Blood Sweat & Tears の小説・ストーリー

Pakiramdam ko ay pasan-pasan ko ang buong mundo. Fvck this! And when I finally got inside my room, another tear slide down to my cheeks. And then another. And another. I couldn't stop it even if how much I try to wiped them. God, it hurts!

And then… tears. Hindi isang patak. Hindi isang singhot. But halos bumuhos. Tuloy-tuloy na parang sandaling matagal nang gustong lumabas pero pilit niyang tinatago. His shoulders shook, his breathing broke, and Dia froze as she watched him cry in front of her, open, raw, walang kahit anong pader.

F-ck! Napansin niya ang mga luha sa gilid ng mga mata nito. Nakatitig lang ito sa kanya. Hinapit niya ito sa bewang palapit sa kanyang katawan. Bumaba ang tingin niya sa tila naiinis nitong mga labi. H******n niya ang mga luha nito. He licked her tears. At saka bumulong ng paulit-ulit na nagsasabing sorry.

Sumirit ang sariwang dugo sa ere na nagpapula kay Ambrose habang paunti unti itong umaatras, mapapaluhod na ito anumang oras nang dahil sa tindi ng mga tinamo niyang mga sugat. Nakaramdam ng matinding sakit sa kaniyang dibdib si Heather nang dahil sa kaniyang nakita habang tumutulo ang luha sa kaniyang mga mata. “Kuya Ambrose! Umalis ka na! Pakiusap, iwanan mo na ako at umalis dito…” Umiyak at sumigaw si Heather sa kaniyang puwesto habang walang katapusang bumubuhos ang luha mula sa kaniyang mga mata na parang maliliit na batis sa kaniyang mukha.

Tears suddenly roll down to his cheeks. Damn, why am I borne emotional?

Nang hihina siyang napasandal sa pader, saka dahan-dahang napaupo sa sahig at napasabunot sa buhok. Then, a tear fell from his eyes. Isa na namang usapang walang napuntahan. Kailan kaya matatapos ang ganitong panlalamig sa pagitan nilang dalawa?

Nanggagalaiti ako sa galit! Hindi ko pinansin ang sakit na dulot ng mga sugat sa aking mga palad, na ngayo'y sugat-sugat na at may tumutulong dugo mula sa mga bubog na aking nadampian. Sa kabila ng lahat, hindi ko rin napigilan ang pag-agos ng luha na kasabay ng dugo mula sa aking mga kamay—parehong simbolo ng sakit na pisikal at emosyonal na aking nararamdaman.

Mabilis niya ring sinarado iyon kaya ngayon ay hinayaan ko ang sarili kong muling ilabas ang panibagong luha. My tears ran from my eyes down to my natural brown hair. Nararamdaman ko ang pagiging mabagal na pagbagsak ng mga luhang iyon, mukhang gustong ipadama sa akin kung gaano nila kanina pang lumabas pero pinipigilan ko lang.

Arrange marriage na siyang usong-uso sa business world pero hindi ko aakalain na pati ako ay mabibiktima. I tasted the porridge and it was perfectly cooked. I smiled sweetly because I know that this could help to weaken his fever. And he just needed meds and a lot of water, and he must now overwork every night. I want to tell him those things myself but if I will just force myself to talk to him, something might happen again.

'Cause I have planned something more. But my smile vanished when I remember what happened yesterday.. I hate it how she looks so helpless. I hate it how her tears flow freely and contiously down her cheeks and her eyes.. Her eyes showing too much pain that I can't bear to stare at it. Her eyes are too expressive, you could see through it how deep in pain she was. Nag alab naman sa galit ang puso ko para kay Nathan. Walang hiyang lalaking yun.