Every Last Word Book の小説・ストーリー

Hindi pala, dahil totoo palang na nangyari ang mga 'yon. "Huwag mo lang akong iwan, please! Stay with me. Stay with me love! Walang mali sa ating dalawa, walang mali, asawa mo pa rin ako at anak natin ang nasa tiyan ko. Walang magbabago, tayo pa rin hanggang dulo. Wala akong pakialam kung ano man ang sasabihin ng iba tao sa ating dalawa dahil sa narinig natin pareho. Kakayanin ko kung ano man ang mga ibabato nila sa akin, basta sa akin ka lang uuwi at babalik, please. Wag mo lang akong iwan. Makakaya natin to Mr. Big. Pagsubok lang itong mga nangyayari sa ating dalawa. Hindi totoo ang sinabi ng mama ko, lasing lang siya. Lasing lang siya kaya niya nasabi ang mga yon."

" I looked at him. At his ferret-gold eyes and his grecian nose. And his book. "If you want peace, prepare for a war. Pen is mightier than sword, and pun is better in words. We just need to play the game." "I have read your book When Our Phobia Met. Can I read that book that you're holding?" I pleaded. "H-huwag. Naglalaman ito ng importanteng bagay na nagyari rito sa loob. I must publish this soon. But okay, just read the first page. Don't scan the next page. It's just a draft." At binasa ko iyon. Kita ko ang mga letra from A to Z with summarization sa lahat ng mga naobserbaran niya. Mga industriya, mga pangalan, mga nakaraang word ofnthe day at iba pa.

tanong ni Sue. "Salamat na lang pero hindi na kailangan," saad nito sa kaniya. "Why? Bakit mo pagtitiisan ang poor book mo? Sobrang old na 'yon tapos peach brown pa kulay na lalong nagpa-old sa book. Wala kang taste, Hayacinth," mahabang saad niya. Napakadaldal niya. "Huwag mo ngang laitin ang librong 'yon. Mas brand new pa 'yon sa brand new! Ipukpok ko pa sa ulo mo 'yon kapag naibalik sa 'kin 'yon," saad nito.

Ang katahimikan ay sumasakit kay Olive nang higit pa sa anumang salita. “Hindi ko alam,” mahina niyang sabi. “Hindi ko talaga alam, Olive.” Napaluha si Olive nang parang dinurog ang mundo niya. “Hindi mo alam… Hindi mo alam?! Limang taon kong hinintay ang ‘hindi mo alam’ mo?! Sige. Umalis ka. Hanapin mo siya. Pero kapag bumalik ka, huwag mo nang asahan na nandito pa ako. Mas gugustuhin ko pang mawala rin tulad niya kaysa maging pangalawa habang buhay.”

“THIS is not the file that I asked for, Zariyah.” Inihagis ni Mr. Laxamana sa ibabaw ng conference table ang file na dinala niya. “Hindi mo ba narinig ang sinabi ko kanina? I said I need the file of Legazpi Mall pero ibang file naman itong dinala mo. What is wrong with you? Kanina ka pa nagkakamali.”

“Last one on earth. But the eight one in the alp–” Stupid, Asheia. Sana bago mo siya hinampas ng libro sa mukha ay pinatapos mo muna. Hindi ko tuloy maunawaan ang ibig niyang sabihin. And besides, who's the last one on earth? Paano naman natin malalaman kung huli na nga? Ang ibig ba niyang sabihin ay huling tao sa mundo? O letra? O bagay? Napadaing ako sa inis, next time, we'll do better, self.

yah"—that's my pronunciation of my nickname. Should I start my life story? DISCLAIMER: This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the product of authors imagination or used in fictitious manner. Any resemblance to actual person, living or dead, or actual event is purely coincidental. WARNING: This book contains sensitive topics like physical violence, explicit sensual topics, profanities and disturbing mature contents that maybe objectionable and not suitable to young audiences. Reading discretion is highly advised. ALL RIGHTS RESERVED|I do not allow my work to be used or adapted in any way without my permission.

Walang nakasulat sa libro. "Ano 'to, design?", tanong ko sa sarili. Ibabalik ko na sana nang parang may nahagilap ako sa huling pahina, binuklat ko 'yun ulit and there goes a poem at the 2nd to the last page of this empty book. "This emotion; Morbid to Forbid, heart reverberates at its crescendo, an ebony I don't mind staying to, an anecdote tale of aeons of waiting, eyes that never stopped from crying.

Her eyes were close and she was biting her lip. Fuck. "Don't entertain another guy again. Please..." I begged. Alam ko na imposible nang maisalba pa ang sarili ko mula sa malalim na pagkakalunod sa pagmamahal sakaniya. Ito na ang katapusan ko. Ito ang huling pag-ibig na tunay na makapangyarihan. The last love that I never thought would break me slowly... and painfully.