Slogan About Bias And Prejudice Novels & Stories

Huminga ako ng malalim. He let out a harsh sigh "Don't think bad of us Irish. It doesn't matter what people think about us, but what matters is how you perceived yourself. You are not fighting a wrong fight in the first place. Maybe, it was reckless. We are reckless but, it doesn't mean that we will label ourselves as a demon because of that. The true demon is not us, but the people who did bad things for their selfish and greedy reasons."

Natigilan naman ang binata sa mga sigaw ng kapatid. "You should never love your enemy? Dad? About business again?! That f*cking business!" Natawa ito ng mapakla. "Did you already forgot what Mom told us?" Bumaba ang nakataas na kamay nitong may hawak na baril, bumagsak ang balikat. "Love those who deserves to be loved. Everyone has a different story to tell. Never let the emotions overpowering you to hurt the innocent one's." Natahimik ang lahat. Umangat ang mukha n'ya upang tumitig sa luhaang mata ni Xienna.

Sa kauna-unahang pagkakataon, hindi na takot o panganib ang bumabalot sa bawat biyahe namin, kundi ang kasabikan para sa panibagong simula ng aming buhay. Nang makarating kami sa mismong gusali, sinalubong kami ng napakaraming tao at mga kasapi ng media. Ang bagong tatlong-palapag na gusali ay may malaking signage sa harap ROGELIO PEREZ MEMORIAL FOUNDATION. Sa ilalim nito ay ang aming motto, Ating Itaguyod ang Karapatan at Dignidad ng Bawat Manggagawa.

Ito ang magiging umpisa ng panibagong yugto. “Hindi tayo perpekto, pero lagi tayong lumalaban nang patas. This is our home. This is not just our future but this can be the future of our next generations too. And I promise you that no one will ruin that. Kaya pananatilihin natin ang katapatang iyon. We will punish those who committed a crime and tried to ruin the values that our company always upholds. Stay strong. Stay sharp. And above all… stay honest.”

Sa gulat ay nanatili akong nakabaling sa gilid, damang-dama ang sakit mula sa puwersang iyon. "You ungrateful young man! We're doing this for our family, too! Hindi lang ito para sa amin dahil kailangan magsakripisyo ng lahat para din sa kapakanan mo! Tingin mo matatamasa natin ang lahat ng ito kung hindi natin 'to ginagawa?!" Gusto kong matawa. Pakubling tumakas ang patikim noon. It's cruel and ridiculous. How could they be so damn prejudiced? Hindi pa ba sapat ang mahigit isang dekadang nakalipas para maliwanagan sa mga nangyaring kalbaryo noon? I couldn't believe how narrow-minded my family was!

hirit nito sa malamig na boses. Bumagsak ang balikat niya. Napapagod siyang ipaalala rito na maganda ang daloy ng trabaho ng department noong siya pa ang manager habang inaalagaan ang anak niya. But once a person is blinded by prejudice, they can no longer see the truth. Kahit anong paliwanag niya, magsasayang lang siya ng laway.

Hindi na maganda ang lumalabas sa bibig niya. "Don't be biased, okay? At saka, hayaan mo na lang sila. Kung totoo nga 'yon, hindi na dapat pa tayong mangialam. That's their life, after all." Alam kong bunga ako sa mga maling akala ko. Kaya iniiwasan ko na ang mag-conclude kaagad dahil sa huli, sa akin pa rin naman babalik ang sakit.

Ito ang magiging umpisa ng panibagong yugto. “Hindi tayo perpekto, pero lagi tayong lumalaban nang patas. This is our home. This is not just our future but this can be the future of our next generations too. And I promise you that no one will ruin that. Kaya pananatilihin natin ang katapatang iyon. We will punish those who committed a crime and tried to ruin the values that our company always upholds. Stay strong. Stay sharp. And above all… stay honest.”

Siguradong sasabog sa galit ‘to. At gaya ng inaasahan, sobrang sama na ng itsura ni Lyle. “Dahil sa mga taong katulad mo na puno ng bias, mas lalo lang humihirap ang mga babae sa workplace,” tuloy ni Harmony, kalmado pero matatag. “Bakit kailangan niyong ibaba ang mga babae para lang makaramdam kayo ng halaga? Ang pag-angat ng babae, it doesn’t mean na pagbagsak ng lalaki. Hindi naman kami umaapak sa likod niyo. Ang laki ng mundo, bakit hindi pwedeng sabay-sabay tayong tumayo?”

Mas pipiliin pa rin niya ang mga ito. Syempre, iba-iba naman talaga ang mga tao. Kaya nga hindi dapat basta-basta na lang nanghuhusga. Dahil hindi lang basta ang kuwentong narinig ang dapat na basehan para masabing masama ang isang tao o hindi. Sa likod ng mga naririnig, may mga masasakit na dahilan— mga malalalim na sugat na matagal maghilom, at hindi natin inaakalang nangyari pala. Don’t be bias. Just because you love that person, you will hate that person who hurt them.