Sandali—ito ang palagay ko pagdating sa tema ng mga tulang Tagalog mula sa kabataang makata. Sa madalas kong pagpunta sa mga open mic at reading nights, napansin ko na ang pinaka-madalas lumilitaw ay ang paghahanap ng pagkakakilanlan: mga tula tungkol sa pagiging anak ng dalawang kultura, pagtatangkang maglatag ng sarili sa gitna ng expectations ng pamilya at ng modernong mundo, at ang paglalarawan ng gender at sexuality na mas bukas at malaya kaysa dati. Madalas ding may halong humor at galit ang boses ng kabataan—minsan mapanukso, minsan naman mapanindigan.
Social justice at pulitika ay malakas din na tema. Nakikita ko ang pagbanggit sa urban poverty, police brutality, korapsyon, at climate anxiety—hindi palaging nanghihiyaw, ngunit may matalim na irony at sarcasm. Kasabay nito ay ang mga tula ng mental health: pagkabalisa, depresyon, self-care bilang rebelyon; marami ang nagsusulat bilang paraan ng paghilom.
Estetika at anyo ang isa pang larangan na gustong galugarin ng mga kabataan: spoken word, slam, eksperimento sa taludturan, code-mixing ng Filipino at English, pati na rin paggamit ng social-media language. Sa bawat reading na napapanood ko, ramdam ko na ang makabagong tulang Tagalog ay buhay, marunong magmahal at magpahayag ng galit, at laging naghahanap ng bagong hugis para sa lumang damdamin.