somehow, he makes the impossible feel easy.

CHAPTER 22: The Double Agent ​"You are wearing red again." ​Atticus leaned against the doorframe of our walk-in closet, arms crossed over his chest. He was fully dressed in a sharp black tuxedo, looking like James Bond if James Bond had a caffeine addiction. ​"It's 'Montefalco Crimson'," I corrected, zipping up the side of my dress. It was a structured, off-shoulder gown that screamed power. "Company colors, Atticus. Supportahan mo naman ako."