Conductor In Bus Novels & Stories

“Anong gagawin natin? Wala nang ibang biyahe pagkatapos nito!” Nagsimula nang magsara ang pinto ng bus. Nataranta si Cherry. Hindi puwedeng maiwan siya rito! Bigla siyang lumapit sa konduktor, halos nagmamakaawa. “Manong, may seat number ako sa bus na ‘to pero bakit puno na?” Tiningnan ng konduktor ang kanyang ticket at napakamot ito ng ulo. “Naku, hija, may mga sumingit na kanina. Fully booked na talaga ‘to.”

Kaya kahit ganito ang sitwasyon, hindi siya pwedeng ma-late. Mahigpit niyang niyakap ang kahon habang pilit na sumisingit sa loob ng bus. “Diretso na ho! Sa dulo!” sigaw ng konduktor. Pero parang imposible. Siksikan. Mainit. At sari-sari ang amoy—pawis, mantika, at matamis na pabango na nakakapanakit ng ulo. Huminga siya nang malalim.

"Sasakyan ko lang pala ang inaalala mo,akala ko pa naman ay sakin ka nag-aalala!" May tampo sa boses niya. Kung alam lang niya kung gano ko natakot nong napakainit niya kanina,sobra kung nag-alala sa kaniya,pero wala na kung pakialam kung feeling niya sa sasakyan ako nag-aalala. "Sasakay ka po ba ma'am?" Napalingon naman ako sa conductor ng bus,na nakahinto na sa harapan ko ang bus na kanina ko pa pinaypay.

paliwanag ng konduktor na ilan sa mga pasahero ay nagrereklamo. Huminga ng malalim si Samantha dahil hindi nawawala ang kaba sa dibdib niya. "Magiging okay lang ang lahat, Samantha, everthing will be alright." mahinang encourage ni Samantha sa kaniyang sarili. "Pasensya na boss puno na ang bus, sa susunod na bus nalang kayo sumakay." ani nimg konduktor. "I'm not here to ride on this bus, there's someone i know who's in here that wrongly ride in here."

CHAPTER 85: _ "Ano Miss, sasakay ka ba o hindi?" Tanong ng kunduktor na nakatayo sa pintuan ng Bus. Napatingin at nagulat pa siya sa malakas na pagsigaw nito. Habang nakatingin sa gawi niya sa iritado na rin nitong tinig. Halos mag-uumaga na at malapit na ring sumilip ang araw. Kaya't mabilis na siyang nagdesisyon at hindi na rin nag-isip pa. Hindi na siya dapat abutan ng ganap na liwanag.

Inis na turan ko kaya napakamot sa ulo niya ang konduktor. "Pasensiya na po ma'am ganda, pampublikong bus po ito kaya may makakatabi po talaga kayo." Paliwanag nito. Pansin ko pa ang paninitig ng ibang pasahero sa akin kaya nagmamaktol akong napairap at di nalang umimik. Damn! I forgot that this is a public vehicle and an ordinary bus to be exact, mumurahin.

Pinili kong pumwesto sa pangdalawahan sa pinakadulo ng bus at naupo ako sa malapit sa bintana at saka niyakap ang bag na naglalaman ng ilang pirasong damit, undies at pera na huling alas ko upang makalayo sa lugar na ito. Nang mapuno ang bus, agad na umandar ito at saka unti-unting umalis mula sa terminal at nagsimula na ring maglibot ang konduktor para humingi ng bayad. Hindi ko naman alam kung saan ang lugar ng Buenavista ngunit wala na akong pakialam doon dahil ang gusto ko lang ay makalayo. "Saan ka ineng?" ani ng konduktor.

napalitan na ng pag-aalala ang boses niya. Nilingon ko ang bus na sasakyan namin ni mama nang marinig ang tawag ng konduktor. Lakad takbo akong lumapit doon para humalo sa mga pasakay na pasahero. "Vlad, hahanapin kita. Ako 'yong maghahanap sa 'yo. Basta, 'yong promise mo sa akin, hmm?" nagmamadaling sagot ko at kinagat ang pang-ibabang labi para hindi ako humagulgol sa harap ng maraming tao.

Wala sa sariling umakyat s'ya sa isang bus at naupo na parang wala sa sarili. Maya-maya pa lumarga na ang bus. Nagsimula ng maningil ang konduktor sa mga pasahero. "Saan ka sir?" tanong nito ng matapat ito sa kan'ya. "Sa pinakahuling station n'yo boss," sagot n'ya rito. "Sigurado kayo?" tanong ng konduktor. Tumango s'ya bilang tugon. "Sige! Five hundred fifty sir," sabi nito. Kinapa n'ya ang pera at ibinigay ito sa konduktor. Naging payapa naman ang kan'yang byahe at nakatulog s'ya.

Samantala, Umaga na pero nasa biyahe pa rin kami. ramdam ko ang pamamaga ng mata ko sa magdamag kong pag-iyak. Puro talahib at puno ang nakikita kong dinadaanan namin at sa tingin ko ay probinsya na ito. Nakaramdam din ako ng pagkulo ng tiyan dahil kagabi pa ako hindi kumakain. sobrang sakit rin ng puson ko kaya nakiusap ako sa konduktor na kung pwede ay ipahinto muna bus at kung pwede ay iihi lang ako. "Naku, hindi po pwede. gusto niyo po pigilan niyo muna, mam. malapit na rin naman tayo sa babaan." saad ng konduktor sa akin.