Dou Po Cangqiong

Quand son amie d’autrefois meurt soudain, Camille rentre chez elle. Elle fait des photos, cherche un peu de calme. Un lieu suspendu entre la brume, et les souvenirs. Près d’un lac perdu, elle développe des clichés qui semblent lui parler. Les tirages montrent des formes vagues, des mouvements étranges. comme si la lumière cherchait à lui montrer ce que sa mémoire avait oublié. Dans cet air léger, Camille part à la fois en quête de chagrin et en quête de clarté. Chaque photo devient une porte entrouverte sur le passé, chaque reflet un fragment de vérité. Ses pas la ramènent vers des visages d’autrefois, Vers Léo - son amour de jeunesse, parti sans dire au revoir - puis vers Élise, dont l’ombre rôde près du lac comme dans son cœur. Entre la brume et le calme, les jours translucides touchent à la mémoire fragile et à la douceur de lâcher prise. Ce voyage a des airs de poème, un récit entre ombre et reflet, où l’on apprend que la clarté ne naît pas de l’absence du trouble — mais de son acceptation. Une histoire qui parle de souvenirs, tout en mêlant tendresse et paix intérieure. Une histoire de ces moments pas très clairs, mais qui malgré tout nous guident encore.

Nagluluksa si Vhianne dahil sa pagkamatay ng kaniyang ina, ngunit imbes na nasatabi niya ang kaniyang asawa ay nagpapakasaya ito kasama ang kalaguyo niya para ipagdiwang ang kaarawan nito. Doon narealize ni Vhianne na kahit kailan ay hindi talaga siya minahal ng asawa niya, kaya hindi na siya nagdalawang isip at nagdesisyong tapusin na ang lahat. Nang araw ding iyon, pinirmahan niya ang kanilang divorce paper. Pagkatapos ay nagtungo siya sa hospital para ipalaglag ang batang dinadala niya bago siya tuluyang umalis para kalimutan ang dating asawa. Five years later… At the Runway Show, an elegant and gorgeous supermodel in a mask, wearing a fashion designer dress walked-in, stunned the audience. “Amethyst… is that really her name?” Malamig na tanong ni Sebastian habang pinagmamasdan ang misteryosong babae. “Yes po, Mr. Guerrero. Maraming kilala at mayayamang tao ang handang magbayad ng bilyon-bilyon para makita lang ang mukha niya pero hindi talaga siya pumapayag.” Sagot ng kaniyang assisstant. Nang gabi ding iyon, sa kapangyarihan at lawak ng koneksyon ni Sebastian, napag-alaman niya na siya ang babaeng limang taon niya nang hinahanap. “Supermodel… Amethyst, hanggang ngayon ay sinusubukan mo pa rin akong takasan?” “Matagal na tayong tapos, Mr. Guerrero.” “I didn’t sign the divorce paper. Where’s my child?” “Child?” Vhianne scoffed, “Nakalimutan mo na bang pinalaglag ko ang anak mo?” she added. “Really?” a smirk flashed on Sebastian’s face, “Then, who are they?” Vhianne’s face went pale when three five-year-old children stood in front of her.

Après ma renaissance, j'ai demandé à une enchanteresse d'effacer le lien du destin qui m'unissait à Julien Laurent. Grâce à un sortilège capable de transférer ce lien, je l'ai fait passer à sa sœur adoptive, Élodie Lemoine. Dès lors, il a cru qu'Élodie était sa compagne destinée. Avant lui, j'ai modifié le nom sur l'invitation à la cérémonie d'union, et j'ai même offert à Élodie, de mes propres mains, une robe de cérémonie luxueuse que j'avais faite confectionner pendant plus de six mois. Julien et Élodie sont partis ensemble en mission à Paris. Sous le titre d'Alpha, il a écrit à la place d'Élodie une lettre de recommandation vers Sciences Po Paris, dans le monde des humains. Et moi, je suis partie à Harvard poursuivre mes études. Dans ma vie précédente, après avoir vécu vingt ans à ses côtés, il s'est agenouillé devant moi avec les enfants et les petits-enfants, me suppliant de briser notre lien de compagnon… simplement pour être enterré aux côtés d'Élodie après sa mort. Dans cette nouvelle vie, je ne sacrifierai plus jamais mon avenir pour qui que ce soit. Cette fois, j'entrerai dans une grande école, je deviendrai ma propre fierté, et je ne me retournerai plus vers le passé.

