Hanggang Sa Dulo Ng Buhay Ko Novels & Stories

Hindi ko tuloy maaninag kung may nakapark bang kotse sa garahe. Nilabas ko ang phone ko upang gamitin ilaw. Shit, deadbatt. Ano nalang gagawin ko? Tangina naman buhay talaga ito. Sasakay na muli sana ako sa kotse ko dahil mukhang wala naman tao dahil sa dilim ng kabahayan but I hanged in half-way. *SCREEETCCHHH.....

That's when I realized. I cannot die here. Hindi pwedeng dito matapos ang buhay ko. Nangalay na ang buo kong katawan. Tagaktak ang pawis sa aking noo at nagdurugo na ang aking braso. I keep heaving a deep breath.

“Hindi ako naniniwala sa 'yo babae! Nilalansi mo lang ako akala mo hindi ko alam 'no? Sa tingin mo rin malalaman nila na ako ang nasa likod nito? Mag-isip ka gaga! Hindi nila malalaman. Kaya umpisahan mo ng magdasal dahil papunta ka na sa langit ngayon.” Pagkatapos dahan-dahan nitong kakalabitin ang gatilyo nag-unahan ang patak ng luha sa pisngi ko dahil katapusan ko na ba talaga? Dito na ba matatapos ang buhay ko? Sobrang sakit sa dibdib na hindi masisilayan ng baby ko ang kagandahan ng mundo.

malungkot nitong tugon sa akin. "Kung 'yan ang mindset mo baka magsisi ka rin sa huli. Mas maigi na malaman niya habang buhay ka pa, at least nakasama mo siya. Hindi sa gusto kitang mamatay, sinasabi ko lang ang nais kong ipunto. Dahil alam naman nating imposibleng matakasan ang kamatayan 'pag ang sakit ay cancer."

Hindi kasi ako pwedeng byumahe ng malayo, at kahit gustuhin kong ipilit matupad lang ang plano namin, baka magkaproblema lang at ayoko namang mangyari yon. As much as possible ay ayoko ng inconvinience sa mga natitirang araw ko dito sa mundo. I want everything to be somehow okay and memorable. Ayokong kapag nawala ako ay ang paghihirap namin ang maaalala nila. I want them to remember that before I died, I was happy. And happy, I will. "Kyline!"

tanong ko. Napahinga ito ng malalim na h******n pa ako sa noo. "Noong araw na nagtungo ako dito. Iniwan ko na ang nakasanayan kong buhay sa syudad. Masaya ako dito, Bhelle. Dahil kasama kita. Malayo tayo sa lahat. Sa magulong kalakaran sa syudad. Dito ay payapa, panatag at tahimik ang buhay natin. Bagay na inaasam-asam ako."

Nagkatinginan ang kambal at sabay na nagpalakpakan. Habang pinagmamasdan ko silang masayang tumatawa, hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga. Sa wakas... Ito na ang buhay na minsan ko lang pinangarap. At ngayon... Hawak ko na ito.

Napailing ako sa tabi niya, lumulutang bilang kaluluwa. Sana’y pumunta ka habang buhay pa ako, kung gusto mo talagang makita ako. Gusto ko rin namang lumabas. Tignan mo ang mga kamay ko. Hanggang sa huling hininga ko, kumakatok ako sa pinto. Basag na basag mga daliri ko. Siguro naman, masaya ka—nakuha mo ‘yung gusto mo. Pinatay mo ako.

Natigilan ako sa sinabi niya at biglang bumigat ang hangin sa pagitan naming dalawa nang marinig ko ang katotohanang pilit kong itinatago sa sarili ko. "Huwag na huwag mong papakialaman ang buhay ko, Ciara," bulong ko habang mariing nakatitig sa mga mata niyang naglalaman ng kakaibang tapang. "Bantayan mo ang sarili mo dahil hinding-hindi ako papayag na mamatay kang mag-isa dito sa impyernong ginawa mo para sa sarili mo."

Dali dali ko itong pinindot para malaman kung anong laman ng mensaheng ito. "Guro, kamag-aral, gusto ko ng buhay. Ate, kuya gusto ko mamatay kayo. Lahat ng gusto ko ay susundin niyo. Isa, dalawa... hindi lang dalawa ang mamatay sa inyo!" Nang pakinggan ko ito ay biglang nagsitaasan ang balahibo ko, kaya naman inihinto ko din sa gilid ang sasakyan ko, that scares the shit out of me.