Blood Sweat & Tears นิยาย & เรื่องราว

Ang sakit masampal ng katotohanan. "Now you're crying. Do you think that tears can help? Kung tanggalin ko ang gwardya sa baba dahil hinayaan kang pumasok dito may magagawa ka ba? Bakit ka ba punta ng ounta dito sa opisina ko? Wala ka bang ibang ginagawa sa bahay niyo para ako ang guluhin mo?" Nakita ko ang pagkahulog ng luha ko sa sahig. I tried blinking many times to stop my tears pero lalo lang itong dumami.

I'm conscious but unconsciously tears fell from my eyes. I couldn't help it and I want too cool down so I decided to take a shower. ***** Nahimasmasan ako ng konti. I cry it all under the shower. I took my pain reliever before laying to bed. Nagbitaw ako ng malalim na hinga before I closed my eyes. Still, after an hour of crying under the shower umiyak pa rin ako ngayon. I wiped my tears. Sinubsob ko ang sarili ko sa kumot. I know I am a cry-baby but it’s really driving me crazy.

Nakatunghay ito sa akin pero hindi ko mabasa ang eskpresyon nito dahil sa panlalabo ng aking mga mata dahil sa luha. "H-hindi ko a-alam kung p-papaano," nauutal na pahayag ko. Napaigik ako sa sakit nang marahas nitong hinawakan ang baba ko at sapilitang itinaas ito dahilan para bahagya akong mapabangon. "I hate it when people use their tears or fake weakness just to get what they want. Kung nagoyo mo ang ama ko sa pamamagitan ng luha mo, puwes hindi uubra sa akin ang arte mong iyan."

Napahagulhol ito nang sabihin nito iyon. Hinaplos ko ang likod ni mommy dahil umiiyak ito lalo. Habang ako naman ay panay ang angat ng ulo para hindi na malaglag pa ang mga luha ko. Pero yung mga luha kusa na lang pumapatak na sa gilid ng mga mata ko. What the f*ck is wrong with these tears?! What the hell is wrong with me?!

sigaw ko sa mukha niya. He closed his eyes. We're so close that my breath probably hit his face when I screamed at him. My eyes watered because of my annoyance and anger. I can feel my tears brewing more around my eyes. He watched me in awe as I burst out screaming in front of him, my eyes blurring because of the tears.

he muttered with a cracked voice, saka nito inangat ang mukha. He was shedding tears. Dwight was crying.

Mabuti na lang talaga at nandyan si Krisa nahahawaan kami ng kabaitan, iwan ko nga ba kung paano niya napapaamo si Kyro eh. Inistart ko na ang kotse ko at nag drive na pauwi, mas malayo ako kumpara sa condo ni Aiden. Nang makarating ako sa condo ay nagbihis lang ako at saka umupo sa kama. Ang dami daming ginawa kanina kaya pakiramdam ko ay pagod na pagod ang katawan ko, sa totoo lang ay wala na sana akong balak na sumali sa basketball nitong taon pero kinausap ako ng coach namin kanina kaya sumali na lang din ako. Ako kasi ang captain ng team kaya hindi naman pwedeng iwan ko sila ng biglaan. Sadyang napapagod lang ako lalo na kapag may mga laro kaya siguro naisip ko na huwag na muna umali pe

Walang bakas ng emosyon sa mukha. Pero ang pinakamalaking dagok? Ang singsing sa kaliwang daliri niya. Hindi ko mapigilang mapatitig. Pilit kong iniwas ang tingin, pero para bang may sariling isip ang paningin ko. Simple lang ang disenyo. Silver. Walang bato. Pero mas mabigat kaysa kahit anong alahas sa mundo. Ginulo ako ng singsing na 'yon. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa... o matakot.