"You're a virgin?!" sigaw ni Lysander Cuevas saka umalis sa ibabaw niya. Hinilamos nito ang palad sa mukha, trying to absorb everything that just happened. Trying to fully understand how could his wife be a virgin when she's supposed to be pregnant, the very reason of their forced marriage. "Papaano?" tanong ni Lysander at saka pinagmasdan siya na kumuha ng kumot upang takpan ang hubad na katawan. She trembled in fear as she finally looked up to him. "I'm Isabella, the twin sister of Gabriela, your bride." - Pinahid na lamang ni Isabella ang mga luha na lumalandas sa kanyang mga pisngi habang inaalala ang nangyari noong gabing iyon. After that confrontation ay agad na nagdesisyon ang asawa niyang si Lysander na palayasin siya sa mansyon. Ang malupit pa nito ay agad pinaasikaso ni Lysander ang mga papeles para sa legal nilang paghihiwalay, ngunit hindi niya iyon tinanggap. "Señorita Isabella, naghihintay na po ang sasakyan sa labas," sambit ng lalaking nasa likuran niya. It was her grandfathers' assistant. Tumango lamang siya dito, "susunod na ako, salamat." Muling lumingon si Isabella sa mansyon at doon ay namataan ang asawang si Lysander na nakatayo sa balcony at matalim ang tingin sa kanya. Hinihinntay niyang pigilan siya ni Lysander ngunit wala itong ginawa. Sa puntong iyon ay tuluyang tumalikod si Isabella at naglakad patungo sa naghihintay na sasakyan sa labas ng malaking gate. She's going home to the Herrera's. She looked at the facade of the mansion where she once lived. "Babalik ako." She whispered. - This is the story of Isabella Herrera-Cuevas, a castaway wife who made her way back to her rightful place, as Lysander Cuevas wife.

Si Haraleigne Perez ay isa lamang na mababang empleyado ng Dela Valle Corporation. Tila ba walang katapusan ang kahirapan at ang kanda-kuba niyang pagkayud sa buhay, ngunit ito ay tuluyang nagbago ng isang gabing malasing siya mula sa business trip at maka one night stand niya ang kanilang CEO na si Gabriel Dela Valle. "I need a marriage partner, Hara Perez." "Ano po, sir Gabriel?" Maang na tanong ni Hara dahil wala siyang ideya bakit iyon sinasabi sa kanya ni Gabriel. "I said....marry me." Pansamantalang pamalit, kabit o parausan. Iyan ang naitatak ni Hara Perez sa kanyang sarili magmula nang tanggapin niya ang kasunduang magpakasal kay Gabriel kapalit ang pagpapagamot sa kanyang ina na nangangailangan ng pera para ma-operahan. Napagtanto niyang may babaeng minamahal pala si Gabriel at ito ay ang kanyang kasintahan na si Dana Hernaez Ano ang gagawin niya kapag nalaman niya na kaya nagpakasal si Gabriel ay dahil gusto lamang nitong maghiganti kay Dana at si Hara ang napili niya bilang wastong kasangkapan sa kanyang ninanais. Ibinaba niya ang kanyang dignidad para lamang sa ikabubuti ng kanyang ina. Ngunit hanggang kailan siya malalagay sa ganitong sitwasyon? Hanggang kailan siya magiging panakip butas lamang? Darating kaya ang araw na mamahalin din siya ni Gabriel?  "Please, alagaan mo siyang mabuti para saakin ha, maari ba iyon?" "Nagmamakaawa ako, sa ngayon ay mahalin mo siya para saakin." Paki-usap ni Dana. "Hindi kasama sa kontrata na mamahalin ko siya para sa'yo." Matigas na pagtatanggi ni Hara. Ngunit ano ang kanyang gagawin nang napagtanto niyang nahulog na rin siya kay Gabriel at nagbunga ng inosenteng bata ang kanilang pekeng kasal?

