Fashion Style Quotes Novels & Stories

Nandoon siya sa isang coffee shop, dala ang tablet niya at tila may kinakausap about sa work. Si Quinn, mahilig sa chic at medyo minimalist na fashion. Kaya binilhan ko siya ng dalawang classy blouses at isang pleated skirt. May nakita rin akong cream-colored blazer na sigurado akong magugustuhan niya. Si Rosanna naman, mas outgoing at adventurous ang fashion sense. Binilhan ko siya ng tatlong colorful dresses, isang bright yellow, isang mint green at isang hot pink. May nakita rin akong denim jacket na may embroidered flowers, perfect na perfect para sa kaniya.

she said with a laugh. “What?” “Ang guwapo mo pero wala kang fashion sense.” Muli siyang natawa. “Hindi ko makalimutan ‘yong suot mong necktie no’ng araw na ‘yon. Hindi talaga bagay sa ‘yo. Bukod sa ang dilim ng kulay, ang OA pa ng design. Buti na lang talaga sinunod mo ‘ko kinabukasan at nagsuot ka ng light color lang.”

"I'm sorry, Miss. Ipinakita ko naman po sa `yo ang mga damit na sa tingin ko ay babagay sa inyo." "Damit na babagay sa akin? Bakit ano bang alam mo? Eh, lahat nga ng pinili mo pang probinsyana! Oh, anyway, ano nga bang mahihita ko sa isang tulad mo? Look at yourself!" aniya na nakaduro pa sa kaniya. "Excuse me?" "Oh, bakit papalag ka? Bakit? Hindi ba't totoo naman? You know nothing in fashion! Istupida! Get out!"

" '' opo miss Manager '' agad nitong sagot sa babaeng hindi niya alam kung masungit ba ito o hindi '' doon ka sa may mga casual dress . Kung may costumer i offer mo sa kanila ang ayon sa kanilang fashion . '' Medyo kinabahan pa naman siya dahil wala siyang alam tungkol sa fashion ng damit . '' sige po ''

Tinapik niya ang balikat ni Hector at sinabi, “Hector, magandang skill din ang pagkakaroon ng magandang taste. Pagkatapos ng lahat, magkaiba ang opinyon ng mga babae at lalaki pagdating sa fashion. Kaya mong matukoy ang klaseng alahas na bagay sa mga babae, at sayang naman kung hindi ka magiging stylist.” “Hindi ko alam paano mag-makeup at styling.” Tumaas ang mga kilay ni Maisie at sinabi, “Pwede mo yun pag-aralan. Base sa taste mo, sigurado kong matutunan mo rin agad gun. Kapag naging first-class stylist ka, kahit mga top celebrities ay lalapit sa iyo para humingi ng advice. At saka, malaki ang kinikitang pera ng mga first-class stylist. Ayaw mo ba talagang subukan?”

he asked as a suggestion what would be the style I wanted. "A decent one, not too revealing but not too conservative and if you know what I mean," I said with a chuckle. Tumawa siya. "Of course!" He giggled. "Basta ang gusto ko... maging memorable ang damit na iyan, maganda matibay na tipong kahit pagdating ng panahon ay nasusunod pa rin sa uso."

Furious na sabi niya. Hindi ko kayang mag-angat ng at tumingin sa mga tao dito dahil pakiramdam ko hindi ako bagay dito at ang sophisticated nilang tignan sa mga suot at aura nila. Lahat ng nandito mukhang mayayaman. “First, Let's fix yourself and I will choose an outfit for you. You are beautiful. You should change your style and fashion. Your family is wealthy, bakit hindi mo gamitin ang pera niyo or pera ng parents mo?” Intriga niya.

Magaganda ang mga damit, heels, accesories. Elegant. Simple. At eksakto sa fashion na gusto ko. Hindi sila sobrang bongga. Hindi rin masyadong flashy. Classy lang pero sobrang mahal. Bahagya siyang tumango. "Good to hear." Saglit siyang natahimik bago muling nagsalita. "How about the fit of the dress?" Muli akong napatingin sa kanya tapos bahagyang napababa ang tingin ko sa suot kong cream dress.

Ito ay magiging isang pangarap na matupad para sa maraming mga fashion designer dahil ang ibig sabihin nito ay ang kanilang reputasyon ay pataas at magbibigay daan para sa isang magandang kinabukasan. Sa tatlong araw na paghihintay para sa mga resulta, si Tiffany ay nagpupuno sa sarili ng masarap na pagkain. In her own words — kailangan niya ng lakas para umiyak kung hindi siya makapasok sa top hundred entries. Kaya naman, kailangan niyang pakainin ang sarili nang maaga.

“Ma’am, any specific style po ba na hanap ninyo today?” “Something elegant but not too formal,” mabilis na sagot ni Sandro mula sa sofa. “Something that makes people look twice.” Parang biglang uminit ‘yong leeg ko. “I can speak for myself, you know,” mahinang sabi ko habang sinusundan ang sales associate papunta sa rack ng mga dresses. Pero kahit na tumalikod na ako, ramdam ko pa rin ang bigat ng titig niya.