Cast Of Call Me By Your Name の小説・ストーリー

Nagulat talaga ako sa emosyonal na rollercoaster ng ending ng pelikulang ‘Your Name’ — hindi lang dahil sa plot twist, kundi dahil sa tapang ng pelikula na iwan kang may matinding longing at maliit na pag-asa sabay-sabay. Sa madaling salita, ang twist: hindi lang basta body-swap ang nangyari kay Taki at Mitsuha; may malaking time gap din. Si Mitsuha ay nasa nakaraang timeline (tatlong taon bago ang panahon ni Taki), at nang bumagsak ang kometa sa Itomori, maraming tao ang namatay at ang bayan ay natabunan. Dito nagsimula ang desperate na pagkilos nila para baguhin ang trahedya. Nang malaman ni Taki, na nasa modernong panahon, na may nangyaring malagim sa Itomori, nagmadali siyang maghanap at na-realize na ang mga palit nilang memorya ay may effect sa nakaraan at mayroon silang limitadong pagkakataon para makatulong — pero hindi ganap na mailigtas ang lahat, at may mga yugto kung saan halatang nabigo sila o naantalang kumilos dahil sa pangyayari at limitasyon ng swapping at pagkakaintindihan sa pagitan nila at ng mga tao sa Itomori.

May mga eksenang tumutusok: ang pag-alala ni Taki sa mga bakas ng Mitsuha (mga sketch, ang pangalan ng probinsya, at ang kahilingan na hanapin ang bayan) at ang matinding pagnanais na ipaglaban ang mga nawala. May bahagi kung saan sinubukan nilang i-evacuate ang bayan gamit ang kaunting ebidensiya at mensahe na naiwan sa mga katawan ng isa’t isa — at dahil sa komplikadong lokal na tugon at oras, hindi lahat ng tao ay nailigtas. Pagkatapos ng comet disaster, may malabong blackout ang mga alaala nila; unti-unting nawawala ang detalye ng kanilang swapping. Ang film ay gumagawa ng napakahusay na eksena kung paano sinubukang kumapit ng mga alaala habang unti-unti itong naglalaho, na para bang may espasyo sa pagitan ng kanila na sinusubukang punan ng tadhana at ng malabong emosyon.

Ang pinaka-satisfying (pero heart-tugging) na bahagi kasi naganap sa huling sandali: maraming taon ang lumipas at pareho silang may buhay na hiwalay, pero may kakaibang dapat they-call-it pangungulila. Naglalakad silang parehong direksyon sa isang istasyon — pareho silang may janak ng kabataan at modernong buhay — at may spark na nag-reconnect. Nag-stop sila sa hagdanan, sabay tanong na parang simpleng pagkikita lang: "Nakita na ba kita dati?" At dumating ang linya na alam ng lahat: kapag nagtanong siya ng pangalan, sinabi niya ng malinaw: "Mitsuha." Sumagot naman siya ng pangalan niya: "Taki." Hindi napalawig pa ang dialogue; may smile, may relief, at may pakiramdam na nagsimula na ulit ang isang bagong kwento. Para sa akin, perfect ‘yung ambiguity — hindi overpriced na romance scene, pero malinaw na may pag-asa at connection. Matapos ang lahat ng temporal madness, binigyan tayo ng yakap na simpleng pagtatagpo ng dalawang taong sobrang na-miss ang isa’t isa. Naiwan ako ng mainit na damdamin: parang nasaksihan mo ang literal na paghahanap ng sarili at ng isa pang tao, at parang sinabi ng pelikula na kahit ilang memory ang mawala, may mga bagay na nakatatak pa rin sa puso — at minsan sapat na iyon para maghanap muli at magsimulang muli.