THE BILLIONAIRE’S PROMDI WIFE Promdi pero palaban. Nang makilala ni Summer ang masungit, mayabang, matapobre at walang puso na si Lyndon Santiago, hindi siya nagpatalo dito. Nagpaalam agad siya pagkatapos ng tatlong araw na bakasyon sa townhouse nito kahit pa nangako ito na tutulungan siya sa napakabigat niyang problema. Pero hindi siya nito pinayagang umalis. Sa halip, sumama ito sa probinsya nila sa Quezon Province at ‘nanilbihan’ sa kanya gaya ng ordinaryong binata dahil gusto raw nitong ‘maningalang-pugad’ sa kanya at itama ang lahat. She fell in love with him fast and—hard. At siya rin ang nag-suggest dito kahit fake na kasal. Handa rin siyang bigyan ito ng anak kahit singdami ng isang basketball team sa Pilipinas kahit na siya ang talo sa huli at walang kasiguruhan. May reward ba si Kupido sa tulad niya na buong puso kung magmahal? ******* Matindi ang sumpang tumama kay Lyndon unang beses pa lang niyang nakita si Summer: Wild sex. Pure lust. Burning passion. Higit sa nararapat. Walang oras na hindi siya nagnanasa sa probinsyanang dalaga. Nawalan ng saysay ang  personal niyang dahilan  kaya wala siyang tiwala kahit kaninong hampaslupa. Iba si Summer. Her name fits her personality. Para itong nagsasalitang konsensya kapag nagkakamali siya. Malupit ang  karmang dumapo sa kaniya. Pero maliban sa kailangan niya itong malahian kaagad, wala na siya ditong ibang pakinabang. Sa mundong pinakamahalaga ang pera, may puwang ba si Summer sa tabi niya? **** AUTHOR'S NOTE: Isinulat ko po ang novel na ito, 6 years ago. Unfinished sa ibang app dahil naging busy. From second pov, inilipat ko sa first pov ngayon kaya humihingi ako ng pasensya sa 'ako' na nagiging 'siya'. Please, bear with me. Salamat po. 😍❤️‍🩹🔥

“ Anika Tara na sa library. Nag hihintay na si attorney enriquez at judge Bala.” Sabi ni Tito loreal “Wait lang po bakit may judge at attorney?” Hindi nila ako pinakinggan dumiretso lang “William follow us” sigaw ng tatay niya. Napatanga nalang ako sa kinatatayuan ko. Hindi rin sumunod agad si William sa parents niya. Umikot siya papaharap sakin. Sobrang lapit niya. Seryoso lang siyang naka titig sa akin. Mas Guwapo pa pala Ito sa malapitan. Kinakabahan na ako mas lumalapit pa siya sa akin habang ako naman na papa atras na. Bumangga ang likod ko sa pader Wala na Akong I aatras. “Alexander What are you doing, you are making me uncomfortable.” “I didn’t do anything. Wait what? What did you called me?” “Alexander?” Kumunot ang noo niya noong inulit Kong sabihan ang pangalan niya. Lumapit siya sakin. Inilapit niya ang bibig niya sa te nga ko. Hindi ako makagalaw sa ginawa niya sobrang tumatambol ang dibdib ko. “I don’t know what our parents are about to, or maybe you already knew and I am not enjoying what is happening!” Bulong niya “ I——don’t know either.” Yon lang ang nasabi ko. Bigla na siyang tumalikod sakin. Iniwan niya akong nakatayo lang doon. What’s with that man? He makes me shivers by his voice. “No! This will not going to happen!” “Tito Enrico do you think I will agree? Of course not!” Pag pasok ko sa loob ng library yon ang una Kong naabutan sumisigaw sa galit si William. May nakita Akong dalawang papel na nakalatag sa lamesa at dalawang singsing. Napatakip ako ng bibig sa nakita ko. Nakatingin silang lahat sa akin Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko. Nanginginig ang buo Kong katawan. “I will not marry her. I have a girlfriend” galit paring sabi niya

