Kapag naririnig ko ang salitang 'jusko', parang bumabalik ako sa mga sandaling nakasama ko ang mga kaibigan ko sa pag-uusap tungkol sa mga biro at maliliit na detalye ng buhay. Ang 'jusko' ay hindi lang basta isang interjeksyon; ito ay may malalim na ugat sa kultura natin. Madalas, ginagamit ito bilang ekspresyon ng pagkabigla, kakabigla, o pagkabahala. Pwede itong ipahiwatig sa isang sitwasyon na hindi mo inaasahan, na para bang sinasabi mong, 'Wow, hindi ako makapaniwala sa nangyari!' Sa isang mas malawak na kahulugan, nag-uugnay ito sa ating pagka-Filipino, ang ating kakayahang maging masaya sa kabila ng mga pagsubok o problema. Para sa akin, ito ay simbolo ng ating malalim na pananampalataya at pagtitiwala sa Diyos, na kahit ano pang mangyari, may kasamang humor ang lahat.
Tulad ng iniisip ng iba, nangangahulugan ito ng pagkabay sa mga kapwa natin. Mahilig ang mga Pinoy sa mga masayang kwento at tsismisan, lalo na kapag may mga kalokohan na nangyari. Kapag may nagkuwento ng isang kaakit-akit o nakakagulat na karanasan at sabay-sabay na nag-'jusko', ramdam mo ang sama-samang reaksiyon at takot na nagiging tila magandang alaala agad.
Pinasasaya ako ng ganitong mga interaksyon dahil nagpapakita ito ng pag-unawa sa ating pagkatao. Sa tuwing maririnig ko ito, naiisip ko ang kahalagahan ng pakikisalamuha at kung paano sa simpleng ընդ 약ি ay bumubuo tayo ng mga relasyon at ugnayan na pangmatagalan. Sa mundong puno ng mga pagsubok, ang mga simpleng bagay na ito, tulad ng isang 'jusko', ay nagiging ilaw at nagbibigay ng saya at pag-asa.
Parang ngayong panahon, hindi ba nagiging mas madalas ang paggamit ng 'jusko'? Napansin ko lang na mas young people ang gumagamit nito online bilang hashtag o meme. Tila ang lahat ng ito ay patunay na buhay ang ating kultura at lumalive kahit anong henerasyon. Nakakataba ng puso ang matutunan na kahit anong mangyari, ang kundi nyo ay nariyan, and it always comes back to connect us!