Snow White Tagalog Novels & Stories

Ang taglamig ay parang may sariling ritm na umaangkop sa kilig ng mga damdamin at alaala. Isa sa mga paborito kong pagpili ay ang ‘Kiss the Rain’ ni Yiruma. Tamang-tama ang tunog nito para sa mga nights na mahilig akong tumambay sa bintana habang umuulan. Parang kailangan mo lang isara ang mga mata mo at hayaan ang musika na dalhin ka sa isang tahimik na daigdig. Ang mga piano pieces niya ay lumalampas sa simpleng tunog; parang may kasamang damdamin na nag-uusap sa bawat haplos ng tecla. Kapag naririnig ko ito, naaalala ko ang mga pagkakataong nag-iisa na nagmumuni-muni tungkol sa mga pangarap at nagdurusa sa sakit ng pag-ibig. Tila ba hinahaplos ng musika ang mga sugat sa puso nung mga panahong iyon.

Isang magandang pagpipilian din para sa taglamig ay ang ‘Let It Go’ mula sa ‘Frozen.’ Sa bawat pagsimula ng mga salin ng kantang ito sa radio o karaoke, para bang nagigising ang mga bata sa ating mga puso. Hindi maikakaila ang pagbibigay saya nito, lalo na kung sabay-sabay ang buong pamilya na umano sa mga tonalidad at maiinit na bisig. Ang mensahe ng pagpapalaya mula sa mga limitasyon ay talagang umaabot sa lahat, kaya naman nakakatuwang isipin na kahit nasa malamig na panahon, kayang-kaya pa ring punan ang ating mundo ng pag-asa at pagkakaibigan.

Hindi maikakaila na nasa mind ko rin ang ‘Winter Wonderland’. Kahit saan pa man, pasado sa madaling alon ng mga pagsasama-samang gawin, binibihag nito ang mga simpleng saya ng bawat pamilya. Para itong simbolo ng pagnanais na magsimula muli, pagsasama, at ang malamig na simoy ng hangin habang natutulog ang mga puno. Madalas, nars ang aking puso kapag naririnig ko ito, naiisip ko na sana sa panahon ng Pasko, masammang nag-aawit ang mga tao sa ilalim ng buwan. Ang kagandahan ng mga piyesta, kahit mga simpleng salu-salo, ay nanggagaling sa mga musika tulad ng ‘Winter Wonderland’ at nagbubuklod ng mga alaala sa isang masayang hitik na hazy winter night.

Bago ko makalimutan, palaging sumisiksik sa isip ko ang mga soundtrack mula sa ‘Your Name.’ Ang mga tunog na bumabalot sa ‘Nandemonaiya’ ay nagpapasigla sa damdamin ng nostalgia at takot. Ang pagkakaroon ng malamig na simoy ng hangin at ang misyon ng mga tauhan ay tila nag-uusap at nagsasalita ang mga salita sa puso. Saksi ito ng bawat natatanging dance of colors sa taglamig na puno ng mga pangarap, pag-iwan ng bakal na alaala.