Hanggang Sa Dulo Ng Buhay Ko Novels & Stories

--- --- --- --- "Matagal na kitang hinihintay." --- --- "Simula noong araw na pinili mong burahin ang sarili mong alaala." --- --- --- Nanginig ako. --- --- --- Dahil kung totoo iyon... --- --- --- May isang bahagi ng buhay ko na hindi lamang nawala. --- --- --- May bahagi akong sadyang itinago sa sarili ko. --- --- --- --- At bago ko pa siya tanungin... ---

Ang tanging naririnig ko ay 'yung tibok ng puso ko na unti-unting kumakalma, nagiging kasing-lamig ng bakal. Dito ko narealize, ang buhay pala ay hindi lang parang dough na minamasa para lumambot. Minsan, kailangan mo ring dumaan sa apoy para tumigas. At ngayong gabi, naramdaman ko na 'yung init ng apoy. Tapos na ako sa pagiging biktima.

May panahon pa rin siyang naguguluhan sa inyo! Napapikit ako sa bulong ng aking isipan. Naguguluhan ako. Hindi na natapos itong problema ko at isipin. Nadagdagan pa dahil pumayag ako sa gusto nilang mag-asawa. Once I am done with this, tatahimik na rin ang buhay ko. Lalayo ako at tingin ko naman makaka-move on ako sa lahat ng sakit kapag wala na ko sa Pilipinas.

May luha nang bumaba sa pisngi ko. If the time comes when I have to choose, please let me choose peace. At ang huling linya... Don't remember me because I died. Remember me because I was happy when I was with you. Nabitawan ko ang papel. Napaupo ako. Sa loob ng maraming taon, dala ko ang guilt na baka may hindi ako ginawa. Baka kulang ang pera. Baka kulang ang effort. Baka may treatment pa akong dapat hinanap.

giit nya rito "sa halip na umiwas ka Bumalik ka sa grupo total nakikita kona ang ganda na ng buhay mo ngayon marami kanang naipundar " nakangising sagot neto sa kanya habang umiihip ng tabako" "Pinag Paguran ko ito ! Hindi ito bungga ng kasakiman na sinasabi Mo !" pag pipigil na sagot niya rito "Balita ko anak Muna ang namamahala sa Kompanya mo? " tanung sa kanya neto

Simula chapter one hanggang matapos yata hindi sasang-ayon sa akin ang kwentong ito! "Nakakatakot talaga calci boi akala ko katapusan na ng buhay ko!" dalamhati pa rin ni Mary. "Tapos naman na talaga buhay mo, e? Matagal na! Kaluluwa ka na lang na hindi matahimik 'di ba?"

“Hindi ako naniniwala sa 'yo babae! Nilalansi mo lang ako akala mo hindi ko alam 'no? Sa tingin mo rin malalaman nila na ako ang nasa likod nito? Mag-isip ka gaga! Hindi nila malalaman. Kaya umpisahan mo ng magdasal dahil papunta ka na sa langit ngayon.” Pagkatapos dahan-dahan nitong kakalabitin ang gatilyo nag-unahan ang patak ng luha sa pisngi ko dahil katapusan ko na ba talaga? Dito na ba matatapos ang buhay ko? Sobrang sakit sa dibdib na hindi masisilayan ng baby ko ang kagandahan ng mundo.

Hindi kasi ako pwedeng byumahe ng malayo, at kahit gustuhin kong ipilit matupad lang ang plano namin, baka magkaproblema lang at ayoko namang mangyari yon. As much as possible ay ayoko ng inconvinience sa mga natitirang araw ko dito sa mundo. I want everything to be somehow okay and memorable. Ayokong kapag nawala ako ay ang paghihirap namin ang maaalala nila. I want them to remember that before I died, I was happy. And happy, I will. "Kyline!"

Nagkatinginan ang kambal at sabay na nagpalakpakan. Habang pinagmamasdan ko silang masayang tumatawa, hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga. Sa wakas... Ito na ang buhay na minsan ko lang pinangarap. At ngayon... Hawak ko na ito.

Natigilan ako sa sinabi niya at biglang bumigat ang hangin sa pagitan naming dalawa nang marinig ko ang katotohanang pilit kong itinatago sa sarili ko. "Huwag na huwag mong papakialaman ang buhay ko, Ciara," bulong ko habang mariing nakatitig sa mga mata niyang naglalaman ng kakaibang tapang. "Bantayan mo ang sarili mo dahil hinding-hindi ako papayag na mamatay kang mag-isa dito sa impyernong ginawa mo para sa sarili mo."