Novel & Cerita Blood Sweat & Tears

Umupo muli ako sa kama and let my tears fall down continuously. 'Gosh what have I done?'

Her lips are now bleeding. Bumaba ang halik nito sa kanyang leeg. Kasabay ng marahas na pagsìpsìp nito ng kanyang balat ay ang pagbaon ng mga ngipin. Wala siyang nagawa kundi ang hayaan ito. Her tears kept falling from her eyes. Her heart and soul were in pain.

No . "A-Ano'ng ginawa mo?" nanginginig kong sabi at pilit na pinipigilan ang sarili ko na yumuko para tingnan kung ano iyon. Bumagsak ako sa sahig nang tumindi ang pamimilipit ng puson ko. I screamed in pain as my tears poured like a river. Tuluyan ko nang nakita ang mga dugo sa sahig pati na rin sa aking katawan.

"S-Sabi ko, hindi na ako i-iiyak ng dahil sa kanya e, akala ko ubos na ang mga luha ko sa sobrang sakit na idinulot niya sa akin. But I think I'm wrong kasi mayroon pa rin pala akong iluluha ngayon. Ang sakit sakit kasi sa puso e." Bumitiw si Brianna sa pagkakayakap sa ‘kin. "You can't stop that tears flowing out Klara. Because tears are symbolizing our real emotions. Maybe it's only a drop of water, but it gathers all thousands of emotions. Tears will never get tired of showing up, and that tears will help us to overcome the pain we feel inside our hearts. Kaya kung may iluluha ka pa man sa ngayon dahil sa kanya, ilabas mo hanggang sa ayaw na ng mga mata at ng puso mong lumuha ka. Tandaan m

Niloloko siya nito. Hot tears cascaded down on her face. The rain started to pour down, but she doesn't care about it. Sandra wiped her face off, but it seems like her tears can't stop falling. She can't even identify if the wetness in her face was because of the rain pouring or because of her fucking tears.

Bahagya namang kiniliti ang puso ko, dahilan para mapalingon ako sa kaniya. Pero nagkunwari pa rin akong cold dahil hindi ko pa rin magawang ngumiti. At ang sunod na ginawa niya ay ginamit niya ang teddy bear para mag-sorry ulit sa akin. Nagawa niya pa ngang baguhin ang boses niya na parang isang cute na bata. "Sorry na nga po, please forgive me.." At para naman akong nadala sa pagpapa-cute niya kaya naman awtomatikong lumabas ang ngiti ko. Ewan ko ba at pagdating sa kaniya, parang hindi ko magawang magkunwari. "Oo na, sige na, forgiven ka na," sabi ko na ikinalabas ng ngiti niya.

I felt the tears streaming down in my face, ngayon wala na akong cellphone at wala narin akong pambili. "It's just for one month" he gritted his teeth, he's a psycho. Ano naman ang gagawin ko kasama siya sa one month na iyan? He is playing with my feelings. "Bakit Sandro? Bakit kailangan mo akong makasama sa isang buwan? Kailangan mo na naman ba ng may malalabasan ng galit mo ha?!" I yelled in tears, I am so tired dealing with him. I am so tired of everything.

Lahat-lahat ay bumalik sa aking ala-ala. Napabaling ako ng may mag-abot sa aking isang lalagyan ng tissue. "Wipes your tears, Alistair. Hindi p'wedeng makita niyan ni Axel. Huwag mo na isipin ang nakaraan mo. Maayos ka na. Maayos na kayong dalawa ni Axel. Malakas na hindi katulad noong una kitang nakita." Napa-angat ang aking tingin at nakita ko si kuya Reed na malaking ngiti ang binigay sa akin.

Kahit pa subukang buuin muli ay mananatili ang mga bitak at lamat nito na nagpapaalala ng sakit at pinsalang naranasan. Hawak ni Sophia ang mga piraso ng basag na salamin at nabahiran ng sarili niyang dugo. Patuloy ang pagdaloy ng luha mula sa kanyang mga mata at hindi niya mapigilan kahit na gusto niyang huminto.

Someone even made her sit down and put an ice pack on her nose, but she couldn’t give a damn. Nag-init ang ulo niya bigla. Pusang gala. Imbis na luha ang tumulo mula sa kaniya, dugo pa talaga. Ano bang klaseng buhay ‘to, bestie?! Literal na blood, sweat, and tears!