Nakakaantig ang pelikulang '100 Tula Para Kay Stella'—isang modernong kwento ng pag-ibig na puno ng raw emotion at teenage angst. Si Fidel, isang batang lalaki na may speech impediment, ay umiibig kay Stella, ang rockstar wannabe na may sariling insecurities. Ginamit niya ang tula bilang boses, naglalabas ng 100 piyesa para sa kanyang muse. Ang kwento ay hindi lang tungkol sa romance kundi sa paglaki: paano nabubuo ang mga pangarap, nasasaktan ang puso, at natututong tanggapin ang mga limits. Ang climax? Hindi fairy-tale ending, pero yung closure na kailangan nila pareho.
Ang beauty ng pelikula ay nasa imperfections—hindi perpektong characters, marupok na decisions, at yung realism na hindi lahat ng love story ay may happy ending. Pinakagusto ko yung layers ng bawat character; kahit si JC, ang 'rival,' ay may depth. Cinematography? Ganda ng contrast between Fidel’s quiet world at Stella’s chaotic one. Symbolism din ng typewriter vs. electric guitar—hindi sila magka-world pero nag-intersect.