Did Professor X Die

เมื่อหนุ่มฮอตอย่างเขาโดนเธอหักอก วันหนึ่งเมื่อเธอตกอับเขาเลยต้องเอาคืน "อย่างเธอก็เป็นได้แค่ของเล่นเท่านั้นแหละ"

อยู่ดีๆก็ดันมีคู่หมั้นเฉย ไม่ได้ๆฉันยังไม่อยากมีใครในตอนนี้เธอจึงรีบหาทางบ่ายเบี่ยงและหาทางหลีกเลี่ยงอย่างเต็มที่ จะให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้มาเป็นคู่หมั้น ไม่ยอม เธอไม่ยอม คู่หมั้นของเธอต้องเป็นคนที่เธอรักเท่านั้น เจอกันครั้งแรกด้วยเรื่องอุบัติเหตุ หมอนั่นมาชนท้ายรถสุดหวงคันโปรดของเธอ แถมมันเกิดจากความบ้ากามของเขากับยัยผู้หญิงอกบึ้มคนนั้น คงทำเรื่องอย่างว่ากันในรถสินะ

Kristen hatte nicht nur einen überdurchschnittlichen IQ sondern war auch gleichzeitig stolze Besitzerin eines eigenen Tattoo- Studios. Nun stand ihr achtzehnter Geburtstag vor der Tür. Nachdem sie jahrelang von ihrer Mutter misshandelt worden war, hatte sie beschlossen, ihr Rudel zu verlassen. Ihr Tattoo- Studio lief gut, also hatte sie genug Geld zur Verfügung. Sie wollte sich in ihr eigenes Abenteuer stürzen, ganz egal, wer ihr Gefährte war. Leider hatten mehrere Männer ein Problem mit ihrer Unabhängigkeit. Kristens feurige Persönlichkeit hatte sie in eine Situation gebracht, in der sie sich allen Dingen stellen mussten, denen sie eigentlich versucht hatte zu entfliehen. Wie viel kann eine Person ertragen, bevor sie aufgibt?

ก็คนมันชอบ ก็ไอ้ฉลามดุหัวโจกเเห่งอาชีวะคนนี้มันชอบเธอ จะให้ทำยังไง

แนวเรื่อง: ระบบ มหาวิทยาลัย รักเพื่อน ฟีลกู้ด ไม่มีนอกกายนอกใจ ไม่ใช่ mpreg ไม่ใช่ omegaverse คำโปรย: แค่มีเรื่องกับพวกเด็กภาคไฟนิดเดียว จู่ๆ 'เวลา' ก็ปวดหัวจนสลบไป ฟื้นขึ้นมาก็มี "ระบบเด็กเรียน" ติดตัวเสียแล้ว แถมยังบังคับให้เขาทำภารกิจบ้าๆ อย่างการตั้งใจเรียน ตั้งใจอ่านหนังสือก่อนเรียน หาติวเตอร์เตรียมสอบ และอื่นๆ อีกมากมาย เด็กวิศวะปีสองที่ใกล้จะถูกรีไทร์อย่างเขา จะฝ่าฟันเรื่องแปลกๆ เหล่านี้ไปได้อย่างไรกัน!?

ใช่ครับผมท้องกับคุณ แต่ผมไม่ได้อยากให้คุณมาเป็นพ่อของลูกผม

“เขาเห็นเธอครั้งแรกผ่านหน้าจอ…และตกหลุมรักโดยไม่มีเหตุผล” เพียงเสี้ยววินาทีในสายวิดีโอคอลที่เธอคุยกับน้องสาวฝาแฝดซึ่งเพื่อนสนิทของเขา ภาพของผู้หญิงที่ไม่เคยพบหน้ากลับฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างไม่อาจลบเลือน ดวงตาคู่นั้น รอยยิ้มบางเบานั้น ทำให้ผู้ชายที่ไม่เคยสนใจใครอย่างเขา…เริ่มคลั่งไคล้โดยไม่รู้ตัว จากความบังเอิญ กลายเป็นความตั้งใจ จากความสนใจ กลายเป็นความต้องการ และจากความต้องการ…กลายเป็นความอยากครอบครอง หลายปีผ่านไป เธอกลับมาเมืองไทยเพื่อศึกษาต่อ โดยไม่รู้เลยว่า “ใครบางคน” เฝ้ารอเธอมาโดยตลอด การพบกันครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือ “แผนการ” ที่ถูกวางไว้ตั้งแต่วันแรกที่เขาได้เห็นเธอ เขาจะไม่ปล่อยให้เธอหายไปอีกครั้ง ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน… ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร… เพราะสำหรับเขา เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่เขารัก แต่คือ “คนที่เขาต้องได้มา” เท่านั้น

ดิสนีย์เเละเซอร์เวย์เเอบคบหากันจนเธอตั้งท้อง!!!พวกเขาทั้งสองคนรักกันมาก จนพบกับจุดที่ทั้งสองต้องพังลงด้วยน้ำมือของเเม่เธอ!!!

I had been married to Natasha Bates for ten years, and not once did she ever join me for our family's Independence Day cookout. This year, on the night before the celebration, I finally gathered the courage to ask if she wanted to come. She scoffed and said, "What are you, stuck in the past? Who even celebrates the Fourth with a family dinner anymore?" Yet that very evening, I saw a social media post of Natasha with her male best friend, Stanley Rogers. They were quite intimate in the picture, and the caption read: [True happiness is celebrating Independence Day with your bestie!] I commented back: [Hope you two lovebirds make it official soon.] Stanley did not hold back. He messaged me a bunch of intimate photos of the two of them. Then, he added, [You're just a leech living off his wife. What right do you have to question anything about Nattie?] Everyone always thought I was a gold-digger living off Natasha's success. However, they all forgot that I was the sole major shareholder of the company. This time, I’m done staying silent.

Vor einem Monat vergiftete ich mich ungewollt mit dem tödlichen Wolfsbane-Gift – unheilbar. Mein Körper begann Tag für Tag zu versagen. Bis heute wurde meine Wölfin endgültig getötet, und mein Leben zählte nun nur noch drei Tage. Am Tag vor meinem Tod willigte ich ein, meiner Schwester eine Niere zu transplantieren. Mein Gefährte war überglücklich und versprach, das später wieder gutzumachen. Nachdem meine Schwester meine Forschungsarbeit über den Belladonna-Trank plagiiert hatte und daraufhin im Schulforum beschimpft wurde, bekannte ich mich freiwillig als die eigentliche Plagiatorin. Meine Eltern waren zufrieden und sagten, ich sei endlich vernünftig geworden. Endlich war ich die ideale Gefährtin, die perfekte Tochter, wie sie es sich immer gewünscht hatten. Aber warum weinten sie alle, als ich nur noch eine kalte Leiche war?