Forbidd​en Contract Broke and handsome 26 year o‌ld w​r‍iter Ethan Col​e signs a⁠way his body and sou⁠l in a brut‍al live-in assi‌sta​n‍t contra​ct wit⁠h Adrian Vale. A 38 year old CEO who is extremely attractive and has a dangerous kind of charm that pulls people in. No emotions, no desire, total obedience. ⁠One to‌uch a⁠nd the contract is dest‍royed. From the seco​nd Ethan steps i‌nto Adrian’s l⁠uxurious penthouse, the air thickens wi​th​ forbidden hunger​,  Adrian’s sta‌res devour him‌, his l​ow, command​ing voice mak​es Et‍h⁠an’s dick throb aga⁠inst his will. Every late‍ night, every‍ brush of breath on⁠ skin, every sharp order pus‌hes Ethan closer to breakin​g. Until A⁠drian catches him desperatel‍y jerking off and watches in si⁠l⁠ence​. Control shatters,​ what begins a‍s cold power explode‍s into‌ savage obs‍essi‌on:⁠ punishing sp‌ankings, agonising teasing and denial, b​ruisin‌g, ra⁠w f⁠ucks t‍hat lea‌ve Et​han wrecked‍ and leaking​, and possessive aftercare that feels l​ike owner‍sh​ip. Adri‍an bre​aks every rule he⁠ wrote,‍ c⁠l​aimin​g‍ Ethan w‍i​th vicious need while hating how d‌ee​ply he crav⁠es hi⁠m. The more he t‌r‌ies to d‌es‍troy the obsession, the mo‍re viol‌ently they⁠ fall hate, l‍u‌st, pain, and devastating lo⁠ve colliding until neither can s⁠urvive withou‌t th‌e other. ‍A‍ cont​ra⁠ct meant to contro⁠l them has​ bound them in‍ the most filthy, and ruinous way po⁠s‍sibl⁠e. Dar⁠k. Filthy.‌ Ad​dictive. Ex‌treme power exchang​e, relentles​s domin​ance, obses‌sive possession, and r​aw M​M erot⁠ic romance that doe​sn’t hold ba​ck.

Era meu aniversário. Eu achei que ele fosse me levar à praia para ver os fogos de artifício, mas ele levou outra mulher e a filha dela. — A Bruna tem uma filha, não é fácil para ela. Seja compreensível. Ela não conhece o caminho e tem muita bagagem. Vou levá-las ao hotel primeiro. — Ele falou isso com a maior leveza, como se estivesse explicando algo trivial. Era justamente essa leveza que fazia até mesmo a minha raiva parecer exagerada. Ele colocou as duas no carro, colocou pessoalmente o cinto de segurança da criança e, sorrindo para mim, disse: — Eu já volto, não fica imaginando coisa. Fiquei parada à beira da estrada, vendo eles partirem como se fossem uma família de verdade. A noite caiu, e a brisa do mar estava gelada. Eu ainda estava esperando, até que um vídeo da Bruna apareceu na minha tela. Ele estava abraçando a filha dela, na praia, assistindo à queima de fogos. Aquela cena era a surpresa que eu mesma tinha preparado para o meu aniversário. Nos comentários, só tinha: [São perfeitos juntos, uma família tão feliz] Alguém perguntou por que ele não tinha ido me buscar. Ele sorriu e respondeu: [A Camila tem bom temperamento, ela não vai se irritar] Naquele instante, meu bolo virou uma poça de glacê derretido. No fundo, ele nunca foi verdadeiramente cruel, ele só me tinha por garantida, como se eu o fosse esperar para sempre. Mas ser ignorada com delicadeza por tanto tempo esfriou meu coração. As ondas quebravam na costa, uma após a outra, e com elas se quebravam também as minhas últimas ilusões. Desta vez, eu não vou mais esperar ele voltar.

Eu, Glória Gomes, morri no dia em que recebi o Prêmio de Ouro Global de Doutorado em Medicina. Três horas após minha morte, meus pais, meu irmão mais velho e meu noivo voltaram para casa, logo depois de encerrarem a festa de dezesseis anos da minha irmã. Enquanto minha irmã postava nas redes sociais uma foto de toda a família comemorando seu aniversário, eu estava deitada em uma poça de sangue no porão abafado, tentando usar a língua para deslizar pela tela do celular e fazer uma chamada de emergência. Dos contatos de emergência, apenas meu noivo atendeu à minha ligação — o que significava que meus pais e meu irmão haviam bloqueado meu número. Assim que atendeu, meu noivo disse apenas uma frase: — Glória, a festa de dezesseis anos da Ester é importante. Pare de tentar chamar nossa atenção com desculpas inúteis e de fazer birra! Ele desligou o telefone, cortando também minha última esperança de vida. Meu coração parou de bater junto com o som da linha ocupada. Foi a centésima vez que eles escolheram minha irmã, a centésima vez que me abandonaram e me decepcionaram, e também a última. Deitada em meu próprio sangue, senti minha respiração cessar aos poucos... Eles pensaram que, desta vez, eu estava novamente usando uma desculpa para fugir de casa e expressar minha insatisfação, que, se me dessem uma lição, eu voltaria obedientemente por conta própria, como nas 99 vezes anteriores. Infelizmente, desta vez, isso não aconteceria. Porque eu não saí de casa. Eu estava o tempo todo deitada no porão...